Sold For A Million Dollar (COMPLETED)

Twenty Seven

"Where have you been?" Pambungad kong tanong kay Dylan. He looks so tired. Why? Is it because he did tiring activities with the girl?

I smiled as he sit at my side. Humiga siya sa lap ko at iniyakap ang kamay sa bewang ko tsaka niya hinahalik halikan niya ang tummy ko. He looked really really tired.

"Are you okay?" He just nodded as answer.

"I'm just tired. Meeting in everywhere. Nakakapagod." Sabi niya habang nakapikipt. Nilalaro laro ko naman ang kanyang buhok. God knows how much I miss him so much.

"I miss you, D" I said out of nowhere.

Totoo naman kasi. Sobrang miss ko na siya tapos yun pala habang ako namimiss siya ay nagpapakasaya pala siya sa piling ng iba? Isn't that unfair?

I never imagined this could happen. I never imagined this could be so hard.

Ang sarap kumanta ng No body said it was easy and nobody said it would be this hard kasama ng Coldplay.

"I missed you too." tsaka niya hinigpitan pa ang yakap saakin.

He missed me? Really? Pero bat di ko naman yata nararamdaman? Bat parang nababalewala naman na ata niya ako? He's not that man who exerts too much effort  for me. Is preparing my milk at breakfast is his kind?

Fiancée palang niya ako pero may ganito na siyang kagaguhan, paano pa kaya kung mag asawa na kami? Magiging masaya pa kaya ako kung siya ang pakakasalan ko? I hate myself for having second thoughts in marrying him. Pero anong mgagawa ko? Masakit yung nakita ko kanina eh.

Kahit anong gawin ko, mababasag ng mababasag yung tiwala ko. Kahit sino naman di ba?

"Labas tayo bukas please?" Lambing ko sakanya. Ta-try ko lang baka kasi huling beses na naming lumabas na magkasama. Na mahal niya pa ako. ugh!! This is not me! I hate dramas! my Gosh!

"hmm. Let me see kung di ako busy." See? Hindi na ako ang priority. Tumango nalang ako and trying to hide my disappointment.

**

" A, bukas. Uh, I have an appointment to a foreign investor kasi. Do you want to go out on weekend instead?"

"Okay." Walang gana kong sabi. Sanay na ako, I hate rejections. Who does naman kasi?

I just decided to resigned to my bed. Nakakawalang gana lang na kausapin siya. Sasama lang loob ko. I tucked myself on the comforter and closed  eyes. I have to blink away my tears!

Bat hindi nalang kasi niya ako hiwalayan kung hindi na niya ako mahal? Bat kailangan pa nya akong saktan?

He also tucked himself on the comforter and said, "Sorry." Tsaka niya ako niyakap ng mahigpit. 

"Hindi mababago ng sorry mo ang katotohanang wala ka ng oras saakin, Dylan." Sabi ko sakanya ng may malamig na tinig tsaka nag unahan ang mga luha kong lumabas.

Hindi ko na kayang kimkimin kasi. Dati naman ay hindi big deal saaakin kung busy sia. Syempre. Business eh. I can't meddle with it. Pero iba na kasi ngayon e. Sana kung hindi ko siya nakita kaninang may kasamang iba ay hindi akoumiiyak ngayon di ba? Something has changed.

"Ayesha naman. It's not like that. Busy lang talaga ako ngayon"

"Ah yeah. Dati naman ay may oras ka pa rin saakin kahit busy ka. And how about the wedding?" Sabi ko ng hindi  pa rin siya nililingon. Ang hirap makipag usap sakanya. Ilang linggo na din kasi simula ng magpropose siya pero hindi pa namin napag uusapan ang kasal! At hindi ko alam kung gusto ba niyang itulloy namin yun o hindi na. I'm being so emotional!

"I want the wedding pagtapos mong manganak."

Sa sagot niyang yun ay dun na ako napabangon. PAgtapos manganak? Bakit? Para makuha niya ang anak ko ng walang sabit? He has the money I don't  kaya madali lang sakanya yun. Malay ko ba kung ganun ang binabalak niya.

"Ano? Bat di mo nalang kasi deretsahin na ayaw mo na akong pakasalan?!" Sigaw ko sakanya tsaka tuluyan ng napahagulgol.

"Ano bang sinasabi mo? Ayoko lang isipin nila na shotgun wedding ito dahil nabuntis ka." depensa naman niya sa sarili niya. But that's not enough! Gusto ko ay meron na akong mapanghahawakan! I can't stand being pregnant without his name! Ayoko. Dahil natatakot ako na baka di ko na makuha yun and he'll leave me with nothing. Ayoko ng ganun.

