Το Κτήνος

Κεφάλαιο 2: Και σ' ένα μέρος βρέθηκα, όπου τίποτα δε λάμπει (μέρος 3)

X

Το πίσω μέρος του κτιρίου υποδοχής βγάζει σε ένα χαλικόστρωτο δρομάκι, πλάι σε ένα απεριποίητο γήπεδο. Το χορτάρι είναι τόσο ψηλό, που μοιάζει περισσότερο με εγκαταλελειμμένο οικόπεδο, παρά με αυλή σχολείου. Εντούτοις, ένας ξεφτισμένος πίνακας για τα σκορ, τα δίδυμα, σκουριασμένα τέρματα που στέκονται αντικριστά στις δυο άκρες και οι λιγοστές, στρεβλές, ετοιμόρροπες κερκίδες μαρτυρούν το αντίθετο.

Πίσω από το υποτιθέμενο γήπεδο, η υπάλληλος δείχνει σε εμένα και την κοκκινομάλλα τέσσερα αυστηρά κτίρια: Οι τσιμεντένιοι κοιτώνες τέρμα αριστερά, το πλυσταριό στα δεξιά και ανάμεσά τους η καφετέρια. Μέσα σε αυτά τα τέσσερα αποκαρδιωτικά κατασκευάσματα που έχουν το θράσος να αποκαλούν «εγκαταστάσεις» θα πρέπει εγώ να αρκεστώ να ικανοποιώ όλες τις βιολογικές μου ανάγκες.

Την ανάγκη μου για στεγάζομαι, να κοιμάμαι και να τρέφομαι.

Την ανάγκη μου να πλένομαι και να αφοδεύω.

Την ανάγκη μου να ζω, να αναπνέω, καθώς και την όλο και αυξανόμενη ανάγκη μου να αυτοκτονήσω.

Ξαφνικά η παχύσαρκη γυναίκα ρίχνει μια ματιά στο ρολόι χειρός της και πανικοβάλλεται. Ισχυρίζεται πως από στιγμή σε στιγμή ξεκινάει η αγαπημένη της λατινοαμερικάνικη σαπουνόπερα, αν μάλιστα καθυστερήσουν λίγο με τις διαφημίσεις, ίσως προλάβει και το τραγούδι της αρχής!

«Μα...» κάνω να πω. «Πρέπει να δω και τα υπόλοιπα μέρη του Ιδρύματος προτού τελειώσει η ξενάγηση. Μόνο έτσι θα μάθω να κινούμαι στο νέο μου περιβάλλον με ευκολία».

Η Έντνα αναστενάζει βαθιά. «Και ο Χουανίτο με τον Φερναντίτο δε λος Καστίγιο ελ Αρμαντέρος πρέπει να μάθουν ποια είναι η πραγματική τους μητέρα, τώρα που ανακάλυψαν πως η Μαρία Λουίζα ντε λα Βέγκα είναι μια ελεεινή ψεύτρα και εκμεταλλεύτρια που δεν τους έφερε στον κόσμο, παρά μόνο παντρεύτηκε τον πατέρα τους, Λουίς Χοσέ, για την αμύθητη περιουσία του».

Η Μαρία Λουίζα ήταν απατεώνισσα; Τι λες τώρα!

«Με όλο το σεβασμό», αντιγυρίζω ενοχλημένη. «αλλά εμένα καρφί δεν μου καίγεται για τον Χουανίτο και τον Τσικιτίτο Αρμαντίλλος. Θέλω απλώς την πολιτισμένη ξενάγηση που δικαιούμαι».

«Μώρε για κοίτα εδώ ένα απαιτητικό παιδί!» σαρκάζει η Έντνα φέρνοντας το χέρι στον γοφό της, σύντομα όμως καταλαβαίνει ότι αν χαραμίσει κι άλλο από τον χρόνο της θα χάσει τελικά τον Χουανίτο και τον Ντολστεβίτο, οπότε τερματίζει επί τόπου την συνομιλία μας με το εξής: «Είμαι σίγουρη ότι η μικρή Μαρς θα αποδειχτεί εξαίρετη ξεναγός. Καλή δύναμη, στραβάδι».