UNPREDICTABLE LOVERS (EDITING)

Chapter 50

Angsaya ko po! Bakit? Kasi nasa Chapter 50 na tong UPL! Akalain nyo yun! Whoooah!!

Nakaraos na din. Konti nalang mag-eend na siya..Natapos ko na tong story sa isip ko pero di ko pa natatype,Nag-iisip pa ng maganda eh, Hi there, COMMENT AT VOTE naman kayo jan,!Para mas ganaan ako,! HAHA

MEDYO LONG UPDATE TO! NEXT CHAPTER P.O.V NI DEE! pero hindi mahaba.

Sorry sa  wrong grammar , errors and typos, Di ko na kasi binabasa ulit eh, nakakatamad, haha Pagpasensyahan nalang po hah!okay masyado nang madaldal si author,PEACE PO TAYO!

CHAPTER 50

Isang buwan, isang buwan na ang nakaraan pero di ko parin makalimutan, ang sakit pa rin, hindi na nga ako pumunta sa graduation eh, para saan pa? Wala na din naman ang taong dahilan para maging masaya ako at kung makikita ko lang siya dun baka di ko alam ang magagawa ko, ayaw ko naman na pag nagkita kami eh, makita niya akong umiiyak, HELL NO! Di na mangyayari yun,

Tama na na nagpakatanga ako sa kanya, Sinaktan lang naman niya ako, Yun lang ang sinukli niya  sa akin.

Kahit masakit kailangan kong bumangon, Gusto kong ipakita sa kanya na kaya kong mabuhay kahit wala siya. Kahit parang imposibleng mangyari yun

Eto ako ngayon pupunta sa Home for the Angels, magpapa-alam na ako, aalis na ako bukas ng umaga, I want to start a new life. Gusto ko namang sumaya.

Habang wala pa si Gelo dito sa mga madre ko muna ipagbibilin may yaya naman ang mga bata kaya di sila mahihirapan at magpapadala naman ako ng mga pera dito,

Sila nalang ang dahilan para mabuhay pa ako at ipagpatuloy ang buhay ko.

Napamahal na din naman sila sa akin eh.

At mamemeet ko na din yung magbibigay ng award sa orphanage ko.

Nagpaayos na ako, mukha kasi akong gurang eh, Hindi pa naghihilom ang sugat ko, Siguro kahit ngayong araw lang na ipakita kong okay ako kahit hindi naman talaga, para sa mga bata. Gagawin ko.

“Ian, hinihintay ka na nila Senator sa loob” Bungad sa akin ni sister

Tumango lang ako at naglakad na.

Nahihilo pa ako at masakit ang ulo ko kasi may hang over pa.

“Bakit ka nandito?” Bungad sa akin ni Mr. bernardo.

Siya pala ang tinutukoy nilang senator na magbibigay ng award. Hahaha,nakakatawa.

“Itotour ko na kayo sir,” sabi ko

Di ako makatingin sa mga mata nila ni mommy, pwede ko pa namang tawaging mommy si mom diba? Hindi pa naman niya sinabing wag ko siyang tatawagin na ganun.

Habang naglalakad kami, namangha naman sila, kitang-kita sa mga mata nila eh.

Magugulat kaya sila kapag sinabi kong sa akin to? Baka naman di sila maniniwala, ano kaya ang magiging reaksyon nila?

Sinasagot ko lahat ng mga tanong nila, Kung kailan pa tong orphanage.Kung bakit ito nabuild?

Pero habang sinasagot ko sila di ako tumitingin sa kanila, nahihiya ako at ang awkward at nasaktan din ako sa mga sinabi niya eh, Sobrang sakit bilang anak na itakwil ka ng magulang mo dahil lang sa mga pinag-gagawa mo noon.

Nagmemerienda na kami ngayon sa living room.

“Where is the owner of this orphanage para mapasalamatan ko siya at maibigay na ang award”