Hanggang Kailan

Chapter 26

Noon pa ako nagpapa-picture kay Bea.. parang madalas everyweek may pic kami ni Bea. Instax ang ginagamit ko, para maidikit ko kaagad sa table at wall ng room namin sa dorm.

Dati ka room mate ko si Bea.. ngayon si Gizelle na..sa kwartong yun, punong puno ng mga memories.

Nung si Bea pa yun ka-Room mate ko.

Palaging maingay sa kwarto, kasi nagkukulitan kami.

Pinagdidikit din namin ang kama namin, para mas lumaki yung space

Walang nag aakala na sa isang aksidente, mawawala lahat ng memorya nya.

The memories that gave her so much happiness.

Even my team mates, namimiss na din nila si Bea.

Paano ba naman, ang tagal ng hindi namamansin. Parang bago lang sya dito sa mundo.

Everytime I see her, napapaluha ako.

And I really do believe that the Invisible tears are the hardest to wipe away

Ofc, ayokong makita nya akong umiiyak habang nakakaharap ko sya.

gusto ko siyang lapitan at yakapin ng sobrang higpit.

Kaso hindi pa pwede.

Tita Det told us na kailangan namin kumilos ng normal. Kasi hindi pa ito yung tamang oras, para malaman ni Bea ang lahat.

Ang katotohanan na magbabago ng pananaw niya..sabi naman ng Doctor, hindi namin pwedeng mabigla si Bea ng pag alala sa mga nakaraan.

May time na, kapag magpapa-picture ako sa kanya. Humihingi ako ng yakap sa kanya.. dun ko naramdaman na mahal ko pa din sya..

After a long time..

Sa mga yakap niya, unti unting bumabalik ang nakaraan namin.

Nakaraan namin ng girlfriend ko.. yung mga drama, happy thoughts, kung minsan nagiging seryoso na

May 10 2017, hindi pa din sya nagigising nun. Matatapos na ang araw ng kaarawan ko, pero hindi pa din siya nagigising. Medyo naiinip na ko kaya nagsulat nalang ako sa papel. Para sa pag gising niya, hindi na nya ako maalala. Atleast may letter sya na mababasa.

Dearest Bea,

Sorry for everything. I know it's all my fault kung bakit nandito ka sa hospital ngayon. Im really really sorry for what happened. Kahit na sinasabi ni Tita na hindi ko naman kasalanan, pero ako yung huling tao na nakasama mo bago ka maaksidente. It's my Birthday today, Bea..ito na yung hinihintay mo.. ang mag birthday ako. You know what? sobrang namimiss na kita. Sana sa pag gising mo, maalala mo pa ako. Sana hindi pa mawala yung mga memory mo. Don't worry Bea, if you need me.. just call my name. But if I need you.. I don't know if nandyan ka pa para sakin. I really miss you bei. Nandito ako ngayon sa tabi mo, binabantayan kita. Kasi gusto ko sa pag gising mo, ako agad ang una mong makikita. It's already 11:53 pm. Hindi na ako aasa na mababati mo ako ngayong birthday ko. Don't forget me Bea.. Im Julia Melissa Caro Morado, in short Jia Morado.. Your Team Mate / Best Buddy / Human Diary / and specially your girlfriend.

Your Human Diary,
Jia

Sa tingin ko nga nung araw na yun, hindi na ako mababati ni Bea. Hinawakan ko ang kamay nya at hinalikan ito. Nagulat ako ng may biglang tumulo na luha mula sa kanyang mga mata. Tinignan ko ang oras.. 11:58 tuluyan na akong nawalan ng pag asa..

Mas ikinagulat ko naman ng bigla itong nagsalita..

"H-Happy Birthday Jia..I..L..."

Laking tuwa ko naman ng biglang nagsalita si Bea.. ngunit napalitan kaagad ito ng kalungkutan.

Nabati nga ako ni Bea, pero hindi niya nasabi ang gusto nyang sabihin. Someday.. 💕

Sana nasabi nya yung gusto niyang sabihin.

Matagal ko ng gustong marinig sa kanya yung tatlong word na yun.

Nakulong ako sa mga alaala na imposibleng maalala pa niya..