Het zelfmoordbos

Hoofdstuk 15

Ik zit hier nu al 5 jaar en geloof niet dat Leon mijn ontvoerder is, maar wie is het dan?
Ja Sarah wat een domme vraag die persoon met de zaklamp natuurlijk. Maar waar is hij?

'Verdomme,' jammerde Fien waardoor ik uit mijn gedachten was,' we hebben een ziekenwagen nodig.'

'Heeft...' Leon probeerde te praten, ookal kwam er bloed uit zijn mond. 'Heeft ze ... het je verteld?' Maar ik begreep hem helemaal niet. 'Fien...' zei Leon. Hij likte zijn lippen schoon en keek me aan met een blik alsof hij me iets wilt vertellen. Ik gaf een klein kneepje in zijn hand en probeerde niet in huilen uit te barsten. 'Ze komt eraan.' Pfffff waar was ze in godsnaam? 'Fien!' Riep ik. Geen antwoord.
'Nee...' bracht Leon er met moeite uit. 'Fien ... sms ... heeft ze ... heeft ze het verteld?' Zijn stem was zo zwak dat ik hem nauwelijks kon verstaan. 'Wat?'
Hij had zijn ogen gesloten. Zijn hand die ik nog vast had, lag ontspannen in mijn hand. Shit hij is aan het doodgaan. 'Fien, doe iets Leon is aan het doodgaan!' 'Wat denk je verdomme dat ik aan het doen ben? Vissen? Dacht het niet he. Zoek een handdoek. Nee wacht druk tegen zijn zij, ik zoek er wel één.' Ze stond op en liep het huisje in.  En Leon, hij lag er maar bewegingloos bij. 'Leon,' zei ik, 'Leon, blijf bij me!' Zei ik met een lichte paniek in mijn stem. Hij opende met veel moeite zijn ogen en richtte zijn blik naar mij. Ik wil hem aanraken, hem kussen, hem vertellen dat alles wel goed zal kopen. Maar dat kon niet, want het zou een leugen zijn. Knarsetandend drukte ik mijn handen steviger tegen zijn zij, in de hoop het bloed te stelpen.
'Het ... spijt ... me,' zei hij, zo zwakjes dat ik niet zeker wist of ik het wel goed had verstaan. 'Wat?' Ik boog me dichter naar hem toe om hem beter te kunnen verstaan. 'Het spijt me...' Hij kneep met zijn hand in die van mij en bracht toen tot mijn verbazing een trillende arm omhoog om over mijn wang te strelen. Zijn adem stokte in zijn keel en uit zijn mond sijpelde bloed. Ik kneep mijn ogen dicht en probeerde niet te huilen
'Doe niet zo gek,' bracht ik er met moeite uit. 'Dat is lang geleden. Het is allemaal voorbij.'

'Fien...'

Verdomme, waar was ze toch?