Virginity For Sale

CHAPTER THREE

KYRIE sits in the visitor's chair at the office of her boss while waiting for the person that her manager says about. Pinaglalaruan niya ang daliri habang nakamasid sa orasan na nasa itaas ng bookshelves.

She doesn't know why she's in her boss' office when she knew that no employee is allowed to enter his office. Bakit din dito e hindi naman siguro ang boss niya ang nagpatawag sa kanya 'no?

Napatakip siya sa bibig nang maisip na marahil ay kakausapin siya ng boss niya dahil sa ginawa kanina. Pero pwede namang ang manager niya ang gagawa nang iyon? Bakit kailangan pa siyang ipatawag?

Ilang minuto ang lumipas at ang tanging naging laman ng isip niya ay ang kung bakit siya ipinatawag. Hindi niya maiwasang kabahan sa dahilang maaari siyang mawalan ng trabaho. Though, she never forgotten of the rules that her club sternly implanted. It is for the best of the club and its quality of service.

Kaya wala siyang masisisi kung mawawalan siya ng trabaho. Simula pa lang pagpasok niya alam niya na ang patakaran. Wala siyang magagawa ngayon kung hindi ang humingi ng paumanhin at maki-usap.

Isa pa'y patapos naman na din iyon at saktong off na niya. May irarason pa din naman siya kahit papaano. She was relieved at that mere thought but she felt her heart beats fast. Like it wants to get off from inside.

Naramdaman niyang hindi siya mapakali. Tumayo siya. Sinusubukang pakalmahin ang sarili. She wiggles her both hands. Subalit bigo siya. Hindi niya maiwasang mabahala dahil nakakapagtakang bigla-bigla na lang ay lumalakas ang kabog sa dibdib niya.

Hindi niya alam kung bakit ganun na lang ang kaba niya. Dahil ba mawawalan siya ng trabaho? Dahil ba alam niyang hindi reason ang naisip kanina?

Palakad-lakad na siya nang paulit-ulit sa iisang direksiyon. Sinusubukang pakalmahin ang sarili habang humihinga ng malalim.

Napalingon siya bigla at napahinto nang bumukas ang pinto. Akala niya ay ang sinasabi ng manager niya ang makikita subalit ang nakakapagtakang kaibigan na kababakasan nang pagkabahala ang nakita niya.

Hingal na hingal at pawisan. Diba dapat ay nakauwi na ito ngayon? Kumunot ang kanyang noo habang hinihintay itong makapagsalita.

"Ang nanay mo— "

Hindi pa man natatapos ay agad na siyang tumakbo palapit sa kaibigan. Nanlulumo siyang nakahawak sa balikat nito. Mas lalong bumilis ang kabog sa kanyang dibdib nang narinig ang sinabi nito. Para siyang mawawalan ng lakas subalit hindi importante ang kung ano ang nararamdaman niya ngayon.

Nagmamadali siyang tumakbo pababa at papalabas nang bar at agad pumara. "Natext ko na si madame. " hindi niya pinansin ang kaibigang sumama sa kanya.

Natatarantang tumakbo siya papasok nang hospital ng makarating. Naririnig niya ang kaibigang tumatawag sa kanyang pangalan subalit hindi niya ito pinansin at nagmamadaling pumunta sa kwarto ng kanyang ina.

Ang tanging importante sa kanya ay ang makitang nasa mabuting kalagayan ito. Hindi niya na mapigilan ang sarili at napapahikbi nalang sa tuwing naiisip ang paghihirap ng ina sa sakit nito.

She wished she could lessen her mother's pain. Kung maaari nga lang na kunin niya na lang ang sakit nito para hindi na ito mahirapan ay gagawin niya.

Naiinis siya dahil wala man lang siyang magawa upang ibsan ang nararamdaman ng nanay niya.

Saktong pagkarating niya sa pintuan ng kwarto ay nakita niya ang doktor na kakalabas lang. Agad niya itong nilapitan habang lihim na nagdarasal.

"Dok, kumusta po ang kalagayan niya? "

Kyrie asked doctor Fisco that was assigned to her mother's. Kakaayos lang nito nang stethoscope sa leeg habang nakahawak sa record na sa palagay niya ay sa nanay niya.

Matamlay itong tumingin sa kanya at napawi nang tumingin sa likuran niya. Naramdaman niya ang kaibigan ilang sandali sa tabi niya bago muli bumalik ang tingin ng doktor sa kanya.

