If I could

5. bloed en vriendschap

POV SHAY

Ik ren door het park, door het gedeelte waar ik van hou. Opeens bots ik tegen iemand op. Ik probeer me evenwicht te behouden maar het lukt niet. Ik sluit me ogen en een gilletje verlaat me mond. Dit gaat pijn doen.

Na 30 seconde voel ik nog geen grond. Ik open me ogen. 'Kijk is uit klo-. Luca?' ik doe snel me mond dicht en kijk diep in zijn ogen. Na 3 minuten in elkaars ogen staren trekt die me op. 'Geen dank.' zegt die emotieloos en hij doet zijn capuchon over zijn hoofd. Hij wil weglopen maar ik pak hem bij zijn arm. Met een ruk draait die om en pakt me polsen vast en duwt me met me rug tegen een boom aan, alsof het een relectie van hem is geworden. 'Luca laat los je doet me pijn.' piep ik. Waarom moeten mensen altijd mijn polsen vast pakken. Zijn ogen gaan van woede naar schrik. Hij laat me los en stapt achteruit. 'Wat is er met je aan de hand..' fluister ik, hopend dat hij het niet heeft gehoord. 'Helemaal niks.' zegt die emotieloos terwijl hij voorzichuit staart. 'Er is wel iets.' zeg ik wanhopig wanneer ik oogcontact probeer te zoeken. 'Er is niks Shayenne, bemoei je gewoon met je eigen zaken. Je weet geen ene fuck over mij!' roept die kwaad. Ik schrik en zet automatisch een stap naar achter waardoor ik hard tegen de boomstam aan knal. Een pijnlijk kreuntje komt uit me mond en ik kijk hem aan.

'Waarom doe je zo?' hij kijkt me vragend aan. 'Je laat me denken dat je intresse heb en dan wil je me opeens zoenen uit alleen lust? Zie je me als een of andere goedkoop object die gezellig met je in bed duikt. Als je dat zo ziet dan heb je het goed mis Luca.' roep ik boos. Zijn blik veranderd van woedend naar schuldig maar dan gelijk weer emotieloos. 'Je bent niks voor me.' komt er uit zijn mond. Ik loop op hem af en geef hem een klap in zijn gezicht. 'Ik haat je Luca Ryders!' Roep ik woest en ik voel de tranen branden. Snel ren ik weg. Ik die jongen zo erg! Ik haat gevoelens, ik haat mezelf.

POV LUCA

'Je laat me denken dat je intresse heb en dan wil je me opeens zoenen uit alleen lust? Zie je me als een of andere goedkoop object die gezellig met je in bed duikt. Als je dat zo ziet  dan heb je het goed mis Luca.' roept ze boos. Ik voel me boos, schuldig, gebroken maar, ze mag het niet merken. Ze verdient mij niet. Ze is te goed voor me. Ik zet me emotie uit. 'Je bent niks voor me.' zeg ik emotieloos. Ze stapt woedend op me af en voordat ik het weet voel ik een vlakke hand op me gezicht. 'Ik haat je Luca Ryders!' zijn de laatste woorden die ze tegen me zegt. Ik zie dat ze tranen krijgt en ik wil haar troosten, maar ik kan het niet doen. Ze rent snel weg.

Waarom? Waarom ben ik zo dom. Deze week was leuk met haar. het voelde alsof iemand eindelijk weer om me gaf,
maarja ik moet het weer verpesten. Ik haat gevoelens, ik haat mezelf. Ik sla met al me woede tegen de boom aan. Ik voel niks meer, jk wil niks meer voelen. Ik ben een teleurstelling voor me moeder, voor de wereld en het ergste.. Voor haar. Ik sla nog een paar keer tegen de boom aan. Me knokkels liggen open maar het boeit me niks. Ik word vastgepakt en draai me om. En ze staat daar, met verdriet in haar ogen, mij alsnog tegen te houden.

POV SHAY

Ik stop en veeg me tranen weg. Ik moet met hem praten. Ik loop terug en stop achter een boom. Ik zie een jongen hard tegen een boom aan slaan. Ik kijk goed en zie dan wie het is. Luca. Wat doet die nou? Ik moet hem stoppen. Ik loop voorzichtig op hem af en pak zijn arm. Hij draait zich om en ik zie de pijn in zijn ogen. 'Wat doe je hier nog.' zegt die zacht. Ik kijk met grote ogen naar ze hand en terug naar ze gezicht. 'Je moet naar het ziekenhuis Luca.' breng ik zo zacht mogelijk. Hij schud ze hoofd pijnlijk. 'Luca doe niet zo eigenwijs, je komt gewoon mee!' zeg ik wat harder met een bezorgde toon in me stem.

