The campsite girl

Hoofdstuk 38

Zoey Pov

''Op ons!'' Derek heft zijn glas en ik tik mijn glas tegen zijn glas. Ik glimlach en neem een slok. Inmiddels zijn we 1 jaar verder. 1 jaar zonder Niall. Onze gesprekken gingen zo nu en dan nog wat verder maar vaak bleef het bij een simpele 'hee, hoe gaat het?' Ik snij een stukje van mij steak af. Derek verteld over een lastige operatie die hij vandaag vlekkeloos uit heeft gevoerd. Derek is steeds vaker en langer werken. Dat is heel fijn voor zijn carrière, minder gezellig voor mij. Verder zijn we heel gelukkig. Ik ben blij dat alles zo is gelopen, denk ik. Ik knik terwijl ik op mijn steak kauw. ''Luister je wel Zoey?'' Ik schrik. ''Huh? Ja! Ik luister!'' Derek verteld trots verder. Dan gaat de huistelefoon. Zou het Noah zijn? Ze is ten huwelijk gevraagd en zij ja, misschien heeft ze spijt. Ik loop erheen en kijk op het scherm. Mama. Wat vreemd op dit tijdstip.

''Heey mam. Ja goed goed. Derek heeft steak gemaakt voor vandaag, lekker he. Uhu. Oke? Mam, kom op je maakt me bang. Nee. Nee dat meen je niet! Oh god, oh god! En nu? Wat kunnen ze doen? Niets?! Wow mam. Ik uhh, ik weet het even niet. Ja, ik kom snel langs. Oke dankjewel. Tot snel. Love you.''

Mijn wereld stortte in. In shock schuifel ik naar de tafel en ga zitten. Ik staar naar mijn vlees. Derek is ongerust. ''Zoey, wat was dat?'' Ik ben nog in shock van het nieuws. Vol ongeloof schud ik mijn hoofd. ''Dit kan niet waar zijn.'' Zeg ik in mijzelf. ''Wat kan niet waar zijn?'' Ik kijk naar het schilderij aan de muur. ''Mijn lieve mama.'' Derek staat op en knielt langs me neer. Hij legt zijn hand op mijn knie. Ik kijk hem aan. ''Zoey, wat is er aan de hand.'' Mijn lip begint te trillen. ''Mama is ziek. Ze kunnen waarschijnlijk niets meer doen. Mijn lieve mama.'' Derek schrikt. ''Jeetje.'' Hij slaat zijn arm om me heen en ik begraaf mijn hoofd in zijn nek. Wat een bom in mijn gelukkige leven.

2 maanden later....

''Schat nee ik kan echt niet mee. De beste artsen van Japan zijn ingevlogen. En dat was ik helemaal vergeten. Ik kan het niet maken om er niet te zijn. Sorry.'' Iets in mij begint te borrelen. Hoe kon hij? ''Zoey echt, het spijt me.'' Ik zucht. ''Je wist dit al 1,5 maand Derek. Mijn moeder is ziek. We gaan bij haar op bezoek. God weet voor de laatste keer. En jij kan ineens niet mee. Hoe denk je dat ik me voel? Ik had op zijn minst verwacht dat je er voor me zou zijn. Maar de laatste tijd is dat steeds minder. '' Derek kijkt schuldig. Fijn. Nu heb ik hem ook nog gekwetst. Zuchtend geef ik hem een knuffel. '' Sorry, maar ik baal. Ik wilde graag dat je met me mee kon.'' ''Dat wilde ik ook lieverd. Echt. Zal ik je zo wel naar het vliegveld brengen?'' Ik knik. Dat is nog het minste wat hij kon doen.

Ik pak mijn tas in. Het is slecht weer in het noorden van Engeland, waar mijn ouders op de camping zijn. Ik ben van plan om ongeveer 9 dagen te blijven. Wat panty's, wat broeken, wat truien en dikke sokken. Ook stop ik wat cadeautjes die ik had in mijn tas. Het voelt zo raar om nu naar mam te gaan terwijl ze in deze staat is. Ik weet gewoon niet wat ik kan verwachten. Het campingseizoen is voorbij, het zal wel rustig zijn. Om die reden zijn mijn ouders ook op de camping gaan wonen. Voor de rust.

