Αγάπης πόλεμος

Ελένη 3

           16 χρονια πριν

  Έχουν αρχίσει τα νεύρα μου να σπάνε και δεν μπορώ να ανεχτώ καθόλου τον Αντρέα. Με έχει κουράσει με τη μιζέρια του και τη φτώχεια.
Τρέχει από το πρωί μέχρι το βράδυ με αυτή τη ταβέρνα που έχει μπλέξει και που πιστεύει πως θα πάει καλά.Ο, τι λίγα χρήματα του άφησαν κληρονομιά οι δικοί του πήγαν σε αυτό το παλιομάγαζο.
  Χτες βράδυ μου ζήτησε με τη γνωστή του ευγένεια να πεταχτώ να τον βοηθήσω μέσα στην εβδομάδα. Το μισώ αυτό. Το μισώ που έχει αυτή την ευγένεια και όμως θέλω να τον χαστουκίσω και να τον παρατήσω. Αλλά που να πάω. Έχω και την μικρή, σαν να μην έφταναν όλα τα άλλα βαρίδια.
  Είναι παράξενο παιδί, θέλει να του λέω συνέχεια ιστορίες και παραμύθια και κάθε φορά  του εξηγώ πως γι' αυτό πάει στο σχολείο, για να ακούσει τα πράγματα από τις δασκάλες και όχι να μου παίρνει εμένα το κεφάλι.
  Δε ξέρω τι έκανα τόσο λάθος για να μου συμβαίνουν όλα αυτά. Το ξέρω πως όλο αυτό ξεκίνησε από τη νύχτα που πέθανε ο πατέρας μου αλλά δε νομίζω πως μου αξίζει αυτό που ζω.
  Ο Αντρέας είναι από αυτούς τους άντρες που δεν έχουν λίγο νεύρο πάνω τους. Όλο ευγένειες και καλοσύνες και να έτοιμος να βοηθήσει όποιον του ζητάει βοήθεια. Ένα θύμα αυτό είναι και μαζί με αυτόν, υποφέρω κι εγώ. Εκείνος δε δείχνει να το καταλαβαίνει, νομίζει πως αγαπιόμαστε ή πως είμαστε ένα ζευγάρι που ζει τον έρωτα του και έχει και το παιδάκι του. Αλλά εγώ τον έχω σιχαθεί. Ελπίζω να γλιτώσω σύντομα γιατί το να δουλέψω σαν ταβερνιάρισσα, θα είναι το κερασάκι στη τούρτα.

16 χρονια πριν (έναν μήνα αργότερα)