Hij kijkt me verloren aan.
Het begint te regenen en ik zie dat die witjes word in ze gezicht. Ik trek mijn shirt uit en bind het om zijn hand en leg er een knoop in. Ik ondersteun hem en we lopen uit het park. 'Oh!! Wat is er gebeurd?' hoor ik een vrouwe stem zeggen. Ik kijk op en zie dat het me kennis is. 'Marie, hij moet naar het ziekenhuis. Wil je ons brengen?' vraag ik netjes. 'Tuurlijk stap snel in!' zegt ze bezorgd en ze helpt me met Luca neerzetten. Ondertussen is me witte shirt helemaal bloed rood. Ik slik en kijk naar Luca die zwakjes glimlacht en moeite doet om zijn ogen open te houden. 'Luca, blijf bij mij ja. We zijn er bijna.' zeg ik met een trillende stem en pak zijn hoofd vast. 'Waar is je telefoon?' vraag ik.
'In me zak.' fluistert die. Ik pak zijn telefoon en bel zijn vader.

V= vader. S= Shay.
Telefoon gesprek van Shay en Luca's vader.

V= Luca gaat alles goed?
S= Hallo meneer u spreekt met Shay. Ik ben onderweg met Luca naar het ziekenhuis, ik hoop dat u zo snel mogelijk kan komen.
V= Ik kom er nu aan!
*piep piep*

Als we zijn aangekomen helpen Marie en ik Luca om naar binnen te lopen. Al snel is zijn vader er en helpt ons ook. De dokter komt en leidt Luca en zijn vader in de kamer. 'Moet ik je naar huis brengen?' vraagt Marie bezorgd. Ik schud me hoofd. 'Nee, maar alsnog heel erg bedankt.' ze knikt en verlaat het ziekenhuis. Ik ga zitten en merk nu pas dat ik alleen in een sportbh zit. Ik sla snel me armen over me buik heen. Niemand mag de littekens zien.. Even later komt de vader van Luca uit de kamer lopen met de vest van Luca. 'Hier meisie, dat houd je warm.' zegt die met een glimlach. Ik trek hem snel aan en rits hem dicht. 'Moet ik je anders naar huis brengen?' vraagt die vriendelijk. 'Nee hoor ik wacht tot Luca klaar is, ik moet nodig met hem praten.' zeg ik serieus. Ze vader begint te grinniken en al snel doe ik mee. Opeens stopt die en ik stop ook. Heb ik iets verkeerds gedaan.. 'Waar zijn mijn manieren! Ik ben de vader van Luca maar noem me maar Johan!' zegt die vrolijk. Ik schud ze hand 'Ik ben shayenne, een vriendin van Luca.' zeg ik een beetje onzeker. Hij glimlacht. 'Je mag naar hem toe hoor ik wacht hier wel.' zegt hij en hij gefr me een knipoog. Ik geef een dankbaar knikje en loop naar binnen.

Ik zie hem zitten op het bed met zijn rug naar me toe. 'Luca?' vraag ik voorzichtig. 'Ga weg.' mompelt die. Ik loop naar hem toe en ga voor hem staan. 'Nee.' zeg ik vastberaden. Hij kijkt op en ik zie zijn rode ogen, hij heeft verdriet. Ik plaats me handen op zijn wangen en hij slaat ze ogen neer. 'Het spijt me dat ik zo dom deed.' mompelt die. Aan heb te zien meent die het en ik geloof hem. 'Het geeft niet oke, maar die zulke dingen nooit meer. Zeker dit niet. Je hebt me echt laten schrikken Luc.' ratel ik in een keer door. Hij kijkt me aan en glimlacht. 'Wat?' vraag ik met een opgetrokken wenkbrauw. 'Je noemde me Luc.' zegt die grijnsend. Ik rol me ogen en knuffel hem. Na een lange knuffel onder breekt Luca de stilte. 'Waarom ben je hier eigenlijk?' vraagt hij voorzichtig. Ik kijk hem aan. 'Omdat ik om je geef, Ryders.' zeg ik glimlachend. 'Zijn we nu vrienden?' vraagt die een beetje onzeker. Ik knik en hij trekt me weer in een knuffel. 'Je bent de beste.' fluistert die in me oor. En ik krijg een raar gevoel in me buik maar ik negeer het. We gaan met zijn 3e uit het ziekenhuis en de Vader van Luca brengt me thuis. Ik zeg ze gedag en bedank ze en loop naar binnen.

Ik kijk op de klok. 23:30. Shit! Ik heb morgen gewoon school. Ik loop zachtjes de trap op en doe me kamerdeur dicht. Ik stap in de douche. Daarna poets ik me tanden, reinig ik me huid en trek me pyjama aan en. Als me hoofd het kussen raakt ben ik zo in dromenland. 

bewerkt