Be My Valentine

Be My Valentine 8

ဟယ်ရီ အပြေးတစ်ပိုင်းနဲ့ ပမ်စီ‌ပြောတဲ့ နေရာ ဖြစ်တဲ့နာရီစင် ထပ်ခိုးကို လာခဲ့ လိုက်တယ်၊ ရောက်လာတော့ မြင်လိုက်ရတဲ့မြင်ကွင်းက လူကိုလှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ နာကျင်ရစေတယ်။
ပြတင်းတံခါးဘေးနံရံ ကိုကျောမှီပြီး ပစ်စလက်ခတ် ထိုင်နေတဲ့သူပုံစံက အရာရာကို လက်လွှတ်ဆုံးရှုံး ခံလိုက်ရတဲ့သူလိုမျိုး၊ စောစောနက သေသေသပ်သပ်ရှိနေတဲ့ ဆံပင်တွေဟာလဲ ဖွာစလန်ကျဲလို့နေတယ်။ဘေးနားမှာလဲစာအုပ်တွေ ၊စာရွက်အပိုင်းအစတချို့ဟာလည်း တပြန့်တကျဲ‌။

ဟယ်ရီဝင်လာတာကိုတွေ့လိုက်တော့ သူမော့ကြည့်တယ်၊ နာကျင်နေပြီး အချိန်ကြာကြာငိုထားပုံရတဲ့ ရဲ့ပြီးမို့အစ်ဖောင်းကားနေတဲ့ မျက်ဝန်းနဲ့သူမော့ကြည့်လာတယ်။ဘာကစပြောလို့ပြောရမှန်းမသိခင်မှာပဲ သူက

'ငါတစ်ယောက်ထဲ နေချင်တယ်... ကျေးဇူးပြုပြီးတစ်ယောက်ထဲနေပါရစေ....'

'ငါရှင်းပြ..'

'တော်ပါပြီ...ငါအဆင်‌ပြေတယ် ဟယ်ရီ...ဂျင်းနီနဲ့ပျော်ရွှင်စွာနေပါ၊ မင်းအဆင်မပြေမဲ့အရာ တစ်ခုဆိုတစ်ခုမှ ငါမလုပ်ပါဘူး'...

'ငါပြောစရာရှိသေး...'

'စာကိစ္စလား... အဲ့ဒါလည်း ခေါင်းထဲကထုတ်လိုက်ပါ...

အင်း.... အဲ့ဒီစာမရခဲ့ဘူးလို့ပဲ မှတ်လိုက်ပါ...အဲ့ကိစ္စ မရှိခဲ့ဘူးလို့ပဲမှတ်လိုက်ပါ၊ မဖြစ်နိုင်တဲ့အရာကို ဖြစ်ချင်မိတဲ့ငါ့ရဲ့အမှားပါ'

'မပူပါနဲ့ ငါ့အတွက်ကြောင့် မင်းနဲ့ ဂျင်းနီ ဘာမှထိခိုက်မှုမရှိစေရပါဘူး၊ ငါ ကျိန်ဆိုပါတယ်....
အခုတော့...ငါတစ်ယောက်ထဲနေပါရစေ...'

'.............'

နာကျင်စွာ အသံခက်အက်အက် ပြောလာတယ့်သူ့ကို ကိုယ်ရုတ်တရက်ပြောဖို့ရာ စကားလုံးရှာမရ။

'တကယ်လား တကယ်ပဲ တစ်ယောက်ထဲ နေချင်တာလား၊ နေဖို့ အဆင်ပြေတာလား...'

'အင်း... အဆင်ပြေသွားမှာပါ...'

' မင်း အဆင်ပြေပေမယ့် ငါအဆင်မပြေဘူးဆိုရင်ရော ဒရာဂို.'

'ဟင်....ဘယ်လို...ဘာ...' ဒရာဂိုတစ်ယောက်အံ့ဩစွာနဲ့ဟယ်ရီ့ကိုကြည့်နေလေတယ်၊