Virginity For Sale

CHAPTER TWENTY TWO

Hindi kataulad sa mga fairy tale at sa mga teleserye, na ang mga katulad niyang inaapi ay nauuwing masaya sa huli. Pero hindi siya. Kasi kahit gumuho na lang ang mundo hindi siya makakaranas nang pagkapanalo sa buhay.

That was what she really thought since she was a child. At hindi man lang nagbago iyon sa mga nagdaang panahon. Hindi man lang ito pinabago ng kapalaran.

Tomorrow that day her mind was afloat. Buong byahe niya kinabukasan sa probinsiya ay puno ng pagkadismaya sa mga nalaman. It almost took her whole day traveling just to get in there.

At nang makitang maganda naman iyon ay nagustuhan niya naman. Tamang-tama lamang iyon para sa kalagayan ng kanyang Mama.

The fresh air coming from the sea and the neighbors it surrounded the appartment. It's relaxing to be in a peaceful place as this.

Nakilala niya rin roon ang iilang mga tao at hindi niya ikakailang mababait ang mga iyon.

She stayed there when the sun settled. Nakilala niya ang kapit-bahay na si Aleng Melchior. Mabuti na lang at may karenderya ito at may nabilhan siya ng pagkain para sa hapunan. She also get that chance to ask her some information.

“Madali lang. Pakyawin mo sa isang malaking truck ang lahat ng gamit niyo tapos pwede naman kayong mamasahe na lang din ng pakyaw. Mahal nga lang iyon. Pero may budget ka naman siguro diyan? ” noong tinanong niya ito kung ano ang mas mainam na paraan para sa isahang paglilipat.

“Mga magkano po kaya? ” she asked.

“One hundred thousand less, siguro. Kasi iyong nakatira diyan dati, ganyan din katulad sa iyo. ”

Tumatango-tango siya sa mga sagot nito. May iilan pa itong sinabi tungkol sa lugar nila kung papaano mag-enjoy sila dahil sa magandang pakikisama ng mga tao rito.

“Kailan ba kayo lilipat at ng matulungan ka naming maglinis diyan sa bahay niyo? ” tanong ng isang nakilala niyang si Estoy kanina pagkarating niya rito. Anak ni Aleng Melchior.

They were all, actually, friendly. Pagkakita pa lang sa kanya na tila bago ay agad siyang in-approach. Ito ang nagsilbi niyang guide kanina nang tanungin niya kung saan ang tamang lugar.

Napakalooban niya naman agad dahil totoong mababait ang lahat.

“Hindi ko pa talaga sure. Kasi may iilang aasikasuhin pa muna ako, e. ”

Ngumiwi ito. Bakas ang panghihinayang sa medyo matatagalang araw.

“Ganun ba? Pero kapag lilipat ka na. Nandoon lang ako sa construction area kung saan tayo nagkita kanina. ”

Ngumiti siya at tumango. May hitsura si Estoy. Pero hindi niya naman masasabing gwapo nga ito. Kasi kung ikokompara niya ang mga lalaki sa club ay walang panama si Estoy. Lalo na kulang ito ng ilang paligo. And maybe if Estoy baths himself for a thousand times ay hindi iyon sasapat.

How judgemental eh? But if she would tell the truth, iyon talaga ang totoo. Alas otso nang napagdesisyunang magpahinga ni Kyrie. Pinahiram naman muna siya ng bagong kumot at unan since wala pang kalaman-laman ang loob ng bagong titirhan.

Nga lang, hindi rin siya nakatulog agad lalo na nang makatanggap ng tawag kay Monique at sinabihan siyang bumalik na si Madame. Kinabukasan sa araw na iyon ay babalik narin siya.

“Makakapag-video call ba tayo niyan? ” tanong nito kalaunan pagkatapos noong naging unang pinag-usapan.

Tinanong kasi siya nito kung nasaan siya at putol-putol ang boses nito noong nasa loob ng apartment kaya lumabas siya. Kaya ngayon ay nakatayo siya sa harap ng karagatan. Subalit nasa pangpang naman siya kung saan hindi abot ng dagat.