Chapter 41

44 0 0

ni aeeeeri

ni aeeeeri

A/n: Okay guys. Last chapter before the epilogue. ^^ Yes, last chapter na ng HTO book1. Waaaa! Nakakatuwa lang na after 8 months since sinimulan ko to matatapos na siya. Omg! Me is so proud~! *le cries* But dont worry, this story has a Book 2 ^_^ Yey! Meron po talaga guys, kumbaga hindi pa dito natatapos ang istorya ni Kent at Amanda. Umpisa pa lang to guys! •﹏• But hope that till the end suportahin niyo parin po ang story ko. From the bottom of my heart I just want to say thankyou sa lahat ng nagbasa, nagbabasa, bumabasa at babasa pa lang. Thankyou so much po! ^^

Amanda's P.o.v

It's been two days since lumabas ako ng hospital. Over fatigue lang daw ako at stress sabi ng doktor kaya nawalan ako ng malay. Andito lang ako sa kama ko, nakahiga. Nakaratay. Wala akong ginagawa kundi humilata. Wala rin akong ganang kumain. Masyadong malakas ang tama sakin ngayon, puso ang dinali eh. 3 days na ang nakakalipas after ng Js prom at makita ko si Kent at Hayley na naghahalikan. 3 days na walang prisensya ni Kent, puro kaibigan ko lang at si Jacob ang nadalaw sakin. Ibang sakit ang meron ako, isa lang yung natamaan pero buong katawan ko damay na. Ibang sakit to, kesa sa sakit na naranasan ko kay Jacob at Blake. Ibang iba to. First time kong masaktan ng sobra ng ganito. Yung tipong nagpaubaya ako para sa kanila ni Pionna, nasangkot ako sa isang tragic accident na ang masaklap, BESTFRIEND ko ang kasama ko, akala ko pagkatapos ng lahat lahat na pagsubok na yon magiging okay na kame eh ng sabihin niyang mahal niya rin ako. Akala ko ayos na, kaso hindi parin pala. Lahat ng pangako niya nawala. Lahat ng tiwala ko sa kanya nasira. Lahat ng ginawa kong sakripisyo para sa kanya, nauwe lahat sa wala. Naramdaman ko na naman ang pagtulo ng mga luha ko. Mabigat parin talaga e, sobra. Habang lumilipas yung araw mas bumibigat yung pakiramdam ko. Laging nananariwa sa isip ko yung mga pangyayare na yon. Sobrang sakit, sobra pa sa sobra. Kinuha ko yung phone ko sa ilalim ng unan ko. I scroll for our last convos. Sweet text message. Sweet goodmorning and goodnight greetings. Pictures. Nandito lahat. Tinignan ko ang mga picture naming dalawa. Ang saya saya pa namin dito eh, ang ayos ayos pa. Mas lalo akong naiyak, hinigpitan ko yung pagkakahawak ko sa phone ko. Shit! Shit! Inis. Galit. Lahat nagiipon.

" AAAAARRRGHHH!!!! " sigaw ko sabay bato ng phone ko. Napalugmok naman ako sa gilid ng kama ko. Ganto ako lage, umiiyak. Lageng nagiisa. Parang lagi nalang akong naiiwan. Ngayon naman nawala pa si Tyrone, galit sakin ang pamilya niya mas lalo ng mahirap na makita ko pa siya. Lahat ng problema, sabay sabay.

" Mandy! Mandy! Are you alright?! Mandy! Open the door! " narinig ko ang pagsigaw ni mommy sa labas ng pinto. Hindi ko iyon pinansin. Patuloy siya sa pagkatok pero hindi ko siya pinapakinggan. Puro iyak na lang ang ginagawa ko. Sawa na ko.

" Oh my god Mandy! What happen!? " tanong sakin ni mommy ng makapasok siya sa kwarto ko. Tumingin lang ako sa kanya at niyakap siya. Shit. I want to go back the day that Im just a kid. Skinned knees is much easier to heal than a broken heart. Humagulgol lang ako lalo sa balikat ni mommy.

" Sshhh. Mandy, tama na. Please. Mom is begging. Please. " pagmamakaawa ni mommy sakin. I hate seeing her like this, pati si mommy nadadamay.

" Mom .. it really hurts. *sniff* so much. " I said. Mom caress my back, like the usual thing that she's doing back then when I was a kid. Caressing my back and comforting me. Saying that everything will be fine. I hope so.

" Mandy, pain is part of happiness. You can't find your true happiness if you cannot experience pain. " She said. I just hug her tight and cry on her shoulders. Nanatili kame sa ganong posisyon ng biglang pumasok si yaya.

" Mom, si sir Kent po. Nasa baba. " napatigil ako sa pagiyak ng marinig ko yung sinabe ni yaya. Kumalas si mommy sa yakap at tumingin sa bintana ng kwarto ko.

" He's here. Ako na ang kakausap sa kanya Mandy. Stay here. Magpahinga ka na. Maaga pa tayo bukas. " sabe sakin ni mommy at akmang lalabas na ng kwarto ko ng pinigilan ko siya.

" Mom ..

.. I'll talk to him. " I said. Nagulat si mommy but I nodded. Tumayo na ako at pinunasan ang luha ko. Siguro eto na rin ang tamang oras para tapusin lahat ng to.

