ဆူး

Part 17

ငိုသံေတြ...

ေအာ္ၾကီးဟစ္က်ယ္မဟုတ္။

ပြင့္ထြက္မသြားေအာင္ ထိန္းခ်ဳပ္ထားသည့္ ရွိဳက္သံမ်ားႏွင့္ ေရာယွက္ေနသည့္ ငိုသံေတြပါ။

ဒီအသံေတြကိုၾကားမိတာနဲ႔ ရွိဳင္းထြဋ္ အလာေနာက္က်ခဲ့ျပီဆိုတာကို သေဘာေပါက္မိသည္။ သူ ေခၚလာခဲ့သည့္ ဆရာ၀န္ၾကီး၏ အိမ္ေပၚလွမ္းတက္သည့္ ေျခလွမ္းသြက္သြက္မ်ားသည္လည္း အရာမ၀င္ေတာ့။

အသက္ကလည္းၾကီးျပီဆိုေတာ့...

မိခင္က အားသိပ္မရွိတဲ့ပံုစံလည္းျဖစ္ေနေတာ့...

လိုအပ္တဲ့ေသြးကို အျမန္ရွာျပီး အသက္ကယ္ႏိုင္မယ့္ ေဆးရံုမွာေမြးတာမ်ိဳးလည္းမဟုတ္ေတာ့..

အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြကမ်ားေပမယ့္ ျဖစ္ေပၚလာသည့္ အက်ိဳးဆက္ကေတာ့ တစ္ခုတည္းရယ္ပါ။

ေဒၚျမေလး အသက္မရွိေတာ့။

ေသဆံုးေၾကာင္းအတည္ျပဳရံုမွလြဲ၍ ရွိဳင္းထြဋ္ အေျပးအလႊားေခၚလာခဲ့ေသာ ဆရာ၀န္ၾကီး ဘာမွမတတ္ႏိုင္။

ျမင္ရက္စရာမရွိပါ။

ေဒၚျမေလး၏ မ်က္လံုးမ်ားသည္ ပြင့္ေနကာ မ်က္ႏွာၾကက္ကို ေမာ့ၾကည့္ေနသလို လည္ပင္းကပါ ခပ္ေမာ့ေမာ့ျဖစ္သည္။ ျဖဴစုတ္ကြဲအက္ေနေသာ ႏွုတ္ခမ္းမ်ားႏွင့္ ပါးစပ္မ်ားက ပြင့္ဟေနသည္။

အသက္မရွဴေတာ့။

မ်က္ေတာင္မခတ္ေတာ့။

ႏွလံုးမခုန္ေတာ့။

နာရီပိုင္းသာျခားခဲ့သည့္ အခ်ိန္ကာလတစ္ခုတုန္းက ရွိခဲ့ေသာ ေဒၚျမေလး၏ စကားသံ၊ ရယ္ေမာသံ၊ ညည္းညူသံ၊ ေအာ္ဟစ္သံမ်ားသည္ ယခု ဖ်ာၾကမ္းေပၚမွာ လွဲေလ်ာင္းေနေသာ အသက္မရွိေတာ့သည့္ ေဒၚျမေလးႏွင့္ လံုး၀သက္ဆိုင္မွုမရွိေတာ့သလိုပင္။

ရွင္သန္ျခင္းႏွင့္ ေသဆံုးျခင္းသည္ မ်ဥ္းတစ္ေၾကာင္းသာ ျခားထားေသာ နယ္နမိတ္သတ္မွတ္မွုတစ္ခုဆိုက မမွား။

ဒါေပမယ့္ စကားလံုးမ်ားျဖင့္ ဖြင့္ေျပာလို႔ပင္ မရႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ျခားနားေနသည္။

ရွိဳင္းထြဋ္ လက္ေတြေအးစက္လာကာ ႏွုတ္ခမ္းေတြတုန္ခ်င္လာသည္။ သူ႔ေရွ႕တြင္ရွိေနသည္က မိခင္ကိုယ္ခႏၶာကို အဆက္မျပတ္ကိုင္လွုပ္ေနေသာ မိငယ္။ မ်က္ရည္ေတြက သူမမ်က္ႏွာမွာ တသြင္သြင္စီးက်ေနပါသည္။ ေဖာင္းမို႔အစ္ေနေသာ မ်က္လံုးမ်ားက ေပါက္ထြက္ေတာ့မည္။ ေဒၚျမေလး၏ အသက္မဲ့ကိုယ္ခႏၶာေဘးမွာ ေခါင္းငိုက္စိုက္ႏွင့္ထိုင္ေနေသာ ဦးေက်ာ္ေဇာသည္လည္း အသက္မရွိေတာ့သလို ျငိမ္သက္ေနသည္။ ေဒၚၾကည့္လက္ထဲမွာေတာ့ ေမြးကာစ နီနီရဲရဲႏွင့္ ကေလးငယ္ေလးရွိသည္။ သူမမ်က္ႏွာမွာလည္း ၀မ္းနည္းေၾကကြဲျခင္းအျပည့္။ ယူက်ံဳးမရျခင္းအျပည့္။