"Абба манай цэцэрлэгт таны муужгайхан ирж ажиллаж байгаа шийтгүүлээд багшид тусалж байгаа тиймээс та болгоомжтой байхгүй бол баригдчихвий дээ" гэсээр Жимин Намжүүний үсийг самнаж өгөнгөө хэлэхэд Намжүүн толгой дохив.
"чамайг авах гээд ирсэн чинь байж байсан үүдэнд золтой баригдчихаагүй чи арай манай аав бол Намжүүн гээд хэлчихсэн юм биш биздээ" гэхэд Жимин толгойруу нь гусаж аваад "юу гэж дээ ирээдүйн аав болох хүний цагаас нь эрт зүрхний шигдээсээр явуулах болоогүй байна" гэхэд Намжүүн санаа нь амарсан бололтой толгой дохив.
"Ингэхэд байна аа Жиминаа аавдаа нөгөө царайлаг туслах багшийнхаа дугаарыг олоод өгөхгүй биз аав нь нэг чухал хэргээр ярих шаардлагатай болчихийн"
"ямар чухал хэрэг дахиад намайг ч анзаарахгүй өөд өөдөөсөө хараад хайрын харцаар ширтэлцэх үү? Эсвэл нэг мөсөн эргүүлэх гээд байгаа юм уу?" гэсээр Жимин нугсан хогуугаа унжуулан чухал царай гарган асуухад Намжүүн хачин гэгч нь инээгээд "аавдаа тусалчихвал аавийнх нь нар гарах гээд байх юм" гэхэд Жимин илт дургүй царай гарган " та манай ирээдүйн аавийг гомдоочихвол би таныг хаяна шүү" гэхэд Намжүүний нүд томорч ирээд "за юу гэж би хайрыгаа хуурж байдаг юм би зүгээр л ярих гэсэн юм" гээд босоод явахад Жимин хамараа үрчийлгэн хэлээ гаргав.
"Хусог Жонгүг хоёрт хэлээд та хоёрыг учруулахгүй юм чинь"
"Хайраа сэрэлдээ багш орж ирэх гээд байхад чинь" гэсээр Намжүүн мөрийг нь дэрлээд нам унтчихсан Юнгиг нударвал Юнги хэсэн яргалсан ч нүдээ нээн өндийн суув.
Гэсэн ч үе үе толгой нь догонцон уначих гээд байсанд Намжүүн номоороо нүүрийг нь хаан багшид харагдахгүй болгоод мөрөө дэрлүүлэн толгой дээр нь үнэсэв.
"шөнө бас л ажил хийгээ юу?"
"мммм"
"Шөнийн ажилаасаа гараад өдрийн цагаар хийж болохгүй юм уу?"
"өдөр завгүй болчихсон тэгээд л шөнө хийхээс өөр араггүй болоод л"
"унт даа цайны цагаар сэрээе"
"за"
Цайны цаг
"юм идэхгүй хэрэг үү?"
Намжүүний гарт хоёр таваг хоол сүү байх бөгөөд үргэлж л цайны цагаад орхиод гүйчихдэг хайрт нь энэ удаад явалгүй байж байсанд баярласан Юнги Намжүүний гараас сүүг нь аван "Энэ байхад л болно хоол идмээргүй байна" гэхэд Намжүүн ширээнд суухдаа Юнгиг өвөр дээрээ суулган тэврэв
"бие чинь өвдөөгүй биздээ нүд чинь хөхөрчхөж бараг л ширгээд орлоо"
"зүгээр дээ нойр муу болохоор л ингэж байгаа юм тэгээд бас Намжүүн аа хэлэх юм байна"
"за юу юм?"
" би энэ улирлыг дуусгаад сургуулиас гарна төлбөр бас бус асуудлаас болоод би төгсөж чадахгүй бололтой тэрийг л хэлэх гээд"
"ууг нь жоохон л тэсчихвэл удахгүй төгсөнө шүү дээ харин төлбөрийн хувьд гэвэл надад цуглуулсан мөнгө байгаа болохоор тэрийг нэмэрлээд хийчихье"
"хэрэггүй дээ Намжүүн аа чамд ч бас мөнгө хэрэгтэй би авж чадахгүй би нэгэнт өнгөрсөн болохоор ажил хийгээд амь зогоох хэрэгтэйшдээ тэгж байж л чамтай хамт байж чадах байх"
"Юнги яа уучлаарай"
" юунд чи яагаад уучлалт гуйж байгаа юм энэ бүгд миний үүрэх ёстой ачаа болохоор өөрийгөө буруутгах хэрэггүй"