" But Mandy .. " I smile to my mom. Wala na siyang nagawa kundi sumunod sakin. Inayos ko ang sarili ko, after nun bumaba na ako sa baba. I feel nervous. Ngayon ko na lang ulit siya makakausap. I need to finish this, besides. Aalis na rin ako. Pagbaba ko agad siyang tumakbo papalapit sakin pero pinigilan ko siya.

" Don't you dare. " Madiin at cold kong sabe sa kanya. Nagulat siya. Dahil siguro sa aura na pinapakita ko sa kanya. Ngayon lang ako naging ganto, dahil siguro tigang narin ako sa lahat ng sakit na binigay niya sakin. Nakakamanhid narin talaga.

" Mandy, let me expl -- " hindi ko na siya pinatapos at sinampal ko siya ng isang malakas. Mas malakas kesa sa unang sampal ko sa kanya. He deserve it by the way.

" Explain what!? Explain that, that KISS is just NOTHING!? Explain what? EXPLAIN THAT ALL OF THAT IS JUST MISUNDERSTOOD SCENE!? NA ANO? NA WALA LANG YON AT WALANG KAYO NI HAYLEY!? NA WALA LANG YUNG HALIKAN NYO!? NA NADALA LANG KAYO SA ISAT ISA!!!? TANGINA KENT! WAG NIYO NAMAN AKONG GAWING TANGA! MATAGAL NA KONG NAGPAPAKATANGA SA PUNYETANG PAG IBIG KO PARA SAYO! SO PLEASE KENT! TAMA NA! AYOKO NA! " sigaw ko sa kanya. Namumuo na naman yung mga luha ko pero pinigilan ko. I wont cry again infront of him, hindi na. Nagulat ako ng bigla siyang lumuhod sa harap ko. Fuck Kent! Wag mo na kong pahirapan pa, pagod na ko.

" TINIIS KO LAHAT LAHAT NG SAKIT NOON PA LANG KENT! UMPISA PA LANG KAY PIONNA! NAGAWA KO PANG IREJECT ANG BESTFRIEND KO PARA LANG SAYO KASI MAHAL KITA! TAPOS ANO!? NUNG NAGING OKAY TAYO? NANIWALA AKO SA MGA PANGAKO MO KASI ANO? MAHAL KITA! AKALA KO OKAY NA TAPOS ANO ULET!? UMEKSENA SI ARIESA NA INAGAW ANG ATENSYON MO SAKIN!? PATI YUN KENT TINIIS KO! TINIIS KONG SI ARIESA ANG SINUSUNDO MO AT HINAHATID MO! TINIIS KONG MAKITA KANG MASAYA KASAMA SIYA! TINIIS KONG SA KANYA MO BINIBIGAY YUNG ORAS MO KASI ANO NGA ULET? PUTANGINA! KASI KENT SABI MO INTINDIHIN KITA AT BAKIT NGA ULET!? KASI TANGINA MAHAL NA MAHAL KITA!! THEN ANO? NAG EFFORT PA AKO PERO YUN LANG ANG BUBUNGAD SAKIN!? NA KAHALIKAN MO ANG ISANG MATALIK KONG KAIBIGAN!? ANO KENT? NAISIP MO BA LAHAT NG GINAWA KO PARA SAYO!? ANDAMI NG PAGTITIIS KO KASI MAHAL KITA! KASI AYAW KONG MAWALA KA PERO ETO LANG YUNG IPAPALIT MO!? " tumigil ako dahil nararamdaman ko ang pagtulo ng luha ko. Pinunasan ko yung mata ko at tinignan siya.

" KENT TAO LANG DIN AKO! NAPAPAGOD! NASASAKTAN! PAGOD NA KONG UMINTINDI NG TAONG HINDI NAMAN AKO INIINTINDI! TAMA NA KENT! AYAW KO NA! " sigaw ko. Lahat ng sinabe ko, hindi panunumbat. Inisa isa ko lang yung mga hinaing ko sa kanya para pagalis ko lahat ng mga yan iiwan ko nalang dito. Para wala na kong dadalhing sama ng loob pa. Mas lalo siyang umiyak.

" Please Mandy, please. Wag mo namang gawin sakin to. Pag usapan naman natin to! Ayaw ko mandy please! " he pleaded. Umiiyak narin siya ng sobra, nararamdaman ko ang pagkateary eyed ko. Sorry Kent pero I need to do this. Umiling ako.

" Tama na Kent. Let's just forget what we had and what we are. Just forget me and your love for me, lets just end this. Break na tayo. " pagkasabi ko nun lalo siyang umiyak, lumakad na ako pero pinigilan niya ako.

" Mandy naman! Please! " umiling na lang ako at tinanggal ang kamay niya sa pagkakahawak sakin. Im sorry Kent, but Im doing this for the two of us. Para rin satin to. Tuluyan na siyang bumitaw sakin. Tinalikuran ko na siya.

"I'm sorry. But we're over. " wika ko at iniwan na siya. Umakyat na ulit ako sa kwarto ko at sinarado ang pinto at don muli akong umiyak ng todo.

Sorry Kent, but just forget me and find another.

A/n: Oh diba? Ang drama ng last chapter. Mwhaha! :D Anyways. Vote and comment guys! Thankyouuuuuuu! ♥♥♥♥