Bekar bir adam, yaşadığı travmatik yangından sonra tüm ailesini kaybeder. Enkazdan elinde tek kalan ise büyük babasının gözü gibi baktığı bir oyuncak bebektir.
Bez bebekle birlikte, büyük babasından kalan ücra bir malikaneye taşınır ve yıllarca ora...
"Bazen kayboluş, birinin gitmesiyle değil, senin geride kalmayı kabullenmenle başlar."
Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
🖤
Yıldızı parlatmayı unutmayalım 🌑⭐
🖤
Aylar geçmişti.
Ofisin camından dışarı bakarken, yağmurun camda bıraktığı izleri takip ediyordum. Her bir damla, Uygar'ın Orionto'ya gitmeden önceki hallerini hatırlatıyordu bana. Onunla sıcak günleri görmüştük ama yağmurlu günler... Hiç göremeyecek miydik?
Ellerim titreyerek masamdaki kahveyi kavradım. Soğumuştu. Tıpkı içimdeki her şey gibi.
Kalbimin üstündeki baskı neden soğumuyor?
Mektup ceketimin iç cebindeydi. "Güzelce yaşa, çünkü ben öyle yapacağım." Uygar'ın son sözleriydi bunlar. Ne kadar basit, ne kadar acımasız bir veda. Sanki bir öğüt değil de, bir cezaydı. Yaşamaya devam et. Beni unut.
Ama nasıl? Onu da söylemeliydi.
🖤
Şirketin asansörü tıkır tıkır işliyordu. İnsanlar gülüşüyor, kahve siparişlerinden bahsediyor, toplantıların yorgunluğundan şikayet ediyorlardı. Bu seslerin arasında bir yabancı gibiydim. Adımlarım, koridorun linolyum zeminde yankılanırken, ofisteki eski masama doğru ilerledim. Bilgisayarımın ekranı hala aynı tasarım dosyalarıyla doluydu.
Uygar'dan önceki hayatımın kalıntıları. Oturduğumuz koltuğa daldı gözlerim. Kaşlarım çatılır gibi olduğunda ofisin kapısı açıldı.
"Henri! Geri döndün demek!"
Murat. Bir zamanlar hoşlandığımı düşündüğüm adam. Şimdi ise Murat'ın gülümsemesi, sadece arkadaşça bir anı. Zoraki bir gülümsemeyle başımı salladım.
"Evet. Artık... devam etmem gerekiyor."
Murat'ın gözlerindeki ışıltı sönüverdi. "Burada seni özledik. Her şey yolunda mı?"
"Evet," diye yalan söyledim. "Sadece biraz dinlenmem gerekiyordu."
Sertçe yutkunduğumda Murat biraz daha yaklaştı. "Biliyorsun, biraz hastaydım. Elim de yanmıştı."
Murat'ın eli, elime değdiğinde sanki ateşe değmiş gibi çektim elimi. Bu yaptığım hareket beni utandırdığında alttan bir bakış attım ona.