"Di ko na alam. Di ko na alam, D." Tsaka ko tumayo at pinalis ang naglandas kong luha. He made me think twice about him. About us. About everything. 

Nagpunta ako ng kwarto niya tsaka ako nagkulong dun. Di niya ako sinundan and I thank him for that. Di ko pa kasi kayang kausapin siya. Yes, I want to clear things out pero gusto ko siya mismo ang magsasabi nun at hindi ako. Dahil kapag nagsinungaling siya, dodoble lang ang sakit. At mas maghihinala lang ako.

I went on his room's veranda. Nagpalagay din siya dun ng hanging sofa dun dahil sabi niya ay para may tinatambayan ako kapag gusto ko daw magpahangin. And this sofa is very comfortable. Nakakawala ng stress yung lambot ng sofa.

Out of nowhere my cellphone rang.

Mama calling...

Biglaan ata ang pagtawag ni mama? Napakunot ang noo ko ng makita ang orasan sa cellphoone ko. 10 na ng gabi, dapat tulog na siya sa mga oras na to. May problema kaya.

"Hello ma. Napatawag ka? May problema po ba?" bungad ko sakanya.

"Anak. may problema ka ba? Hindi kasi ako makatulog nak. Kaya tinawagan kita. May bumabagabag kasi saakin na hindi ko naman mawari kung ano. Kaya alam ko may problema ka. Ano yun anak?"

Napamulagat ako ng mata ng marinig si mama. Ganun ba talaga kapag magulang? Nalalaman nila kung may problema ang anak nila? Mararamdaman ba talaga nila yun? And as hearing my Mama's words, I burst out into tears.

"Sabi sabi sayo may problema ang anak natin!" Pagkausap niya sa kung sino. Siguro ay si papa.

"Bakit? Ano nangyari, akin na nga yan." Narinig kong boses yun ni Papa.

"Hindi ako muna.." sagot naman ni mama kay papa. "Anak, bat ka umiiyak. May nangyari ba? May masama ba sa pakiramdam mo? sabihin mo saakin anak."

Tumawa ako ng mahina sa sunod sunod na tanong saakin ni mama. "Ma, okay lang po ako. Namimiss ko lang po kayo." Sagot ko sakanya. Ayoko ng mag alala pa sila sa akin. Hindi pa man din ako sigurado sa kalagayan ni mama. "Kayo po? Kamusta? Tagal na natin di nagkikita mama. Miss ko na po kayo"

Yun lang ang sabi ko sakanya. She sighed. Alam kong hindi pa siya kumbinsido sa sagot ko pero alam din niyang ayaw ko munang sagutin yung tanong niya.

"Miss ka na din namin anak. Mamasyal ka naman dito bukas. Ipagluluto kita ng paborito mong ulam." Sabi saakin ni mama. Alam talaga niya kung paano pagagaanin ang loob ko. Alam din niyang may problema ako at nagìhihintay nalang siya na mag-open up ako sakanya.

Kapag nawala pala saakin si Dylan e hindi pa din pala ako nag iisa. Nakalimutan kong may mga magulang pala ako at meron pa akong isang tahanan.

"Opo mama. Dyan na po ako manananghalian bukas. Nakakawalang gana po kasi kumain mag isa" Yun ang sagot ko kay mama.

"Bakit? Hindi ba kayo nagkakasabay ng iyong nobyo at nag iisa kang kumain?"

"Busy po kasi lagi si Dylan, mama"

"Osya sige, magpahinga ka na at delikado para sa anak mo ang mag-stay ka pa sa gantong kalalim na gabi. Mag iingat ka anak. mahal ka namin ng papa mo."

"Mahal ko din po kayo, Mama."

Pinatay ko na ang cellphone at napagdesisyonang matulog na. Babalik na sana ako sa kwarto ko pero ang ideyang andun si Dylan ay hindi ko muna kaya. Ayoko muna siyang harapin. Haharapin ko nalang siguro siya kung kaya na niyang magsabi ng totoo.

For now, hindi pa akong handang humarap sa manloloko at sinungaling.

I deserve better. My child deserves better.

***

A/N** Dapat di ako mag a-update pero nagkita kami kanina sa church nung friend ko and she demanded for this chapter. Kaya this is chappy is dedicated to my favorite 15-year-old girl. hahaha...