- Noktacık -
Birkaç gün sonra, Mia yakın çevresine haber vermeye karar vermişti. Luhan ile beraber salonda oturuyorken, bebeğinin fotoğraflarından birinin görüntüsünü aldı. İki annesi ve iki babasına gönderecekti önce.
‘Anne, baba.’ Yazdı gülümseyerek. ‘Torununuza merhaba deyin.’
Hemen altta da fotoğraf vardı. Kız, neşeyle mesaj atarken Luhan heyecanla bekliyordu.
“Birazdan ararlar.” Dedi oğlan gülümseyerek. Mia başını salladığı sırada telefon çalmıştı.
Arayan Mia’nın ciyaklayan annesiydi, Luhan’ı arayan da onun annesiydi. Bir süre anneleriyle konuştuktan sonra telefonları değişip aynı şeyleri diğer annelerine de söylemişlerdi.
“Evet, bebeğimiz çok iyi.” Dedi Mia gülümseyerek. “2.5 ayı doldurduk.”
Uzun süren konuşmanın ardından çift telefonları kapattı.
Mia neşeyle Luhan’a baktı. “Bak şimdi.” Dedi.
Aynı fotoğrafı göndermek üzere 11 kişinin numarasını girdi.
Üstüne de, ‘Bebeğimize merhaba diyin amcaları!’ yazmıştı.
İlk arayan Jongdae olmuştu. Görüntülü konuşmayı açtı, çocuklarda yanındaydı.
“İnanamıyorum, tebrikler!” diye ciyaklıyordu Baekhyun el çırparak. Hepsi gerçekten mutlu olmuştu. Tepkileri, Mia’nın da Luhan’ında duygulanmasına yol açmıştı.
“Cinsiyeti belli mi?” diye atladı Kyungsoo. “Çok merak ediyorum!”
“Hayır hayır henüz 2,5 aylık.” Dedi Mia. “Birkaç ay sonra öğreneceğiz.”
Lay Kyungsoo’nun kolunu sıvazlayıp gülümsedi. “Sağlıklı olsun da, cinsiyeti sorun değil. Di mi çocuklar?”
Mia ve Luhan başını salladı.
“En yakın zamanda bunu kutluyoruz.” Dedi Joonmyun. “Hoş geldin partisi!”
NOKTACIK’IN 3. AYI
Mia her sabahı kusarak geçiriyordu. Luhan çaresizce bakmaktan başka bir şey yapamamaktan nefret ediyordu.
Genç kadın baş dönmeleri ve mide bulantılarına rağmen mutluydu. Bebekleri sağlıklı bir şekilde büyüyordu.
Jessie’nin söylediğine göre, 12.haftanın sonunda vücudunun şekil alması bitiyordu. Noktacık’ın –Bu ismi Mia cinsiyetini bilmediği için bebeğine lakap olarak vermişti- artık elleri ayakları, burnu kulağı ve çenesi de vardı. Artık vücut değişikliği tamamlanmıştı geriye sadece gelişmesi kalıyordu.
Mia’da da değişiklikler vardı. Kilo almaya başlamıştı, fakat çok değil. Düzenli spor yapıyor olması onu kurtarıyordu. Fakat ruhsal değişikliklerden kaçışı yoktu.
Bebeğin 13. Haftasını doldurmasına az bir süre kalmıştı. Mia televizyon başında oturmuş, kucağındaki cipsi yiyor bir yandan da ekrana bakıyordu.
Bir anda ağlamaya başlaması Luhan’ın dikkatini çekti. Mutfaktan çıkıp eşinin yanına geldiğinde, Mia bir yandan cips yiyor bir yandan da içli içili ağlıyordu.
“N-ne oldu?” dedi genç adam onun yanına oturup. Gerçekten endişelenmişti.
“Lulu.” Dedi Mia ona dönüp ağlamayı sürdürürken. “Pe-penguenlerin n-nesli t-tükeniyor. B-bu çok üzücü değil mi?”
