Αγάπης πόλεμος

Η Σύρος του Μάνου

Κατέβηκε από το αεροπλάνο μετά από ένα ήσυχο ταξίδι. Ευτυχώς το αεροδρόμιο είναι μικρό και χωρίς πολύ κόσμο οπότε πήρε γρήγορα τις αποσκευές της και πήρε ένα ταξί για να αφήσει τα πράγματα της στο ξενοδοχείο.
Ανοίγοντας το κινητό της βρήκε 2 κλήσεις από τον Σ. τον τελευταίο της άντρα-παιχνίδι. Δεν εννοούσε να καταλάβει πως είχαν ξεκόψει και συνέχιζε να τις στέλνει παθιασμένα μηνύματα. Έσβησε τις κλήσεις στα γρήγορα και σκέφτηκε πως είχε ολόκληρη την ημέρα μέχρι να παρουσιαστεί στη μητέρα της την επόμενη το πρωί.
Της είχε πει πως θα έφτανε με την αυριανή πρωινή πτήση για να χαλαρώσει μια ημέρα μόνη της, να κάνει μια βόλτα στο νησί χωρίς άγχος και να μπορέσει να οπλιστεί με δύναμη για να την αντικρίσει.
Καθώς κρατούσε το κινητό της εκείνο χτύπησε ανυπόμονα και είδε το όνομα της Αλίκης να εμφανίζεται στην οθόνη. Χαμογέλασε με τη φίλη της που δε τη ξεχνούσε και πάτησε την οθόνη.
"Που σε πετυχαίνω πολυάσχολο κορίτσι μου;" άκουσε τη κεφάτη φωνή της Αλίκης με την έντονη προφορά της Θεσσαλονίκης και τη σκέφτηκε με αγάπη.
"Άσε! Έχω φύγει και κάνω ταξιδάκι αναψυχής! Είμαι στη Σύρο. Για την ακρίβεια, μόλις έφτασα"
"Στη Σύρο; Ωω τι καλά, σε ζηλεύω. Εγώ είμαι κλεισμένη στο γραφείο και περιμένω ένα ζευγάρι για μια αίτηση διαζυγίου"
"Μη νομίζεις ακόμη δεν έχω δει τίποτα, στο ταξί είμαι. Θα σε πάρω τηλέφωνο όταν ταχτοποιηθώ λιγάκι. "
" Λες να έχεις και καμιά συνάντηση από τα παλιά; "την άκουσε να ρωτάει αφηρημένα καθώς έγραφε στον υπολογιστή της.
Ήταν σαν ένα καμπανάκι να χτύπησε στο μυαλό της. Πως ήταν δυνατόν να το είχε ξεχάσει. Πόση δύναμη είχε βάλει για να σβήσει ό, τι θυμόταν από το παρελθόν. Μα βέβαια. Η Σύρος. Η Σύρος του Μάνου.
Για ένα λεπτό δε μίλησε. Ένιωθε σαν να είχε φάει χτύπημα στο πρόσωπο.
"Νόρα; Είσαι εκεί;"
"Ναι... Συγγνώμη αφαιρέθηκα! Όχι δε νομίζω, δε με ενδιαφέρει κιόλας. Έχουν περάσει πια 4 χρόνια, έτσι δεν είναι;" υποκρίθηκε την άνετη αλλά μπορούσε να ακούσει και η ίδια την ταραχή στη φωνή της
"Δεν είπα ότι σε νοιάζει αλλά ξέρεις πως είναι αυτά. Εκεί που δε το περιμένεις, έρχεσαι με τον άλλο πρόσωπο με πρόσωπο και χάνεις τη γη κάτω από τα πόδια σου. Οπότε καλύτερα να είσαι προετοιμασμένη και ας μη συμβεί. Συγγνώμη για την πίεση αλλά επειδή γνωρίζω από πρώτο χέρι πόσο χάλια ήσουν τότε, θέλω να είμαι σίγουρη πως θα είσαι καλά, ναι;
"Θα είμαι, το ξέρεις." απάντησε η Νόρα απλά και προσπάθησε να κλείσει τη συζήτηση εκεί.
