One Last Glance

Chapter 18

When you're happy, time gets faster than before. Parang kailan lang nang halos lagi kaming magkasama ni Ricci kapag free time pareho. Now, he's busy on their game. I watched every game they're on. I realized then that basketball was her first love. No one can replace the happiness and excitement everytime he's on the ring. I can still remember their game against Ateneo. I was there, looking at Ricci crying dor their loss. Ramdam ko ang sakit niyon dahil maski ako nahirapang tanggapin na sa pagtatapos ng laro, hindi berdeng kulay ang nagwagi. Although it wasn't finals yet, hindi pa rin maiwasang manghinayang sa resulta ng laro. Even Kuya Prince, Ricci's bestfriend and his other co-players looked sad.

"Hey," tawag ko kay Ricci na ngayo'y kaharap ko sa cafeteria. Hanggang ngayon ay may mga curious na estudyante paring napapatingin sa amin, dahil nga may kasama si Cci. Ayon sa iba, ngayon lang naman siya napalapit sa isang babae, he seldom goes out with his friends and other girl friends.

Nag-angat siya ng tingin sa akin at hindi na inalis ang titig sa akin. Tila ba may gusto siyang sabihin ngunit hindi niya masabi. I looked straight in his eyes and finally, he opened his mouth and talked.

"We won't be able to see each other from time to time, Dy." I know that this would happen, knowing that he's a basketball player. And being in a team means having more time for the practice and less for personal enjoyment.

"I understand."

I smiled to assure him that its really fine for me. The team needs him and Ricci loves his team. Hindi ko naman siya pwedeng pagbawalan dahil wala namang kami.

Yes, he admitted that he likes me, so was I but I know completely where to stand. I want him to be happy dahil ang kasiyahan niya ay kasiyahan ko na rin. Being with right now was something I never imagined. Aangal pa ba ako?

"Thanks Dy!"

Pagkatapos niyon ay tumayo na siya agad at akmang aalis na ng lumingon ulit siya sa akin.

"Babawi ako after finals!" Masaya niyang sabi sa akin na abot na hanggang tenga amg ngiti. Kumindat pa siya at mas lalong natawa ako sa kanyang inakto. Hindi pa rin nawawala sa kanyang mga mata ang saya sa sinabi ko.

"Hi Maddison!" Wala pang isang minuto ay binati  namana ko ng taong hindi ko gustong makita.

"Uhh, hi?" Pagbabalik ko sa kanya. Why is he talking to me? Err o she? Ewan!

"Ya know, I'm curious why you're with Fafa Ricci, eh hindi ka naman maganda?"

He, no she stared at me from head to foot at pagkatapos ay inirapan pa ako ng bakla. Sa mga nagdaang araw din ay mas lalo siyang lumala. Lahat napapansin, lahat ng mga tingin ay mag mga pahiwatig. Hindi niya raw kasi matanggap na sa ganitong itsura ay nakakasama ko si Ricci. Ano naman kung hindi ako kagandahan? I admit that there are girls who were better than me pero bakit nga ba ako? Anong meron sa akin at ako ang kinakausap at laging kasama?

Gia or Dionisio Ambrocio sa totoong buhay ay ang number one basher ko rito sa university. Gwapo sana kaso ay ka-uri ko, ang mas malala pa ay wala siyang inuurungan na kahit sino. Bukod sa pagiging number one fan ni Ricci umano ay number one din siya sa pagiging tsismosa. Lahat na ata ng maaaring masagap na balita tungkol kay Ricci ay nalalaman niya, ganoon siya kalala. Konting-konti nalang at susukuan ko na ito.

Wow, pabebe? Anong pinagsasabi nitong Gia na ito? Wala naman akong ibang sinasabi ah.
Sa pagtitimpi ko sa mga sinasabi niya ay umalis na ako sa aking kinauupuan. Iniwan ko na lamang siya sa habang nasa kalagitnaan ng kanyang paglilitanya.

Iniisip ko kailangan ko ulit makakasama si Ricci. Siguro naman ay magkakasama ulit kami ng matagal kapag tapos na ang UAAP. Another thing that's bothering me is that, ano nga ba kami? Best friends?

Uhh, Maddy ano ba? Akala ko ba kontento ka na sa status niyo ngayon?

With that thought, I unconciously entered our class. Hindi lang sa iisang subject ko kaklase ang lalaking pinagbantaan akong halikan noon. Ilang subjects rin ata at isa na itong pinasukan ko. At sa kamalas-malasan, siya lagi ang nakakatabi ko sa klase. Ilag ang lahat sa kanya, hindi ko naman alam kunh bakit.

Sa buong klase ay tulala lang din ako. Hindi ko alam kung may natutunan ako ngayon o ano. I feel like I want to watch Ricci play.

Speaking of Ricci, I grabbed my phone when it vibrated. I knew who it was dahil siya lang naman ang mahilig magtext sa kalagitnaan ng klase ko.

Go straight at the gym after your class, ayt? I want to see you.

Sa message niyang iyon ang unti-unting akong napangiti. Siguro'y napansin ito ng aming prof at biglang tumigil sa kanyang pagdidiscuss. Tumingin siya saglit at magpatuloy na sa pagtuturo.

Aye, aye, Captain! 😊

Hindi man siya ang captain ng basketball team nila, siya naman ang captain ng puso ko.