AŞEKA

Bölüm 23

Korkuluğa yaklaştığım sırada hoparlörden duyulmaya başlayan Nino Rota'nın Romeo ve Juliet'i gece içinde ışıklarla aydınlanan şehrin manzarasına bambaşka bir güzellik katıyordu. Her bir ayrıntıyı düşünen Melih'e gülümseyip yeniden karşı kıyıdaki ışıklara, asıl Byzantion'a sonradan eklenen Topkapı'nın siluetine bakarken bu şehrin sihirli olduğuna bir kez daha emin oldum. İnsanları en sevdiği ve istediği şeylerle sınamasının yanında biri onu ikna edebildiği zaman sihrini ortaya çıkarmaktan geri kalmıyordu. Onu bir şekilde ikna edenlerden biri olduğuma ise inanıyordum. İlk zamanlarda beni zorlamasına rağmen sonunda beni sevmeyi başarmıştı. Tabii, bu benim onun pek dikkatini çekmediğimi de gösteriyordu. Uğraşmasını istediği ve daha çok sevdiklerine daha çok işkence ettiğini biliyordum. Bazılarını ise hiç sevmeyip asla onlara istediğini vermiyor, sihrini asla göstermiyordu.

"Manzaranın bu kadar güzel olduğunu bilmiyordum. Gece olmasına rağmen şehir, ışıklar çok güzel, değil mi?

"Benim manzaram daha güzel." Ona bakmayı başardığımda güldüm. Başını omzuma koyup gözlerini kapattığını biliyordum. Ben her zaman en güzel manzarası olarak gördüğünden ve o anda da yanında olduğumdan şehir pek umurunda değildi. Onun en büyük isteğinin gözünün önünde, beni sürekli izleyebilmesi kadar basit olmasından büyüleniyordum. "Bir şey söylemem lazım."

Kolları benden ayrılıp kendisi de uzaklaştığında geçmiş korkular hemen zihnime akın etti. Benimle her konuşmak istediğinde hoşlanmayacağım şeyler öğrendiğimden bu defa beni neyin beklediğine dair hiçbir fikrim yoktu. Yine de bu kadar hoş bir plan yaptığına göre kötü bir şey beklememeliydim. O konuşmak için kendini hazırlarken bende son kez manzaraya baktım. Kız Kulesi oradayken kendimi yalnız hissetmemem gerektiğini yeniden hatırlattım. Hâlâ bu şehirde beni en iyi anlatan yerin orası olduğunu düşünsem de benzerliğimizin artık azaldığını biliyordum. Farklı yollarda ama yine de büyük ölçüde aynıydık. Hâlâ sapasağlam ayaktaydık. Ve böyle de kalacaktık.

"Geçen yıl bugün hayatımda değildin. Seninle tanışacağımdan ya da karşıma senin gibi birinin çıkacağından haberim bile yoktu. Kadınlarla ilişkim senin bildiğinden fazlası değildi. Eğleniyordum. Zamanımı geçirmekten başka bir şey yapmadan günlerime yenilerini ekleyip sadece nefes alıyordum. Hayatıma kimseyi almayı düşünmüyordum. Fakat âşık olmak, aşktan gözümün hiçbir şey görmemesini istiyordum. Çünkü ben her şeyden ve hatta resimden bile önce aşka âşıktım. Yine de âşık olamıyordum. Hep bir şeyler eksikti. Bu hem benim hayatım hem de etrafımdaki kadınlar için geçerliydi. Ama bir mucize oldu ve seni buldum. Aslında önce sen beni buldun." Gözlerimden gözlerini ayırmadan eğildiğinde onun ne yaptığını anlamam birkaç saniyemi aldı. Dizinin üzerinde tüm dikkatiyle beni izlerken elinde bir kutu olduğunu gördüm. Zihnim olabilecek şeyi söylerken ben sadece ona bakıp sonrasında ne diyeceğini merak ediyordum. Kalbimin hızla atmasını umursamadan bedenim taşlaşmış gibi onun sözlerini duymayı istiyordum. "Seninle tanıştığımdan beri ben aşka mağlubum. Ama asla ona yenilmiş olmaktan mutsuz değilim. Aksine bir insanın yaşayacağı en güzel yenilgiye sahibim. Sahip olduğum şeylere bir şey daha eklemek istiyorum. Kalbine sahip olduğum gibi seninle evlenmiş olma şansına da sahip olmak istiyorum. Yüzyılların âşıklarından Galata Kulesi'nin âşık olduğu Kız Kulesi'nin karşısındayken, Galata Kulesi'nden imparatorların âşık olduğu şehre bakarken benimle evlenmeyi kabul eder misin?"

"Evet..."

Melih parmağıma yüzüğü takıp ayağa kalktığında ellerinin neden gözlerime gittiğini anlayamadın. Ama elleri gözyaşlarımı silip beni öptüğünde ağladığımı anlayabilecek kadar olanların farkına varmıştım. Dakikalarca ona sarılı bir biçimde kaldıktan sonra manzarayı izlerken ona sahip olduğum için kendimi dünyadaki en şanslı insan olarak görüyordum. Onun bana verilmesi için bir yerlerde bir şeyleri gerçekten doğru yapmış olmalıydım. Yoksa onun kadar mükemmel bir varlığa sahip olabilmemi, onun bana bu şekilde âşık olmasını açıklamam mümkün değildi.