Poems: A Compilation

September 29, 2016

AMBON

Unang beses na narinig ko itong kanta
Aking puso'y siguradong wasak na
Dahil ang bawat linyang binibitawan ng kumanta
Sa utak ko'y nakatatak na.

Unang beses kong naramdaman ang bagay na ito
Nang ako'y napatingin sa mga mata mo
Ang iyong mga matang blankong-blanko
Heto, hinila ang puso ko at nahulog sa'yo.

Binanggit ang linyang "Tumitigil ang pag-ikot ng aking mundo"
At sinundan ng "Kapag nakikita ang iyong ngiti"
Kasabay ng pagtingin ko sa'yo
At kasabay ng iyong pag-ngiti.

Sa araw-araw na ginawa ng Diyos
Araw-araw rin na lumalalim ang pagkahulog ko sa'yo
Noong una ay mahinang ambon lamang ito
Ngunit kinalaunan ay naging isang malakas na bagyo.

Sinubukan kong pigilan ang katangahang ito
Ngunit huli na nang aking napagtanto
Na ang lahat ng nararamdaman ko
Ay wala ng paraan upang mailigtas ang sarili ko.

Simula't sapul pa lamang ng araw na nakita kita
Alam kong wala nang paraan upang mailigtas ako
Ang lahat ng ito ay kasalanan mo!
Mali. Ako. Ako ang may mali dito.

Nahulog ako sa isang taong walang pakialam
Walang pakialam sa anumang nararamdaman ko
Ano pa nga ba'ng magagawa ko?
Hulog na hulog na ako sa'yo.

Sabi nga ng kanta, "Paano ba patitilain ang bagyo"
At sinundan ng "Kung ang gusto mo lang ay ambon"
Natanong ko na lamang ang sarili ko,
"Maaari pa bang patilain ang bagyo,
Kung ito mismo ay ayaw sumuko?"

Ngunit kagabi ay napag-isip isip ko
Siguro ay mas nakabubuti kung tapusin ko na ito
Itigil ang lahat ng mga katangahan ko
At wakasan ang bagyong ito.

Ngunit isa pang 'ngunit' ang napagtanto ko
Itong 'ngunit' na ito ay tiyak na kasalanan mo
Sa pagkakataong ito, nang tumingin ako sa'yo
Nasabi ko na lamang sa sarili ko,
"Tangina. Hindi na mawawala ang bagyo."

Nagpapasalamat akong wala ka rito
Upang marinig ang lahat ng mga pinagsasasabi ko
Ngunit sana'y makarating pa rin sa'yo
Na ang bagyong sinimulan ko
Ay hinding-hindi magiging ambon
Kagaya ng ninanais mo.