Solgun

Aşkın yalanı

Bilmediğim bir bahar ufkunda açtım gözlerimi.
Herşey aynı düzlükteydi ve ben her zamanki gibi aynı rotada ilerliceğmi düşünüyordum.
O zamanlar farklıydı çünkü, daha senin benim için var olduğundan bile habersizdim.
Görmezden geldiğim insan topluluğu arasındaydın uzun zamanlardır.
Hayatım rutinlerle kaplıydı.
Değişik olaylar veya yaşama dair güzel hayallerim yoktu.
Sadece nefes almaya devam ettiğmi biliyordum.
Yeni günlere aynı uyandığmı.
Birşeyler değişmediğni, değişmeyeceğni hissediyordum.
Beni geleceğe bağlayan hiç güzel umutlarım olmamıştı.
Dedim ya dümdüz yaşıyordum hayatımı.
Ama sen.
Bana bahşedilmiş en harika mutluluk gibiydin.
Hani hayatımı koskoca bir güne sığdırıcak olsam, senli olan zaman dilimlerinden bir kaç parça almayı bırak, tüm günümü sana adardım.
Tabi haklısın, ben kendimi sana bırakmaktan başka birşey yapmamıştım.
Ailem tarafından sana itilmiştim sanki.
O güne gözlerimi açıp, akşamımı senle tamamliyacağım aslında hiç aklıma gelmezdi.
Biliyordum yalancıydım hayata.
Mutlu olan herşeyden bir kaç adımdan fazla uzaktım.
Bunu görüyordun.
Hep bir kararsızlık içersindeydi düşüncelerin.
Ellerime dokunmakla dokunmamak arasında.
Hayallerine bir adım atsammı atmasammı diye hep bir korku içersinde bekliyordun.
Farketmediğmi sanıyorsun belki, biliyorum.
Ama ben seni görüyordum.
Bakmakla görünmez bu yapılanlar.
Seni tanıyordum.
Konuşmadan önce ne hissettiğni, gülerkenki o heycanla karışık acıyı en içimde hissediyordum.
Sen bendin.
Ben olamayan bendin sanki.
En çokta bu yakıyordu canımı.
Birbirimize sığınamayacak kadar kırıktı hayallerimiz, umutlarımız..
Atıcak ne adımımız nede güvenimiz kalmıştı.
Umutsuz vakaydık aslında.
Uzaklaşsak bile hep senin yanında otururken bulurdum kendimi.
Var olmayan hayatıma bir imkansızlık katmak hiç istememiştim.
Ama sana hayır diyemiyordum.
Hiç insan mutluluğa hayır dermi ?
Gülüşlerimi bana yeniden armağan etmiştin.
O kadar mutluydumki yanında yalanlar, insanlar, düşünceler hiç biri umrumda değildi.
Sadece sen vardın.
Ben bile yoktum o anlar aslında.
Ben anlamadan dinlemeden sen olmuştum.
Hiçte şikayet etmezdim bu durumdan.
Ne kadar çılgınsak o kadar güzeldi günlerimiz.
Ah o günler.
Unutmak istesemde unutamadığım, yüreğime acı dolu bir ağırlıktan başka birşey değil artık.
Yokluğnu şimdi farkediyorum.
Altından kalkamadığım depremler hiç olmamıştı.
Tepe taklak olsamda tek başıma kendime sığındığım günlerde olmuştu elbet.
Fakat sensizlik.
Bunun tarifini hiç anlatamadım kendime.
Anlatmaya çalışsamda düğüm düğüm olan kelimelerden başka birşey kalmazdı elimde avucumda.
O nasıl gidişti öyle.
Benden gitmemiştin sanki, benle birlikte gitmiştin.
Benide alıp gördüğün bir yol üstünde çöpe atmıştın.
Kullanılmış bir mendilin son durağı gibi temiz ve çok değerli hissederken, bir anda kendini pis bir boşlukta bulmak.
Ve debelensende ordan çıkamamak.
Yardım eline bile görünmez olursun ya hani.
İstemezsin çünkü, hayatını adadığın bir insanın olmadığı bir dünyada yaşamak.
Ağır gelir işte.
Onca hayalin altında kalmak.
Şöyle yeniden doğmuş gibi hissederken, uçurumdan düşmek.
İtilmek ne acı.
Olucak derken hiç birşeyin gerçekleşmiyeceğni bilmek ne acı.
Ey aşk.
Yalanlarla dolu mutluluk kutusundan başka birşey değilmişsin.