Moja Na Wieki

5

Zapadający się za mną materac uświadomił mi, że Seth położył się obok. Przyciągnął mnie do siebie, wtulając nos w moją szyję, a ja mogłam poczuć, jak zaciąga się moim zapachem. Czułam jego ciepło, jego obecność, a jednak umysł wciąż wędrował w kierunku chaosu, który wdarł się w nasze życie — wampiry, wygnańcy, łowcy... Wszystko naraz.

— Dobra. Co jest? — wyszeptał, a ja położyłam się na plecach, patrząc w sufit.

— Czy to nie dziwne, że nagle wszystko wraca? — zaczęłam niepewnie. — Wampiry atakują, łowcy wracają, wygnańcy szaleją...

— Nie myśl o tym — mruknął, pogłaszczając mój policzek.

— Jak mam nie myśleć, skoro dzisiaj zaatakowali mojego przyjaciela?

— W porządku... co chcesz z tym zrobić?

— Sama nie wiem... — odpowiedziałam cicho, czując jak serce bije mi szybciej z bezradności. Przez dłuższą chwilę trwała cisza, ciężka i gęsta, której żadne z nas nie chciało przerywać. Chciałam zareagować, pomóc, poczuć choć cień kontroli, ale ból bezsilności ciążył mi na klatce piersiowej.

— Powinnaś wiedzieć, jak się bronić — powiedział Seth, wreszcie łamiąc ciszę, wpatrując się we mnie uważnie.

— Potrafię zadbać o siebie. Naprawdę — zapewniłam, starając się brzmieć przekonująco.

— W postaci wilka — powiedział łagodnie, a ja natychmiast się wzdrygnęłam.

— O nie... nie ma mowy, nie przemienię się.

— Posłuchaj... — jego głos stwardniał, ale wciąż był czuły. — To boli, wiem. Ale jesteś już przy mnie. Nauczę cię kontroli, nauczę cię walczyć.

— Nie chcę — odpowiedziałam szorstko, odwracając się na bok.

— Ana... — westchnął ciężko.

— Nie akceptuję tego tak! Mógłbyś to zrozumieć — rzuciłam, a on odsunął się, marszcząc brwi, widać było jego frustrację.

— Pokażę ci, jakie życie wilka jest piękne. Daj mi tylko jedną szansę — powiedział cicho, ale stanowczo.

— Jedną szansę, Seth — odparłam, niepewnie, ale z nutą ciekawości w głosie.

Następnego dnia obudziłam się, czując pustkę obok siebie. Seth gdzieś zniknął. Niechętnie wstałam, przeszłam do łazienki, opłukałam twarz zimną wodą i spojrzałam w lustro. Jak zwykle blada, niebieskie oczy — moje odbicie wydawało się niezmienne, a jednak pełne napięcia i lęku.

Ubierałam dżinsy, które dała mi Lydia, i jego bluzę. Materiał pachniał nim, a ja westchnęłam, wtulając się w niego na moment, starając się złapać oddech i trochę odwagi. Zeszłam na dół.

Cały dom tętnił życiem. Wilkołaki, dorosłe i młodsze, spuszczały głowy na mój widok — szacunek czy ciekawość? Czułam się nieswojo, zmieszanie gnieździło się w mojej piersi. Uśmiechnęłam się delikatnie, maskując emocje, i ruszyłam za zapachem Lydii do kuchni.

Dziewczyna pomagała betom przygotować śniadanie. Zauważyła mnie, podniosła brwi, rozbawiona.

— To nie jest twoje miejsce, kochana — powiedziała, śmiejąc się cicho.

— Chcę pomóc — odpowiedziałam zdecydowanie.

— Luny nie pomagają w kuchni — rzuciła z lekkim uśmiechem.

— Jeszcze nie jestem Luną — wzruszyłam ramionami. — Poza tym chcę pomagać.

Dziewczyny spojrzały na mnie krytycznie, ale Lydia szybko przedstawiła mnie grupie: rudowłosa Rose miała dwadzieścia cztery lata, reszta była w podobnym wieku. Przez półtorej godziny przygotowywałyśmy śniadanie. To była długa chwila, podczas której uczyłam się nie tylko kuchennych obowiązków, ale też ich rytmu, współpracy.