Angel

Κεφάλαιο 8

«Μη κλαις πραγματικά δε χρειάζεται , μπορεί να του έτυχε κάτι σοβαρό»ήταν τα λόγια της Nicol  όσο προσπαθούσε να με παρηγορήσει

Το έχω σκεφτεί αυτό , αλήθεια το έχω αλλά και πάλι θα μπορούσε να μου πει ένα αντίο ή να στείλει ένα μήνυμα οπως « γεια είμαι καλά» ή «συγγνώμη που έφυγα έτσι δε σε ξέχασα»

Αλλά όχι , αποφάσισε να φύγει και δεν έχει στείλει απο τότε . Τα παιδιά φύγανε πριν περίπου μια ώρα και εγώ είμαι μόνη μου στο κρεβάτι μέσα στο σκοτάδι

Έκανα κάτι και τον ενόχλησε ; Μήπως δεν ήθελε να έρθουμε τόσο κοντά ; Αλλά εκείνος με τράβηξε πάνω του οποτε δε φταίω εγώ

Μήπως έπαθε κάτι μιας και ήταν βράδυ και γιαυτο δεν στέλνει . Αν έπαθε κάνα ατύχημα . Αν τον βρουν σε κάνα χαντάκι

Αρχίζω και αγχώνομαι παρα πολύ τώρα . Για κάποιο λόγο πιστεύω πως θα το είχα καταλάβει αν είχε πάθει κάτι αλλά έχω ένα περίεργο συναίσθημα .

Ότι και να ήταν , δε με άφησε να κοιμηθώ καθόλου το βράδυ

Έχω ξυπνήσει εδώ και μια ώρα αλλά αυτό τι πρωινό είναι μουντό. Όχι δε φταίει ο καιρός αλλά η διάθεση μου το κάνει απαίσιο. Δε ξέρω πραγματικά τι περίμενα απο αυτόν

Δε μου έφταιγαν ολα τα προβλήματα μου αλλά κάποιος χτυπάει το κουδούνι τέτοια ώρα το πρωί . Πολύ ωραία θα περάσουμε και σήμερα

Δε πρόλαβα να ανοίξω και κατευθείαν βρίσκομαι στην αγκαλιά του . Δε χρειάστηκε ούτε καν να μιλήσει και να τον κοιτάξω για να καταλάβω ότι είναι αυτός

«Άσε με» του λέω κατευθείαν

«Το ξέρω ότι αυτό που έκανα δεν ήταν τόσο ωραίο αλλά δεν ήθελα να σε πειράξει»

«Να με πειράξει ; Alex νόμιζα ότι είχες πάθει κάτι σοβαρό » του λέω προσπαθώντας να σταματήσω τα δάκρυα απο το να κυλάνε αλλά απέτυχα τελείως

«Vioet όχι κοιτα είμαι μια χαρά, σε παρακαλώ μη κλαις. Το ξέρω θα έπρεπε να είχα στείλει ή να είχα πάρει  τηλέφωνο να πω πως είμαι μια χαρά» προσπαθεί να δικαιολογηθεί

«Ναι θα έπρεπε αλλά δε το έκανες για αυτό μπορείς να φύγεις» του απαντάω

Alex's POV

«Μπορείς να φύγεις» μου ξανα λεει

Πρώτη φορα την βλέπω έτσι . Τόσο νευριασμένη. Συνήθως κοντά μου είναι ντροπαλή και τραυλίζει . Τώρα πιστεύω πως εκείνη έχει τον έλεγχο της συζήτησης

«Violet πίστεψε με δεν ήθελα να σε πληγώσω»

«Οπως σου είπα και πριν το έκανες για αυτό εκεί είναι η πόρτα» μου λεει και οι λέξεις της με πονάνε πραγματικά

Δεν ήθελα να την κάνω να νιώσει άσχημα ούτε να την τρομάξω με την πράξη μου . Δε πίστευα πως θα το έπαιρνε τόσο σοβαρά και πως θα έκανα τέτοιο ζημιά σε εκείνη

«Alex μπορεί για εσένα να ήταν μια ταινία και ολα αυτά και οκ συμφωνώ αλλά θα μπορούσες  να πεις αντίο ή απλώς να με βγάλεις απο την αγωνία μου» λεει πιο δυνατά αυτή τη φορα

«Άφησε με να επανορθώσω , παμε μια βόλτα»

«Τι;» Με ρωτάω σα να μην άκουσε καλά

«Εσυ και εγώ τώρα μια βόλτα όχι πολύ μακριά απλώς για να μιλήσουμε και να λύσουμε όλο αυτό»

«Δε ξέρω» βλέπω πως θέλει αλλά διστάζει

«Σε παρακαλώ και μετά μη μου ξανα μιλήσεις ποτε»

«Καλά αλλά αυτό δε σημαίνει πως θα σε συγχωρέσω τόσο εύκολα ή αν θα συγχωρέσω γενικά απλώς θέλω να σταματήσεις να με ενοχλείς»

«Το ξέρω Violet» της λέω και περιμένω να ετοιμαστεί

Φτάνουμε σε κάτι λεπτά και όλη η διαδρομή ήταν πολύ άβολη επειδή κανένας δε μίλαγε

«Φτάσαμε» της ανακοινώνω

Απλώς ξεφυσάει και βγαίνει απο το το αυτοκίνητο μόλις πάρκαρα

«Πες μου»

«Τι;» Τι ρωτάω ξαφνιασμένος

«Πες μου αυτό που θες να μου πεις»

«Οκ , λοιπόν χθες μου έτυχε κάτι σοβαρό , δε μπορώ να σου πω τι αλλά πρέπει να με πιστέψεις σε αυτό. Όταν τελείωσα με την δουλειά που μου έτυχε ήταν πολύ αργά για να σε παρω τηλέφωνο  για αυτό αποφάσισα πως θα ήταν καλύτερο να σε δω απο κοντά και τώρα είμαστε εδώ»

«Με τρόμαξες και πλήγωσε παρά πολύ χθες Alex»μου λεει πληγωμένη

«Το ξέρω , αλήθεια το ξέρω και σου υπόσχομαι πως δεν ήταν αυτή η πρόθεση μου»

Αντί να μου απαντήσει έρχεται κοντά μου μέχρι που με αγκάλιασε

«Μη το ξανα κανεις βλακα» μου λεει ενώ κρύβεται στο στήθος μου και βαθαίνει την αγκαλιά

«Δε θα το ξανα κάνω» της λέω γελώντας με το όνομα που μου διάλεξε

«Μου το υπόσχεσαι;» ρωτάει

«Στο υπόσχομαι»