16 september 2024

9 september 2024

Carmen lag in haar bed. 06.15.38 was de tijd die haar wekker aangaf. Waarom ze haar wekker had gezet, wist ze niet meer.

Het was een van de regels. Één week, zeven dagen, voor iemand's sterfdag mocht deze persoon stoppen met werken of stoppen met school.

De vorige avond had ze het er nog met haar ouders en Jochem, haar broer, over gehad. Haar moeder had eigenlijk gewild dat haar dochter gewoon naar school zou gaan. "Al is het maar voor afleiding." Had ze gezegd. Carmen wist ook wel wat haar moeder daarmee bedoelde. Ze bedoelde "Ga nou maar naar school, gedraag je normaal en leef je normale leven. Dan worden we er niet elke dag aan herinnert dat je over zeven dagen al dood gaat en kunnen we net doen of het niet binnenkort zal gebeuren." Maar natuurlijk zei ze dat niet. Gelukkig zei ze dat niet. Maar aan de andere kant snapte ze haar moeder ook wel. Toch was Carmen wel blij dat haar broer en vader voor haar op waren gekomen.

Carmen drukte haar wekker uit en draaide zich nog een keer om. Ze had wel medelijden met haar familie. Zij hadden er nog het meest last van aan het einde. Zelf zou het over zijn als ze stierf. Dan had ze er geen last meer van. Maar voor haar familie was het moeilijker.

Haar familie moest verder. Zonder haar. Ze zouden er constant aan herinnert worden dat hun dochter, zusje, nichtje, kleindochter niet ouder dan 17 had mogen worden.

Jochem had er ook veel moeite mee. Daar was ze laatst achter gekomen toen hij haar kamer binnenliep. Hij had gevraagd of ze even konden praten. Dat even praten eindigde uiteindelijk 3 uur later. Carmen en haar broer beide in tranen. Het was een emotioneel gesprek geweest. Carmen had nooit geweten dat haar broer zo gevoelig was.

Jochem was nu 20 en volgens de datums zou hij 87 worden. Best oud dacht ze. Haar moeder was 48 en zou 90 worden, haar vader was 50 en zou 85 worden.

Carmen sloot haar ogen. Het was zo oneerlijk. Waarom was er geen regel dat iedereen minimaal 40 of 50 moest worden. Dat iedereen toch nog een langer leven had kunnen leven. Tuurlijk ze wist wel dat ze niet mocht klagen. Dat er ook kinderen nog jonger stierven. Maar toch 17 jaar is niet oud.

Ze wilde zo graag ouder worden. Ze wilde niet over 7 dagen de wereld verlaten. Ze wilde haar examen halen. Ze wilde verliefd worden. Ze wilde haar maagdelijkheid verliezen, ze was nog maagd. Ze wilde een baan krijgen. Ze wilde trouwen. Ze wilde een gezin opstarten. Ze wilde haar kinderen en kleinkinderen zien opgroeien. Ze wilde samen met haar man oud worden in het huis dat ze samen toen ze nog jong waren hadden gekocht.

Ze wilde nog zo veel. Maar nee, dat zat er allemaal niet in voor haar. 17 jaar, ouder zou ze niet worden.

Ze zou nooit haar examen halen. Ze zou nooit verliefd worden. Ze zou nooit haar maagdelijkheid verliezen. Ze zou nooit haar droombaan vinden. Ze zou nooit trouwen. Ze zou nooit kinderen krijgen.  Ze zou nooit een gezin kunnen starten. Ze zou nooit kinderen grootbrengen. Ze zou nooit haar kinderen en kleinkinderen zien opgroeien. Ze zou nooit oud worden.

17 jaar, meer kreeg ze niet. En daar zou ze mee moeten leven. Met die kennis zou ze nog 7 dagen moeten leven.

Carmen draaide zich nog een laatste keer om en liet zichzelf in slaap vallen, terwijl de gedachten uit haar hoofd wegvloeiden. Nog 7 dagen.