အခ်ိဳပြဲဟု အမည္တပ္ထားေသာ တ႐ုတ္႐ိုးရာ မုန္႔ေတြကို စားရင္း Guan Lin က စကားစသည္...
"ညေန ကၽြန္းဖက္က ရာသီဥတု သိပ္အဆင္မေျပဘူးတဲ့..ဘံုေက်ာင္းပဲ သြားရေအာင္..."
"Boss ေရ ေျပာရတာေတာ့ အားနာေပမယ့္ က်မတို႔ နက္ဖန္ျပန္ရမယ္...site တခုမွာ ေဒသခံေတြ ဆႏၵျပလို႔တဲ့...ဒီတခါ Louis Chao က ေသြးဆူေအာင္ လုပ္ေနတာပဲ..."
"ဒီ Louis ဆိုတဲ့ ငနဲႀကီး...ရန္စတာ တခါႏွစ္ခါ မဟုတ္ေတာ့ဘူး...
.
..
...
ေဘဘီ ကိုယ္တို႔ ၾကာၾကာေနလို႔မရေတာ့ဘူး ဘယ္လိုလဲ နက္ဖန္ျပန္လို႔ ျဖစ္ပါ့မလား..."
"ရပါတယ္ ျပန္ၾကတာေပါ့..."
----------------------
At temple.., တ႐ုတ္ဘံုေက်ာင္းတို႔ ထံုးစံ စာခ်ၾကသည္ေပါ့...
"ဘာကိစၥေမးျမန္းခ်င္တာပါလဲ..."
"က်ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္က ယူထားတာေလ..အဲ့ေတာ့ သားေရးသမီးေရး ေမးခ်င္ပါတယ္..ကေလးဘယ္ႏွေယာက္ရမွာလဲ..."
ခြိခနဲ က်ိတ္ရယ္သူမ်ားကို လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မ်က္ႏွာပိုးေသသြားေပမယ့္ Ji Hoon မ်က္ႏွာကေတာ့ အပီအျပင္ကို ပူျခစ္ေနပါၿပီ...
"သားသမီးအေရးနဲ႔ ပတ္သတ္လို႔က...ႏွစ္ေယာက္ပါ...သားခ်ည္းပဲ အႁမႊာႏွစ္ေယာက္..."
"ဟာ...ဟုတ္ကဲ့...ဝမ္းသာလိုက္တာ...သားခ်ည္းပဲ ႏွစ္ေယာက္တဲ့...ေဘဘီ ေမြးဖို႔ျပင္ထား ႀကိဳးစားရင္ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးဆိုတာ မရွိဘူး.."
"ကိုကို..ဘုန္းႀကီးေတြနဲ႔..ဆင္ျခင္..က်ေတာ္က ေယာက်ာ္းေလးေလ..."
"ေယာက်ာ္းေလးလည္း ဘာျဖစ္လဲ...ျဖစ္ေအာင္လုပ္ရင္ ရကိုရတယ္..."
လူၾကားထဲ ရွက္လြန္းလို႔ Guan Lin ရင္ခြင္ထဲ ေခါင္းဝွက္ထားမိေတာ့ ရယ္က်ဲက်ဲႏွင့္ သူရွက္သြားတာလို႔ ေျဖရွင္းခ်က္ေပးၿပီး Ji Hoon ကို ေခါင္းပုတ္ေပးေနေလရဲ႕...
"ဒါျဖင့္ က်ေတာ္တို႔ကေရာ..." Woo Jin ၏ အားတက္သေရာ အေမး..
"မတန္မရာေတြ ေမးျပန္ၿပီ.." ဘုေတာလိုက္သည့္ Guan Lin..
"သမီးေလးတေယာက္ထဲပါ...ထူးျခားတဲ့ ကံဇာတာနဲ႔ သမီးေလး..."
"ဘာေတြေလွ်ာက္ေမးေနတာလဲ...ဟိုက မင့္ကို ႀကိဳက္ၿပီမို႔လား မ်က္ႏွာ႐ူးရဲ႕..." Ji Hoon ၏ ပ်စ္ပ်စ္ႏွစ္ႏွစ္ ေဝဖန္မႈအၿပီး...
