Save Me From Hell

Hoofdstuk 13

"Ik zit op een stoel in een grote verlaten zaal. In het dak zitten gaten en druppels vallen naar beneden. De wind zorgt ervoor dat al het vuil en bladeren van de ene kant naar de andere kant waaien.  Ramen zijn kapot geslagen en er zit graffiti op elke muur.

Wanneer ik heel de omgeving opgenomen heb kijk ik naar de stoel waar ik op zat. Een ijzeren ketting houdt me vast zodat ik geen spier kan bewegen. Een zucht verlaat mijn mond wanneer ik weer opkijk. De stoel staat in een soort pentagram, een soort cirkel met een omgekeerde ster erin.

Wanneer ik een deur open hoor gaan bevriest mijn lichaam. Ik staar naar één punt wanneer ik voetstappen hoor. 'wel wel, lang geleden niet waar'

''ugh, kan je me gewoon niet met rust laten?'' zeg ik tegen "de stem". 'wel ook een goede dag' Een zwarte figuur staat nu voor me, het was dezelfde man als in mijn droom. ''jaja, wat is dit?''  ik hoor een kleine lach wat me meteen de kriebels geeft. 'waar lijkt het op?' vraagt hij speels, probeert hij een spelletje met me te spelen? ''het lijkt op een cirkel met een omgekeerde ster, meer niet'' zeg ik kalm, de stem maakt me nu op de een of andere manier niet meer bang. 'dat Colby, is een omgekeerd pentagram. Weet je wat dat betekent?' ik schud mijn hoofd. 'dat betekent dat je hier niet weg kan, mijn baas laat dat niet toe'

''wie is je baas dan?'' hij lacht nu zo hard dat het laatste glas in het raam kapot sprong. 'geloof me, dat wil je niet weten jongen' ik kijk hem even verward aan maar laat het snel los, ik begin te rukken aan de ketting maar die zit muurvast. 'probeer niet, het is verloren moeite' ik kijk op, mijn gezicht rood van woede. ''waarom doe je me dit aan? wat heb ik je ooit misdaan om dit te krijgen? Wat heb ik niet wat jij hebt?...'' ' EEN LEVEN!'

het is even stil in de zaal, ik kijk naar mijn schoenen. 'een leven Colby, maar geen zorgen. het zal niet lang duren voor IK je leven heb' tranen stromen over mijn wangen. wanneer de man ziet dat ik huil draait hij zich gelukkig om en loopt naar de deur. Wanneer hij de deur bereikt stopt hij even.  ''wat wil je van me?'' vraag ik nog, maar weer kreeg ik hetzelfde antwoord.

"ALLES"

Daarna wordt alles wit."

---------------------------------------------------------------------------------------

--------------------------------------------------------------------------------------

Ik hoor een paar mensen praten, de stemmen herken ik nog niet maar ik weet dat ik ze ken. Ik probeer mijn ogen te openen maar het felle licht van de lamp boven me verblind me. Snel knijp ik mijn ogen weer dicht.

'colby? ben je wakker?' ik voel een hand op mijn arm rusten. De hand is zacht en het streelt langzaam mijn onderarm. ik antwoord met een kreun en zacht open ik mijn ogen, die al wat gewend zijn aan het licht. 'hey' zegt de blonde jongen die naast me zit en de eigenaar is van de hand op mijn arm. Zijn blauwe ogen zijn net lichtjes. Een glimlach verschijnt op mijn gezicht.

Ik neem mijn omgeving even op. Ik lig in een groot bed dat absoluut niet demijne is. Draden gaan van mijn arm naar grote machines en tegenover het bed staat een zetel. In de zetel zitten twee mensen te slapen. 'Colby?' Ik kijk de blonde jongen weer aan. 'Ik ben het, Sam. Corey en Elton zitten in de zetel. Herken je me?' Wanneer ik de jongen zijn naam hoor zeggen valt alles op zijn plaats. Wat er gebeurt was in het pretpark, hoe het afgelopen was.... alles speelde zich voor de tweede keer af in zijn hoofd. Ik knik, want mijn stem is nog veel te ruw om te kunnen spreken.

'Goed , weet je hoelang je hier al bent?' Vraagt hij, zijn zachte stem is als muziek in de oren. Ik schud mijn hoofd van neen. 'Drie dagen Colby, drie dagen' hij lijkt neer. 'We dachten dat je niet meer wakker zou worden' fluistert hij dan. Ik leg geruststellend mijn hand op zijn hand en glimlach naar hem. Hij glimlacht zwakjes terug. 'Ik ben hier' fluister ik dan naar hem. Hij knikt. 'Leg je nog maar even neer, de dokter komt zo' dat doe ik dan ook, ik sluit mijn ogen en niet veel later val ik weer in slaap.

--------- --------- ---------

Ik open mijn ogen weer, de kamer is leeg. 'Sam?' Roep ik om te hopen dat hij zou reageren. Ik hoor wat stemmen en niet veel later gaat de deur open. Sam, Elton, Corey en de dokter komen binnen. Allemaal met een serieuze blik op hun gezicht.

'Colby, het spijt me zo' zegt Corey. 'Alles komt goed' fluistert Elton er nog bij. En Sam loopt naar me toe en fluistert lieve woordjes in mijn oor. 'Wat is dit? Dokter hebt u nieuws over waarom ik flauwviel?' Na die vraag kijkt iedereen naar beneden en dus beantwoord Niemand mijn vraag. 'Hallo?' Vraag ik, op zoek naar een antwoord.

'Het zit zo' begint de dokter. 'Je vrienden hebben hun verhaal moeten doen zodat we zouden weten wat er gebeurd was, na hun verhaal hebben we je gezondheid nagekeken en alles was in orde...' hij zwijgt even 'wel dat is fantastisch nieuws' juich ik. 'Het zit zo mr. Brock, na wat u vrienden ons hebben vertelt en u gezondheid in orde was hebben we tot een conclusie gekomen dat u.... wel dat u...' zijn stem hapert hier en daar. 'Dat ik wat?' Ik werp een blik naar Sam die naar zijn schoenen staart. 'Dat u psychische problemen hebt mr. Brock'

Mijn lichaam bevroor, geen enkele spier kon ik nog bewegen. ' zeg opnieuw' zeg ik snel. 'U hebt het juist gehoord. Psychische problemen' mijn hart slaat een tel over elke keer hij dat woord zegt. 'U maakte en grap he dokter, dit is allemaal een grap, waar is de verborgen camera, Sam?' Hij zucht diep. 'Dit is geen grap Colby, we zijn serieus bezig nu'

Tranen stromen als rivieren over mijn wangen. Mijn leven is geruïneerd. Alles is zo opgefokt dat ik niet meer weet wat echt is en wat niet. Is dit echt? Hoe weet ik da dit echt is. 'Hoe weet ik dat dit echt is? Ik bedoel, dit kan gewoon een droom zijn, toch?' Snotter ik. 'Dat moet u zelf teweten komen mr. Brock, maar ik laat u even kalmeren en dan gaan we straks een gesprek hebben, alleen jij en ik' zegt hij nog voor hij de kamer uitloopt.

Ik begraaf mijn Gezicht in mijn handen, wat heb ik toch gedaan.....

Omggg, ik vind het zo spannend om dit te schrijven. Ik het zoveel ideeën dat het moeilijk wordt het allemaal bijeen te doen. Maar toch... Ik doe mijn best!!! Ik wil jullie ook even bedanken, iedereen die mijn boek leest, LOVE YOU
xxxxx
<33