"Boss...boss တို႔ ဘံုေက်ာင္းကို က်ေတာ္လည္း သြားခ်င္တယ္..."
"ဘာ!!!!...."
Boss ဟူသည့္ အမည္နာမတခု Ji Hoon နႈတ္ဖ်ားက ထြက္လာမည္ကို Guan Lin ေသမတတ္ေၾကာက္ပါသည္...သူျပန္မွတ္မိေနၿပီလား...ဒီၾကားထဲ အျဖစ္အပ်က္ေတြက ျမန္ဆန္လြန္း၍ သူကိုယ္တိုင္ပင္ အံ့ၾသေနခဲ့သူ...စေတြ႕ထဲက သေဘာက်တာ ဆိုေပမယ့္ ေလာက္ေလာက္လားလား ခ်ိန္းေတြ႕ခဲ့တာမ်ိဳးမရွိပဲ...ဒီတိုင္း သူအတိတ္ေမ့ေနတဲ့အခ်ိန္ မိမိက အခြင့္ေကာင္း ယူမိျခင္း...သိသြားခဲ့ရင္ ကိုယ္တို႔ရဲ႕ relation ေလးက ဘယ္လိုေရွ႕ဆက္ၾကမလဲ...ကိုယ္ကလည္း ျပင္ပေလာကနဲ႔ မရည္ရြယ္ပဲ အဆက္အသြယ္ျဖတ္ထားမိလွ်က္သား...က်ေတာ္က ခင္ဗ်ားကို ဘယ္တုန္းက သေဘာက်ဖူးလို႔လဲ...က်ေတာ္ငယ္ငယ္ထဲက crush တာ Wu Yi Fan ပါလို႔ ဘယ္ခ်ိန္ထေျပာမလဲ...အတိတ္ေမ့ေနတဲ့လူတေယာက္ကို သူ႔အေၾကာင္းကို မေျပာျပ ဖံုးကြယ္ထားၿပီး အတင္းယူခဲ့သလိုမ်ား ျဖစ္ေနလား...
"Boss လို႔မေခၚနဲ႔..!!!!" အေတြးကမာ႓၏ ေပါက္ကြဲမႈ တစြန္းတစအျဖစ္ ေယာင္ယမ္းကာ ေလသံက်ယ္သြားမိသည္...
"မဟုတ္...က်ေတာ္က ယြီရွင္းေခၚသလို လိုက္ေခၚၾကည့္....
"အင့္...."
"အား..." ထုတ္ခ်င္းေပါက္မတတ္ ကိုက္ခဲလိုက္ေသာ Guan Lin သြားေတြေၾကာင့္ Ji Hoon နႈတ္ခမ္းေလးကို လန္႔ဖ်ပ္ၿပီး ႐ုန္းမိသည္...
နီရဲရဲနႈတ္ခမ္းသားေလးေတြကို လႊတ္ေပးၿပီးမွ Ji Hoon တကိုယ္လံုးကို မခ်င့္မရဲျဖင့္ သိမ္းၾကံဳးဖက္လိုက္သည္...
~~မင္းကို ငါဒီတသက္လံုး လႊတ္ေပးဖို႔ စိတ္ကူးမရွိဘူး..ဒီတခုေလးေတာ့ တကိုယ္ေကာင္းဆန္ပါရေစ ေဘဘီ..~~
"ေဟ့ေကာင္ေတြ...ဟာ!..." Ji Hoon တကိုယ္လံုးကို မျမင္ရေလာက္ေအာင္ သူ႔အားႀကီးနဲ႔ ဆြဲဖက္ထားတဲ့ Guan Lin ကိုၾကည့္ရင္း Woo Jin စိတ္ထဲ မသက္သာလွ...မုန္႔ဆိုင္တခုမွာ လူတန္းစီေနရ၍ သူႏွင့္ ယြီရွင္းက သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ထက္ မိနစ္ပိုင္း ေနာက္က်ၿပီးမွ ကားစီေရာက္လာခ်ိန္ ဒီတဒဂၤေလးအတြင္း ဘာေတြျဖစ္ပ်က္သြားပါလိမ့္...
"အား...ကိုကို အသက္ရွဴၾကပ္တယ္...လႊတ္..."
ေရွ႕ခန္းက ယြီရွင္းကို Guan Lin မသက္မသာၾကည့္ရင္း အမိန္႔မဆန္လွေသာ ေတာင္းဆိုခ်က္တခု လွမ္းေျပာလိုက္သည္...