"Το ξέρω, είσαι σκληρό καρύδι αλλά όφειλα να στα πω! Λοιπόν νομίζω πως ήρθαν, οπότε θα κλείσω, πάρε με όταν μπορέσεις. Υπόσχεση;"
" Υπόσχεση! Φιλακια! "
Άφησε το τηλέφωνο και κοίταξε έξω την όμορφη Ερμούπολη. Ψηλά δέσποζε η Άνω Σύρα με τα λευκά της Κυκλαδίτικα σπιτάκια και κάτω το λιμάνι και η πόλη φάνταζε φωτεινή και πλανεύτρα κάτω από τον ανέφελο ουρανό.
Κάπου εκεί έξω, ανάμεσα σε αυτά τα σπίτια θα ζούσε ο Μάνος. Η σκέψη και μόνο της ανακάτεψε το στομάχι. Ο, τι και αν είχε πει στην Αλίκη, ήξερε πως δε θα μπορούσε να τον ξαναδεί χωρίς να χάσει τη ψυχραιμία της.
Το ταξί σταμάτησε μπροστά στο μικρό της ξενοδοχείο που στεγαζόταν σε ένα ανακαινισμένο νεοκλασικό και αφού πλήρωσε, ανέβασαν τα πράγματα μέχρι την είσοδο.
Μετά τα τυπικά, ανέβηκε στο δωμάτιο της που είχε θέα προς τη πλατεία Μιαούλη. Εκατσε στο μικρό της μπαλκόνι, έβαλε ένα ποτήρι χυμό από αυτόν που της είχαν φέρει για το καλωσόρισμα από τη διεύθυνση του ξενοδοχείου και στο νου της ήρθε ο Μάνος. Τα μάτια του, ο ενθουσιασμός του όταν μιλούσε για το νησί του, η αγάπη του για τη θάλασσα.
Τον είχε γνωρίσει όταν σπούδαζε διοίκηση επιχειρήσεων στη Θεσσαλονίκη. Είχαν κοινούς γνωστούς και βρέθηκαν σε μια παρέα για ποτό σε ένα μπαράκι της παραλιακής. Δεν ήταν τόσο του στυλ της ο συγκεκριμένος τρόπος διασκέδασης, ούτε και του Μάνου ίσως γι'αυτο βρέθηκαν σε μια γωνια να της μεγάλης παρέας να προσπαθούν να συζητήσουν όσο οι γύρω τους λικνίζονταν στο ρυθμό της μουσικής.
Το ήξερε από τη πρώτη στιγμή πως δεν ήταν κάτι απλό όλο αυτό. Το κατάλαβε από τον τρόπο που χτύπησε πιο έντονα η καρδιά της όταν κοιτάχτηκαν στα μάτια αλλά και από την απογοήτευση της όταν οι φίλοι του τον φώναξαν για να φύγουν. Λίγο πριν φύγει της ζήτησε το τηλέφωνο της και εκείνη το έδωσε όντας βέβαιη πως δε θα τον ξαναδεί.
Και όμως τον είδε. Συναντήθηκαν ξανά αφού την πήρε τηλέφωνο για να κανονίσουν ραντεβού και σύντομα βρέθηκε να ανυπομονεί να τον ξαναβρεθούν. Κάθε φορά που τελείωνε η συνάντηση τους ένιωθε την απεγνωσμένη ανάγκη να παραμείνει κοντά του.
Στο 3ο ραντεβού τους όταν την άφηνε έξω από το σπίτι της έγειρε προς το μέρος της και της έδωσε ένα φιλί που δε θα το ξεχνούσε ποτέ.
"Άραγε να θυμασαι αυτό το φιλί μας;" σκέφτηκε απευθυνόμενη σε έναν φανταστικο Μάνο και έκλεισε τα μάτια της για να κρατήσει τα δάκρυα που της έρχονταν πάλι στα μάτια.