Arrange Marriage to the Mafia Boss

Chapter 37

Chapter 37: Desperate Act

"Let's go back, mommy! Please! Why did we left daddy?! I don't want him to die! Mommy please!" parang sirang plaka ang tinig ni Rage.

I want to cry pero pinipigilan ko lang ang sarili ko. I have to be strong for him.

"Shh... tahan na."

"Mommy! Balikan natin si Daddy! Please! Mommy! Ayoko siyang maiwan doon!" he didn't budge.

I couldn’t answer. Parang may kung ano sa lalamunan ko na pinipigilan ako sa pagsasalita.

My arms were wrapped tightly around him, but my mind was still back there. In that godforsaken place where I left Thunder.

My ears were ringing from the gunfire, and all I could see behind my eyes was Thunder's face when he screamed at me to run. His voice echoed like a gunshot inside my chest.

Rage trembled against me. I could feel his fists grabbing the fabric of my hoodie, his tears soaking through the fabric. "Mommy... please..."

"Shh, baby," I whispered, holding his head close. "We're safe now. You're safe."

Hindi naman ganun kalayo ang naging byahe namin papunta sa isa sa mga quarter ni Thunder. Nakatulog na si Rage sa bisig ko habang umiiyak.

"Please carry him, I have to go back to Thunder." I handed Rage to him.

"Pero ma'am —"

"No buts. Plan, okay? I just need to go back. Plan here, be our back up. Please. I need to go back."

Wala na akong hinintay na sagot at sumampa na sa isa pang sasakyan na pang dalawang tao lang.

Agad ko ring pinaharurot ang sasakyan patungo sa lugar kung saan namin iniwan si Thunder. Malakas ang kalampag ng puso ko, na para bang ilang minuto nalang ay sasabog na ito sa kaba.

Halos malula ako nang marating ko ang lugar. The air was filled with thick smoke coming from the abandoned building. Marami pa ring putukan ang maririnig.

Gumapang ulit ako sa mga damo patungo sa kung saan namin iniwan sa Thunder. Wala pang nangyayari pero pinapawisan na ako.

I walked slowly towards the door. Dinig na dinig ko ang mga putukan sa loob. I grabbed the gun I put in my pocket.

Dahan-dahan akong sumilip sa loob. I was shattered with horror by the horrible scene. Nagsimulang manginig ang buong katawan ko sa nakikita.

Nakadapa si Thunder sa sahig habang pilit na bumabangon. One of them raised his gun and shoot him on his right foot. I heard his thunderous groan.

Parang hirap na hirap na siya, pero kahit na ganun ay nagawa niya pa ring bumangon. Naduwal pa ito ng dugo bago tuluyang nakatayo.

Napahawak ako sa pintuan, they're too many. Kami lang ni Thunder and nandito. Tinadyakan siya sa likod na nagpatumba ulit sa kaniya.

Someone from the front forcefully grabs his hair to make him look up. Agad niyang sinipa sa mukha si Thunder, earning another groan from him.

Umuubo na siya ng dugo habang nakatingin sa kanila ng masama.

"Anong tinitingin-tingin mo ha??" Galit na sigaw ng isa. Muli niya itong sinipa dahilan na mapaharap si Thunder sa direksyon ko.

Agad na nagtama ang mata namin. His eyes widened in shock. Na para bang nakakita siya jg multo. His angered eyes turned soft. He looked worried.

Sinenyasan niya akong umalis na pero umiling ako. How could I? Bago pa man ito makapag react sa naging sagot ko ay agad siyang hinila papalit sa isang upuan.