Αυτό που έγινε σήμερα, πραγματικά δε μπορώ να το πιστέψω. Είναι σαν ο καλός θεός να μου δίνει μια νέα ευκαιρία. Είχα βγει για καφέ στο Κολωνάκι (πάντα πηγαίνω εκεί όταν μου μένουν τίποτα λεφτά και προσπαθώ τουλάχιστον να γνωρίσω κάποιον άντρα της προκοπής) και έπινα μόνη τον καπουτσίνο μου στο "Elise" όταν στο διπλανό τραπέζι, είδα τον Δημήτρη. Θα τον αναγνώριζα αμέσως και ας έχει μεγαλώσει.       Καθόταν εκεί άνετος, πίνοντας τον καφέ του μαζί με κάποιον φίλο του όταν κοιταχτήκαμε. Φυσικά και εκείνος με αναγνώρισε αμέσως.
  Ευτυχώς που ήμουν αρκετά περιποιημένη αφού είχα βαφτεί και τα μαλλιά μου ήταν και αυτά καλοχτενισμένα ενώ φορούσα ένα μαύρο φόρεμα με ανοιχτό ντεκολτέ.
  Η αλήθεια ήταν πως δεν ήξερα πως να αντιδράσω. Είχαμε χωριστεί κάποτε στη Σύρο υπό άσχημες συνθήκες και δεν ξέχασα πως με άφησε στη μοίρα μου σε μια πολύ δύσκολη στιγμή.
Αλλά όλη αυτή η μιζέρια του Αντρέα με κούρασε πολύ και τώρα να τος εδώ αγέρωχος, καλοντυμένος, με το πιο άγριο και γοητευτικό βλέμμα. Τα χρόνια που πέρασαν, του είχαν φερθεί με τον καλύτερο τρόπο. Τα μαλλιά του μαύρα και γυαλιστερά, το πρόσωπο του περισσότερο αντρικό πλέον έδειχνε μια σκληράδα και μια σιγουριά που δεν είχα δει ποτέ στον Ανδρέα.
  Είχα βιδωθεί στη καρέκλα μου αλλά ευτυχώς εκείνος ήταν το ίδιο αποφασιστικός όπως τον θυμόμουν. Είπε κάτι στον στον φίλο του κι έπειτα σηκώθηκε και ήρθε προς το μέρος μου.
Μου χαμογέλασε και εγώ σηκώθηκα και του έδωσα το χέρι μου. Χαιρετήθηκαμε και έπειτα καθίσαμε λίγο να πούμε τα νέα μας.
"Τι κάνεις βρε Ελένη μου, έχω χρόνια να σε δω. Κανείς στο νησί, δεν ξέρει που βρίσκεσαι. Λέγαμε ζει αυτό το κορίτσι;"
"Καλά είμαι, ζω χρόνια εδώ στην Αθήνα και ξέρεις μετά από τα παλιά δεν είχα διάθεση να επιστρέψω στη Σύρο" απάντησα πικραμένα.
"Αχ αυτά τα παλιά! Κι εγώ ξέρεις πόσες τύψεις είχα που κάποτε σε άφησα έτσι νέο κορίτσι αβοήθητο; Αλλά ήμουν κι εγώ νέος κι άμυαλος, κοίταζα μόνο τα κορίτσια τότε και να περνώ καλά. Όταν σε έχασα, έβαλα τη μάνα μου να μάθει τίποτα για σένα από το σπίτι σου, όμως κανείς δε γνώριζε τίποτα. Η μάνα σου δεν έκανε καθόλου κουβέντα για σένα και τελικά δεν μάθαμε τίποτα. Τελικά δηλαδή έφυγες τότε για την Αθήνα, έτσι; "
" Ναι με βοήθησε μια φίλη μου και με κάτι λίγα λεφτά, πήρα το πλοίο και ήρθα εδώ" άλλαξα λίγο την ιστορία. Δεν ήθελα να μάθει πως έπειτα από εκείνον είχα τρέξει στον Ανδρέα και με είχε βοηθήσει εκείνος.
" Και τώρα; Μόνη, παντρεμένη; "μου χαμογέλασε με εκείνο εκείνο το αλήτικο χαμόγελο και το ήξερα πως αυτόν τον άντρα θα έπρεπε να τον έχω πάλι δικό μου.
"Είμαι παντρεμένη και έχω ένα κοριτσάκι.. Εσύ;" τον ρώτησα και ευχήθηκα να ήταν ανύπαντρος, ίσως μπορούσε να γίνει αυτός ο σωτήρας μου αυτή τη φορά.
"Είμαι χήρος.Η γυναίκα μου πέθανε πριν δύο χρόνια και έχω ένα αγοράκι, τον Μάνο" τον είδα να σκάει ένα γλυκό χαμόγελο όταν ανέφερε τον γιο του.
  Θα προτιμούσα να μην είχε παιδί. Τα παιδιά πάντα μπερδεύουν τη κατάσταση, κοίτα εγώ πως είχα μπλέξει τώρα..
"Λυπάμαι για τη γυναίκα σου " τον συλλυπήθηκα αν και στη πραγματικότητα δε λυπόμουν ιδιαίτερα.
"Δουλεύεις ή προσέχεις τη μικρή;" με ρώτησε και αναρωτήθηκα ποια θα ήταν η καλύτερη απάντηση.
Έτσι του είπα πως με τον άντρα μου περνούσα δύσκολα γιατί με κακομεταχειριζόταν και με ανάγκαζε να δουλεύω πολλές ώρες στη ταβέρνα που είχε ανοίξει. Ήμουν εξαιρετική στο ρόλο μου. Ο Δημήτρης πραγματικά με λυπήθηκε και με άγγιξε στο μπράτσο. Ξέρω πως κι αυτός θα ήθελε να με αγκαλιάσει όπως εγώ. Δε χάνονται χημείες σαν τη δικιά μας.
  Έπειτα μου μίλησε για τη γυναίκα του. Ήταν από πολύ καλή οικογένεια της Σύρου και οι γονείς της εμπορεύονταν δερμάτινα είδη. Κι έτσι μπήκε και ο Δημήτρης στην επιχείρηση.Όταν παντρεύτηκε τη γυναίκα του, οι γονείς της που ήταν πια μεγάλης ηλικίας γράψανε την επιχείρηση στη κόρη τους. Και όταν εκείνη "έφυγε" ο Δημήτρης ήταν αυτός που την κληρονόμησε και την αναβάθμισε με σκληρή δουλειά.
Αυτός ήταν και ο λόγος που είχε είχε έρθει στην Αθήνα καθώς είχε επαγγελματική συνάντηση το απόγευμα. Θα εμένα και την επόμενη ημέρα και θα έφευγε το Σάββατο.
"Θέλεις να πιούμε ένα ποτό, το βραδάκι;" με ρώτησε και εγώ δέχτηκα μετά χαράς.
Μετά από λίγο χωριστήκαμε γιατί η ώρα είχε περάσει και έπρεπε να πάρω τη μικρή από το σχολείο και εκείνος να επιστρέψει στη παρέα του.
  Στο δρόμο της επιστροφής, στο τραμ, σκεφτόμουν ήδη τρόπους για να ξεγλιστρήσω το βράδυ από τον Ανδρέα και να βρεθώ με τον Δημήτρη.

