Okyanus Etkisi | Texting

4.1

"Aylar sonra Alara'yı hala sevdiğini söylediğinde gerçekten barışacaksınız zannetmiştim." Koridordan geçerken adımı duymamla birlikte aralık sınıf kapısının yanında durdum. Bu Emir'in sesiydi ve Atlas'la benim hakkımda konuşuyorlardı merakla dinlemeye başladım.

"Evet, bende öyle zannetmiştim ama Alara en iyi yaptığı şeyi yapıp beni yine kandırdı. Onun neyi neden yaptığını asla anlayamazsın, emin olacağın tek şey hepsinin sahte olduğudur." Benim hakkımda bu kadar acımasız konuşması canımı yakıyordu ama ona değiştiğimi gösterecektim eski ben olmadığımı anlayacak.

"Peki ne yapmayı düşünüyorsun bana kalırsa hayatına bak, ne bileyim yeni biriyle olmayı dene bence." Atlas elini cebine koyup başını olumlu yönde salladı. "Haklısın, artık geçmişte yaşayıp kalmayacağım bazı insanları değiştiremiyorsan hayatından silmeyi bileceksin." Bir an bile olsa hayır demesini bekledim, ona yaptıklarım yüzünden böyle düşünmeye hakkı vardı ama yinede canımı yakmıştı sözleri.

Konuşmalarının bittiğini anladığımda bahçeye çıkıp derin bir nefes aldım herkes ben ve Oflaz aşkını konuşuyordu sahte olduğunu bilmeden. Benim yerimde sıradan biri olsaydı bu kadar konuşulmazdı bu olay ama ben yapmıştım işte yaptığım tüm şeyler gibi bu da skandal olmuştu. Bahçede Sedef'i görmemle irkildim o günden sonra hiç karşılaşmamıştık ama gözlerinde ki nefreti uzaktan bile görebiliyordum. Onunla uğraşmak istemiyordum, üstelik babama Sedef'le birlikte olmaya devam ederse tekrar intihar girişiminde bulunacağımı söyledikten sonra bir daha adını bile söylemeye cesaret edemiyordu.

‌Sedef öfkeyle bana yaklaşırken geri adım attım artık bir olayın içinde olmak istemiyordum. "Senin yüzünden hayatım mahvoldu! Okulda adım zengin avcısı olarak çıktı üstelik evime gelip duvarada kötü sözler yazdılar. Sırf babana aşık oldum diye beni hatta en yakın arkadaşını ne durumlara soktun, senden nefret ediyorum Alara!"
‌
‌Sözleri o kadar samimiyetsizce gelmişti ki duymamazlıktan gelmeyi seçtim. "Sen babama değil onun parasına aşıktın Sedef, benim arkamdan iş çevirdin, yalanlar söyledin o yüzden sana yaptıklarımı hak ettin hiç pişman değilim." Sedef bana biraz daha yaklaştı ve sinsice gülümsedi sanki bir sırtlan gibi avını izlemeye başladı hareket ettiğinde üzerine saldırmayı bekliyordu. "Bende sana birazdan yapacağım şey için pişman değilim, artık kork benden Alara çünkü senin hayatını da ben mahvedeceğim." Sedef'in ne demek istediğini kafamda aşağı yumurta akı döküldüğünde anlamıştım, tüm saçım, yüzüm yapış yapış olmuştu Sedef karşımda gülerek beni izliyordu.
‌
‌ Bahçedeki herkes merakla bizi izlemeye başladı, herkes benim Sedef'e saldırmamı bekliyordu heyecanlı bir şekilde, ama yapmadım. Bir şey yapmadan arkamı döndüm okula girmek için ilerledim birinin bakışlarını çok yoğun üstümde hissettiğimde başımı kaldırdım ve Atlas'ın meraklı gözleriyle karşılaştım, eski ben olsaydı burada Sedef'i mahvederdim ama artık eski ben değildim. Atlas'a gülümseyerek okula girdim o bu hareketime sadece kaşlarını çattı oldukça şaşkın görünüyordu.
‌
‌Soyunma odasına kadar yürürken etraftaki herkesi görmezden gelmeye çalıştım, sonunda ulaştığımda içeri girip kapıyı kilitledim ve ağlamaya başladım. Hayatım boyunca hep zayıf biri olmaktan nefret ettim ama şimdi düşününce belki de insanı güçlü yapan şey yaşadığı acılardı. Kapıyı birinin çalmasıyla tedirgin oldum nede olsa düşmanım çoğalmıştı ama tanıdık bir ses duymamla kapıyı açtım. "Oflaz!" İçeri girdiğinde kapıyı ardından kapattım ve Oflaz'ın boynuna sarıldım şuan bir arkadaşa o kadar çok ihtiyacım vardı ki anlatamam. "İyi misin Alara? Ben olanlara şahit oldum ama kendini niye savunmadığına bir türlü anlam veremedim." Oflaz'ın endişeli siyah gözlerine bakıp gülümsedim hala yumurta kokuyordum bu yüzden bir ıslak mendil alıp saçımı ve yüzümü silmeye başladım. "Çünkü artık belaya bulaşmayacağıma dair kendime bir söz verdim."
‌
‌Oflaz gözlerini devirdi ve sıkıntıyla nefes verdi. "Bu hiç sana göre değil benim tanıdığım Alara bunu o kızın yanına bırakmaz. Tamam ben sana belaya bulaş demiyorum ama kimsenin karşısında da güçsüz olma." Sözlerine samimiyetle gülümsedim ve yüzüne dönüp ona bakmaya başladım. "Ya güçsüz olmaya devam edersem?" Oflaz gülerek kafasını eğdiğinde bana çok yakınlaştı hatta oldukça. "O zaman seni ben korurum ve hiç şüphen olmasın seni korurken senden bile daha acımasız olurum."
‌
‌Bu yakınlığa son vererek geri adım attım. "Beni düşündüğün için sağol ama kimsenin beni korumasına ihtiyacım yok. Gitsek iyi olur ikimiz burada yalnızız eğer birisi görürse yanlış anlaşılır." Kapıyı açmak için uzandığımda kapı açılmadı dışarıdan kitlenmişti, işte şimdi mahvolmuştum.

______

Sizce yeni bölüm nasıldı?

Oy vermeyi ve yorum yapmayı unutmayın!