Together we'll make it!

Little Cat

Jack laat me los, en loopt langzaam in de richting van de ogen. 'Jack, kijk alsjeblieft uit' fluister ik. Ik vertrouw de ogen niet. Ik sta op, en loop (nouja lopen, het was meer kruipen) achter Jack aan. Als ik dichterbij kom, hoor ik een zacht gekerm. Ik houd het niet langer uit, ik moet weten wat die ogen zijn. Bovendien ben ik nu in het donkere gedeelte van de kelder, en ik haat donker. Ik kruip naar de kaars toe, om hem vervolgens vlakbij de ogen te houden. De ogen knipperen tegen het felle licht. Ik moet goed kijken voor ik besef wat ik nou eigenlijk zie. Dan begin ik hysterisch te gillen.

Jack pakt mijn hand vast."Rustig, Aubrey" zegt Jack. En dan went hij zich tot het meisje, ja, het waren de ogen van een meisje. Een meisje van rond de 9/10 jaar oud, vermagerd, onder de brandwonden. Verkleumd tot op het bot. Haar haar, hangt in vieze verschroeide plukken rond haar hoofd. Met grote holle ogen kijkt ze ons aan, blijkbaar heeft ze de eerste storm meegemaakt, is ze de stad in gevlucht, om hier vervolgens in haar eentje te sterven. Jack kijkt me vastberaden aan, "we moeten haar helpen".

Hoorde ik dat nou goed? Wilde hij dit halfdode meisje nog gaan redden? "Jack, luister, dat.. " begin ik, maar hij valt me in de rede, "ik kan dit oke? Heb een beetje vertrouwen in me. Ik heb met doktors gewerkt, ik weet wat ik moet doen. En we hebben haar gevonden, wij moeten voor haar zorgen. " Dan gaat hij aan de slag, blijkbaar is deze kelder van tevoren ingericht als schuilkelder, want er liggen allerlei verbandspullen, met alles is rekening gehouden. Ik weet niet wat  voor extreme 'wemoetenopallesvoorbereidzijn"mensen hierboven woonden, maar nu komt het ons goed van pas. Tenminste, Jack, in het begin kijk ik toe hoe hij  te werk gaat, maar daarna wordt ik zo misselijk dat ik me terugtrek in mijn veilige hoekje waar ik een tijdje geleden nog met Jack zat. Terwijl ik kijk naar de schaduwen die de vlam op de muur werpt, en luister naar het gebulder van de storm dan val ik in een diepe slaap. 

 "Aubrey, Aubrey" Ik word wakker van het roepen van mijn naam. Als ik mijn ogen open doe, kijk ik recht in het gezicht van Jack. "he, he", zucht hij, "Ik dacht al dat ik je wakker moest kussen". Ik geef hem een speelse stomp en moet lachen. Dat moment dat ik me blij voelde, duurde ongeveer 5 seconden, toen wist ik weer in wat voor situatie ik me bevond. Bezorgd keek ik naar de hoek, waar ik Jack gister bezig zag. Als ik niks zie, kijk ik Jack twijfelend aan.

"Kom maar mee", zegt hij geheimzinning. Ik loop achter hem aan, een deel van de kelder in waar ik nog niet eerder geweest ben. Daar ligt het meisje op een kleed te slapen en w o w Jack heeft zijn werk goed gedaan. De brandwonden zijn verzorgd en verbonden, en zo te zien heeft ze wat gegeten en gedronken, want ze ziet er al een stuk minder ondervoed uit. "Nog een dag alleen, en ze was gestorven van de honger", zegt Jack terwijl hij naar haar kijkt. "We blijven hier nog een paar dagen zodat ze kan aansterken, dan nemen we haar mee en gaan we verder'. " Zoals we hadden afgesproken, blijven ze nog een paar dagen in de schuilkelder. In die tijd bloeit het meisje helemaal op, ongelooflijk wat een beetje eten en drinken kan doen, en ook ik sterk aan. De storm is over, en aangezien het eten op is, wordt het tijd om verder te trekken, deze keer met zn drieën. Cat, Jack en ik, Aubrey. 

Als we buiten komen, is het wel duidelijk wat voor gruwelijke gevolgen de Tweede Storm heeft gebracht. Er waren niet veel mensen meer op straat, maar de mensen die niet op tijd hebben kunnen onderduiken, je kan bijna niet meer zien dat het mensen zijn. De lichamen zijn vervormd, alsof ze langzaam zijn gesmolten, andere zien eruit alsof uit elkaar zijn gereten. De kleine Cat kijkt met tranen in haar ogen rond, en Jack staart naar één of ander punt in de verte. Dan draait hij zich resoluut om. We moeten gaan, voor de Derde Storm komt. Hij pakt de hand van Cat, en begint te lopen. Blijkbaar heeft dit meisje een soort ouderinstinct in hem naar boven geroepen, hij is vastbesloten haar niet meer te laten gaan. Ik kijk nog even in de verte, ver weg zie ik zwarte wolken opkomen. Dan draai ik me om en loop ik zwijgend achter ze aan.. 

Hey, ik hoop dat jullie het leuk stukje vinden, thanks voor het lezen van mijn verhaal! Vergeet niet te commenten (is dat een woord?) op mijn verhaal als je nog tips hebt, of vertel me wat je ervan vind! 

Lovee you allx