"I can't tell that she's feeling okay. As soon as possible kailangan niyang ma-operahan. But we first we need to find any donor for her heart. It's getting difficult for her to handle her disease. Every time she gets emotional she would suddenly passed out or vomit. And this isn't normal."

Sa lahat nang sinabi ng doktor ay wala siyang maintindihan. Parang hindi niya maipagtagpi kung ano ang koneksiyon ng mga salitang narinig niya. Her mother needs a donor, she needs to be in transplant, her mother's heart is weak, she might not survive, and this would be as soon as possible, but how?

"Bakit kailangan pa magpatransplant ang nanay niya? Hindi ba pwedeng idaan na lang sa chemo o di kaya'y surgery? Saan naman kami makakahanap ng pupwedeng magdonate ng heart?" apila ng kaibigan niya. Parang nag-blangko ang isipan niya.

"It's beats isn't even normal. It is what we called arrhythmia. Maayos sana kung miminsan lamang ito umaatake pero... napapansin naming bawat oras ay nahihirapang huminga ang pasyente, kung 'di man nagsusuka o nawawalan nang malay. The patient is thinking too much, emotionally, that her heart would beats so fast. Maybe it's because she had gone into traumatic experiences. It would be better if we change her heart. In her case, it might become rare. There are symptoms that we noticed and we just hoped that it's not leading to a cardiomyopathy."

"C-Cardiomyopathy? Anong klase po ba iyon?" she weakly asked.

"It's a rare case. There is no reports yet what are its causes but in any cases, this appears usually by emotional or physical distress."

Nanghina siya sa narinig. Naalala niya ang mga pinagdaanan nila noon. Nahihirapan siyang bumalik sa mg ala-alaang hindi niya kayang maating alalahanin. Nanglabo ang mata niya dahil sa tubig na namumuo sa mata habang pilit na tinatanaw sa isip ang mga panahong hind niya maka-usap nang amtino ang ina. Para itong baliw na paulit-ulit na binibigkas ang mga pangalan ng mga taong mahal niya. Ang mga karanasang walang-wala sila at nagpapakuba ang ina matustusan lamang ang pangangailangan nila pati ang sa pag-aaral niya.

Masakit para sa kanya ang ganoon. At ngayong nasa katinuan na ito ay problema nanaman ang haharapin niya sa sakit ng ina. Pagod na siya. Pago na pagod. Pero wala na siyang tanging pamilya bukod sa nanay niya. Imbes na sumuko at pagsisihan ang lahat sa huli ay gagawan niya lahat ng paraan.

Kung kailangan niynag magpakuba para lang mapagot ang ina. Nanghina rin siya katagalan nang maalalang hindi parin sasapat ang lahat ng pinagkakakitaan niya para sa ina. Hindi niya maiwasan ang mabigo sa buhay na mayroon sila.

Bakit kailangan ganito? Bakit sa dinami-dami ng tao yung nanay niya pa? Anong klaseng bigat ng kasalan ang nagawa niya para parusahan siya nang ganito? Bakit napaka-unfair ng mundo?

Ilang sandali siyang niyakap ni Monique pagkaalis ng doktor bago pumasok sa silid ng nanay niya. Kinurot ang puso niya sa nakita pagkabukas niya nang pinto. Sumikip ang dibdib niya sa nakikita. Naawa siya para rito. May nakakabit na dextrose sa ilong, nagbibigay suporta sa paghinga. Mayroon din sa kamay at isa pang hindi masyado nakikita sa kinatatayuan niya na alam niyang nakakabit sa dibdib ng ina.

May maliit din kasing butas ang puso ng nanay niya kaya rin siguro nahihirapan ito sa kalagayan. Hinawakan niya ang kamay nito at niyakap. 

"Gagawan ko po ng paraan lahat Ma... Ipapagamot kita sa pinakamagandang ospital at magaling na mga doktor. Huwag ka pong mag-alala. Kung kinakailangan kong mabaon sa utang bahala na basta huwag ka lang po mawawala."

Ang bawat luhang lumalabas sa mata ay nagsisiunahan na ngayon sa pagtulo.

"Labanan mo po muna, Ma.. "

Hindi niya alam kung tama pa bang bumitiw siya nang mga pangako na hindi madali. Pero yun ang gusto niyang paniwalaan. Magagawan niya ito nang paraan.