16 september 2024

17 september 2024

Carmen deed haar ogen open, haar hoofd deed pijn. Haar nek deed pijn. Alles deed pijn. Ze probeerde haar hoofd om te draaien maar dit lukte niet.

Geruis in haar oren en een wit beeld voor haar ogen. Was ze dood? Was dit hoe het voelde om dood te zijn. Dat kon niet, ze had nog zoveel pijn. Als er iets was na de dood was ze er zeker van dat ze geen pijn zou hebben.

Het geruis in haar oren veranderde in een hoge constante piep. Om de paar seconde hoorde ze de piep. Het kwam haar bekent voor, maar van wat wist ze niet. Haar ogen voelden zwaar aan. Carmen gaf toe en sloot haar ogen opnieuw.

Weer deed ze haar ogen open, de pijn was niet minder geworden en de piep was er ook nog steeds, maar het was niet wit meer voor haar ogen. Het was zwart. Carmen raakte in paniek, ze was omringt door duisternis. Was ze nu wel dood? Maar ze had nog steeds pijn. Dan kon ze toch niet dood zijn?

Weer opende Carmen haar ogen, de pijn was ondragelijk en die piep, die piep maakte haar gek. Ze knipperde met haar ogen. Langzaam kwam haar zicht terug. Ze zag deze keer niet alleen wit, niet zwart maar ze zag vormen! Betekende dit dat... Maar dat kon niet. Ze zou sterven.

Ze kon niet nadenken. Die piep zorgde dat ze niet na kon denken. Die stomme piep, die piep. Wacht die piep, nu wist ze wat voor piep ze hoorde. Het was een soort piep die je in het ziekenhuis hoorde. Lag ze in het ziekenhuis? Maar haar datum, hoe zat het daar dan mee? Had ze zich vergist in de dag, maand, tijd? Had ze zich vergist in het jaar? Nee, dat had ze niet. 16 september 2024. Ze wist het zeker, ze zou dood moeten zijn.

Carmen knipperde met haar ogen. Zag ze nou iemand langslopen. Ze probeerde te praten, ze wilde weten of ze nog gek was geworden. Maar haar mond wilde niet meewerken. Wild knipperde ze met haar ogen. Ze moest zien waar ze was, ze moest zien wie er net was.

Het werkte niet. Haar ogen werkte niet. Er kwam geen geluid uit haar keel. Ze werd gek. Bewegen kon ze ook al niet. De piep werd luider en ging sneller.

Laat het stoppen, alsjeblieft laat het stoppen. Ze werd gek van de piep. Een traan gleed langs haar wang. Carmen voelde een schok door haar lichaam heen. Iemand had haar aangeraakt. Een hand op haar schouder. "Hé, je bent wakker. Doe maar rustig aan ik ga even iemand halen." Waarom klonk alles zo verschrikkelijk luid? De woorden galmde door haar oren. Maar die stem, ze herkende hem ergens van.

Carmen probeerde nog eens te bewegen. Ze moest weten wie er net tegen haar had gepraat. Nog een keer knipperde ze met haar ogen. Ze zag al stukken beter en kon nu vormen en kleuren van elkaar onderscheiden. Nu was haar arm aan de beurt. Met al haar kracht probeerde ze haar arm op te tillen.

Met heel veel moeite kwam haar arm een centimeter of 2 omhoog. Uitgeput liet ze haar arm weer vallen en liet haar ogen dicht glijden.

Toen ze haar ogen weer opendeed was haar zicht weer normaal. De pijn was ook al stukken minder. En toen drong het weer tot haar door, ze had dood moeten zijn.

Snel schoot Carmen overeind wat haar een pijnscheut door haar hoofd opleverde waardoor ze weer terug achterover viel. Nog een keer ging ze recht zitten, nu langzamer.

Ze keek om zich heen. Niemand te zien, wel was het overduidelijk dat ze in een ziekenhuiskamer lag. Langzaam draaide ze haar hoofd opzij. Ze durfde niet te kijken. Maar ze moest het weten. Zou ze wachten tot dat iemand bij haar was? Of zou ze het gewoon gelijk doen.

Ze moest het doen. Ze moest het weten. Carmen tilde langzaam haar arm op en staarde vol ongeloof naar haar arm.

Waar eerst drie keer 16 september 2024 had gestaan stond nu wat anders. Een gil ontsnapte uit haar mond. Gelijk kwam er een jongen binnen rennen. Zijn ogen keken bezorgd naar haar. "Max" stamelde Carmen uit. Hij knikte "Wat is er?" Antwoordde hij nog steeds hoorde ze de bezorgdheid in zijn stem.

"De datum! Wat voor dag is het vandaag?" Ze vroeg het twijfelend. Ze wist niet eens of ze het wel wilde weten. "17 september 2024" kreeg ze als antwoord.

Met open mond keek Carmen Max aan. Hij knikte als teken dat hij wist waar ze het over had. Hij had het ook al gezien en hij snapte het ook niet.

Max kwam naar Carmen op het ziekenhuisbed zitten en samen keken ze naar haar arm. Ze snapte het niet. Ze had dood moeten zijn. Ze wist zeker dat er drie keer de datum van gisteren op haar arm had gestaan.

Maar wat ze nu zagen maakte hen allebei een beetje bang. Het was duidelijk zichtbaar, de data waren verandert. Of nou ja niet helemaal.

16 september 2024 - 29 april 2093
16 september 2024 11.23.55
29 april 2093 18.56.43
Dat was wat er nu op Carmens arm stond.

Ze bleef er maar naar staren. Ze schudde haar hoofd, dit kon niet. Waarom was het verandert? Waarom was ze niet dood, zoals ze zou moeten zijn?

Carmen keek met haar ogen vol angst naar Max. Zijn ogen staarde terug. Hij boog naar voren en Carmen voelde zijn zachte lippen op de hare. "Dankjewel." Fluisterde hij.