Simula

172 68 12
                                        

Shattered

It is very crucial for me to come back but a part of me is telling me that I did the right thing. Happenings are still invading my thoughts but I forced myself and subsided it.

I sighed as I remove my aviators and watch my friend slowly walking towards me. A hint of amusement plastered on her round-shaped face.

Many things had happened, but disappointment nor regrets is not what I'm feeling. More likely, I'm slightly proud of myself by being brave on conquering that certain thing.

Do I really deserve coming back here? Am I really happy for coming home like nothing happened? Do I really deserve this spot and achievements or I owe him for this?

"It's nice to be back!" Ngumisi ako at pinasadahan ng tingin ang mga namamanghang mukha ng kaibigan.

Alam kong nagulat siya sa biglaan kong pagbabalik. I am shocked by my sudden desicion, too. Pero nangyari na. And I missed her so much.

Mang Kanor took care of my bags and other things. Malayo pa sa akin ang kaibigan at parang naninimbang kung lalapit na ba siya o hindi. Para bang banyaga ako para sa kaniya na kasalanan kung ihahakbang niya ang kaniyang mga paa para lapitan ako. She stopped walking, and just stood there silently.

She was my friend back in High School. Umalis ako nang walang paalam at hindi na ako magtataka na magulat siya sa biglaang pagdating ko.

I am also extremely shock about her sudden change. She looked matured now. Biglang sumiksik sa utak ko ang hitsura ko ngayon na parang walang pagbabago sa kung ano man ako noon.

Dahan-dahan ay binagtas ko ang daan patungo sa kaniya. She didn't move. Parang hinihintay lang niya akong makalapit at makausap siya.

Nang nasa tapat na niya ako ay agad kong itinaas ang isang kilay. I want to show her the past version of me. It's been a couple of years without any communication with her. It's been years since we last saw each other's faces.

"Melca," Rest slowly captured my hand, almost trembling in excitement.

I grinned at her. Napakurapkurap siya at napansin ko ang pagsilay ng ngiti sa kaniyang labi at pamumuo ng mga luha sa mga bilugan niyang mata.

"Hi Rest. Miss me?"

She pulled my hand just so she could give me a warm hug. I bit my lower lip and started tapping her back. Umiyak siya sa balikat ko at ramdam ko ang pangingilig ng kaniyang mga balikat dahil sa paghagulhol. Her emotions are vivid. I know she's just emotionally happy about me, coming back.

Kung bakit hindi ko siya kinausap sa mga panahong wala ako sa tabi niya ay hindi ko alam ang dahilan. My mind is vague back then, and I hated myself for disregarding my bestfriend for what happened.

Hindi siya matahan, patuloy na naglandas ang mga luha niya at ang patak nito ay dumadapo sa aking balat.

I hugged her tighter as I sashayed my eyes to the huge mansion behind her. Tears also formed in my eyes.

Nagtagumpay ako. I surpassed all the difficulties that I encountered, but there's still a part of me which is missing. I smiled wearily at my own thought. Iwinaksi ko agad iyon sa isipan at pinagmasdan na lamang ang bagay na aking pinaghirapan.

This mansion is due to my hardworks. I deserved it all. Nakagat ko ang aking pang-ibabang labi nang may kumontra na naman sa aking isip.

"I missed you," bulong ni Rest at mas humigpit pa ang yakap sa akin.

I stayed silent. God knows how much I missed her, too. Siya lang ang pamilyang itinuturing ko noon. Siya lang ang babaeng tumulong sa akin nang pati ang sarili ko ay hindi ko na makilala noong mga panahong parang pinagkaitan ako ng karapatang maging masaya. She lifted me up.

Bond of CatastropheMga kuwentong kahuhumalingan mo. Tumuklas ngayon