  Δεκαπέντε χρόνια πριν

Έβαλα και τα τελευταία πράγματα μου σε μια βαλίτσα και την έκρυψα κάτω από το κρεβάτι. Δε νομίζω ότι ο Ανδρέας θα υποψιαζόταν ποτέ τίποτα έτσι κι αλλιώς.
  Δε μπορώ να το πιστέψω πως επιτέλους αύριο θα ελευθερωθώ από αυτή εδώ τη ζωή.
  Η Νόρα είναι στο δωμάτιο της και γράφει τα μαθήματα της. Ευτυχώς έχει μάθει και τα ετοιμάζει μόνη της και με αφήνει στην ησυχία μου. Το μόνο που μου έλειπε τώρα μέσα στη φούρια μου, είναι να τη βοηθήσω και με τα μαθήματα.
  Μακάρι να είχα αυτό που λένε μητρικό φίλτρο, δε ξέρω τι φταίει ίσως καμια γυναίκα στην οικογένεια μας να μην κάνει για μητέρα αν κρίνω από τη δική μου αλλά και από εμένα την ίδια.
  Δε μπορώ να νιώσω ζεστασιά για τη Νόρα και δε ξέρω τι στο καλό φταίει. Βλέπω τον Αντρέα που γυρνάει το απόγευμα κουρασμένος από τη δουλειά για να επιστρέψει και πάλι το βραδάκι και όμως πάντα ασχολείται μαζί της. Την αγκαλιάζει και τη πειράζει με ένα τρόπο που εδώ δε θα είχα τη διάθεση να το κάνω ποτέ. Και η μικρή το νιώθει αυτό. Πάντα τρελαίνεται από τη χαρά της όταν έρχεται ο Ανδρέας.
  Γιαυτό και το ξέρω πως αυτοί οι δύο είναι καλύτερα να μείνουν μαζί. Δε θα μπορούσα να φυλακιστώ πάλι στη Σύρο με ένα παιδί. Υπάρχει ήδη ο μικρός του Δημήτρη, που  σκέφτομαι πως θα είναι μπελάς δε μπορώ να φροντίσω και άλλο παιδί. Ο Ανδρέας ξέρει. Είναι γεννημένος για μπαμπάς.
  Ο Δημήτρης φυσικά μου πρότεινε να πάρουμε μαζί μας τη μικρή, είπε πως ήταν κρίμα να χωριστεί από τη μητέρα της. Αλλά ο νέος Δημήτρης δεν είναι τόσο σκληρός όσο ο εικοσάρης που γνώρισα κάποτε και δε ξέρει πια τι γίνεται μέσα στο μυαλό μου.
Αν ήξερε θα έβλεπε πως είναι για μένα μια σανίδα σωτηρίας και πως αυτό το κοριτσάκι αν ερχόταν μαζί μας, θα ήταν μια θηλιά που θα με τράβαγε πάλι στον πάτο..
Το θυροτηλέφωνο χτυπάει και εγώ πηγαίνω βιαστικά να μιλήσω στη Νόρα.
"Θα πεταχτώ για μια δουλειά, εσύ κάνε τα μαθήματα σου, σε λίγο θα έρθει ο μπαμπάς. Εντάξει;"
Κουνάει το της κεφαλάκι και μου στέλνει ένα φιλάκι βάζοντας το χεράκι της στο πρόσωπο.
Πιάνω βιαστικά τη κρυμμένη βαλίτσα και φεύγω από το σπίτι που παραλίγο να γίνει ο τάφος της ζωής μου.

(καλησπέρα 🌹 τι κάνετε σήμερα; Άλλο ένα κεφάλαιο με τη πρωταγωνίστρια την Ελένη τελείωσε! Ελπίζω να σας άρεσε! Μέχρι το επόμενο κεφάλαιο, φιλάκια και μη ξεχνάτε τα αστεράκια και τα σχόλια σας ❤️ ❤️ 🌹)