Lost - Ronscall - Voltooid

Een extra deel?

Pov Ronald
"R...Ronald?" hoor ik een stem zacht zeggen. Ik schiet omhoog en zie waar ik ben, in mijn huis. Onder me lig... ik? Ben ik dood? Een geest? Maar ik zie er nog hetzelfde uit als voordat ik mezelf neerstak. Ik sta op en een beetje bang kijk ik naar mijn dode lichaam op de grond. Het heeft een mes in zijn hand, die recht in zijn hart zit. Ik slik en doe een paar stappen naar achteren. Wacht, hoort hier niet iets te staan? Ik kijk naar beneden en zie dat ik midden in een aanrecht sta. Wat the fuck, ik ben een geest. Ik ben gewoon een echte geest. "Ronald!!!" hoor ik nog een keer de stem zeggen. Ik kijk om me heen, maar ik zie niemand. "Ronald hier!" schreeuwt het nog een keer. Ik ren, of zweef, richting de stem. Ineens val ik naar beneden. Ik schrik en begin te gillen. Dan schiet ik weer naar boven en val ik neer op iets zachts, snel sta ik op. Dan zie ik iemand zitten, diegene komt me heel bekend voor. "P...Pascal." fluister ik zachtjes, degene draait zich om, het is inderdaad Pascal, ik krijg meteen tranen in mijn ogen en een zwaar gevoel in mijn buik. Hij staat meteen op en rent naar me toe. "Ronald!!!" zegt hij blij. Hij springt in mijn armen en geeft me een knuffel. "Pascal..." de tranen druppen op de zachte ondergrond waar we op staan. "Waarom deed je dat?" zegt Pascal boos wanneer hij me loslaat. "Ik kon niet zonder jou leven Pascal." zeg ik zachtjes. Pascal schrikt en geeft me nog een knuffel. "Het spijt me zo erg dat ik je heb achtergelaten." hij begint ook te huilen en dan drukt hij zijn lippen op die van mij, daarna wijkt hij weer naar achteren. "Ik heb jou zo erg gemist, ik heb alles bekeken wat je hebt gedaan." "Was die brief echt van jou?" vraag ik. Pascal knikt. "Ja, en ik had het niet moeten doen, kijk wat ik heb veroorzaakt." Ik schudt snel mijn hoofd. "Nee Pascal, lieverd het was niet jouw fout, ik wou het al doen." Pascal kijkt naar me een geeft me alweer een knuffel. "Ik kan niet geloven dat je echt bent, slaap ik?" vraag ik aan Pascal. Pascal lacht zachtjes. "Ik wou dat je droomde, dan leefde je nog, nee, dit is echt." Pascal heeft een vrolijke lach op zijn gezicht, eentje die ik zo lang heb moeten missen, eentje die ik elke dag wou zien. "Ronald niet huilen." ik voel aan mijn ogen, ze zijn inderdaad nog steeds nat. "Ik ben alleen zo blij Pascal, ik had gedacht dat ik je nooit meer zou zien." "Ik dacht hetzelfde Ronald, maar blijkbaar had ik het fout." zegt Pascal terug. Maar dan begint hij langzaam weg te vagen. "Wacht, Pascal, wat doe je?" zeg ik bang. Pascal kijkt me aan. "Ik doe niks Ronald." zegt hij. Ik trek hem tegen me aan. "Waarom verdwijn je... Blijf hier..." zeg ik zachtjes, ik zie aan mijn eigen armen dat ik ook verdwijn. "Ik... Ronald ik weet niet wat er gebeurd, ik hou van je." Pascal klinkt ook bang, hij slaat zijn armen ook dicht om mij heen. Dan ineens voel ik niks meer, ben ik niks meer. En dan eindigt alles, in het niks.

------------------------------------------------------

pandagitte

Jacky_Spekkie

JoyceVDW

MeisjeZoektLeven

Devuh123

CorbynnxBesson

JinteYTFreak

NooitFrederique

Qu33nRumey

destinygerritse2004

kookie222I

KnolPowerLover

BlackRidingHoody

ItzMelissaX