Ik stap bij Derek in de auto en we rijden naar het vliegveld. Het is akelig stil tijdens de rit. Ik kuch wat ongemakkelijk waarop Derek zijn hand op mijn knie legt. ''Alles komt goed Zoey.'' Ik knik. Ik wist dat ik loog. Hoe groot kon de kans zijn. Het was allang fijn dat ik straks bij mijn moeder was.

Op het vliegveld neem ik afscheid van Derek. Ik trek mijn koffer achter mij aan. Ik keek naar de deuren van het vliegveld. Paparazzi. Hmmm wie zou er landen? Ik probeer er ongezien langs te komen. ''Kijk daar is Zoey al!'' roept een fotograaf. Daar ben ik al? Wat is dat voor opmerking. Ik versnel mijn pas en hoop ze voor te zijn maar helaas, al snel staan ze in een cirkel om me heen. ''Waar ga je heen Zoey?'' Oke, ik ga dit slim aanpakken. ''Ik ga op bezoek bij mijn ouders voor een paar daagjes.'' ''Reis je samen met Niall?'' Niall?! ''Eumh nee? Ik wist niet eens dat hij hier was.'' Toen begon het vragenvuur. '' Zijn jullie uit elkaar? Is Derek een dekmantel? Is Niall weer vreemdgegaan? Is jullie liefde over? Klopt het dat jullie nog altijd verliefd zijn.'' Hier heb ik geen tijd voor en ik schiet naar binnen. Daar mogen de fotografen niet meer komen. Toch hoor ik van alle kanten geklik. Ik kan me alleen maar denken aan Niall. Waarom is hij hier? Waar gaat hij heen? Met wie? Zou ik hem tegengekomen? Ik check in en loop naar de gate. Ik bestel een cappuccino bij een koffietentje en ga nog ergens op een bankje in de buurt van mijn gate zitten. In de verte hoor ik meiden giechelen. ''Ja ik zag hem ook! Oh my goddd! Zoey moet hier ook zijn! Zullen we ze misschien samen zien?'' Shit daar had ik nu echt geen zin in. Ik trek mijn capuchon wat verder over mijn hoofd en hoop op het beste. Gelukkig, ze lopen mij voorbij.

''Passagiers voor vlucht 449 kunnen boarden.''

Ik pak mijn spullen slenter richting de gate. Eenmaal in het vliegtuig val ik in slaap. Geen Niall gezien. Gelukkig. Of toch jammer. Ik weet het niet. Dit is nu ook niet belangrijk.

Aangekomen op het andere vliegveld vlieg ik papa in zijn armen. ''Fijn dat je er kon zijn Zoey.'' Ik knik. Met een arm om me heen lopen we samen naar de auto en rijden we naar de camping. Onderweg verteld papa mij alles over mam. Het komt heftiger aan als ik dacht. Jeetje....

Niall Pov.

''Niall, Niall. Waar gaat de reis heen?'' Ik kijk om. Ugh paparazzi. '' Ik ga er even tussenuit, alleen.''

'' Gaat Zoey niet mee? Waar ga je heen? Hoelang blijf je weg? Komen jullie ooit weer samen?''

Ik schiet de luchthaven in. Gelukkig, rust. Ik ga door de douane en bestel een koffie. Ik ga op een bankje zitten en geniet van de muziek die ik luister. Terwijl ik weg zit te dromen hoor ik gegiechel. Ik kijk op. 2 meiden. ''Hoi Niall, mogen we op de foto?'' Ik ga op de foto met de meiden. ''Uhm, we hebben gehoord dat Zoey hier ook is. Gaan jullie samen op vakantie?'' Ik schrik wakker. Zoey! Hier! Waar?! Met wie? ''Nee, ik wist niet dat ze hier was.'' De meiden druipen giechelend af. Zoey. Ze was nog geen dag uit mijn gedachte geweest. Ik wist dat liefde echt kon zijn, maar dat het zo afliep had niemand verwacht. Toch hoopte ik stiekem dat ze naar dezelfde plek ging als mij.
Ik moest er tussenuit. Ik kon mij geen betere plek bedenken dan dit. Ik was er al eerder geweest en wist dat ik daar tot rust kon komen.

''Passagiers voor vlucht 16 kunnen boarden.''

Ik pak mijn spullen en slenter naar de gate.