KIRIK BEYAZ 2

10.Bölüm

İTHAF :GEÇEN BÖLÜM EN GÜZEL YORUMU YAPAN :

 @rabiasenakaragoz  :) Yorumun için teşekkürler 

HATIRLATMA:  

Beynimde yankılanan iki kelime.Öldü o.. Ölemezdi.Ölmemeliydi.Daha  sarılacaktım ben ona.Aylar sonra tekrar anne diyecektim.Gidemezdi.Olanları yavaş yavaş idrak edince kendimi babamın kollarına bıraktım.Şimdi sarsılarak ağlıyordum.Kimseden , hiçbir şeyden utanmadan.

  O ölmüştü.Annem ölmüştü ama ben yetişememiştim.....

******************

   Ayaklarım artık işlevini yitirmiş gibiydi. Hissetmiyordum."Nerde ?" Dudaklarımdan dökülen tek bir kelime bile bana o kadar zor gelmişti ki. Annem yoktu oysa ben buraya ne hayallerle gelmiştim. Beni bırakamazdı. Daha sarılamamıştım bile ona.

  ''3 sokak aşağıdaki m...mezarlıkta şimdi.''

  Babamın söylediği tek cümle çoktan harekete geçmeme neden olmuştu. Kimseyi umursamadan vampir hızımla kendimi oraya yönlendirdim. En fazla iki dakika sonra bu soğuk yerdeydim.

   Kapıdan içeriye adımımı atınca ölümün soğuk rüzgârına bir kez daha hissettim en derinlerimde. Toprağın üzerindeki aslında beyaz olan ama yılların sararttığı taşlar karşıladı beni. İçim parçalana parçalana tek tek annemin mezarını aramaya başladım. En ön sağ köşede bir taş çekti dikkatimi. Diğerlerin göre daha beyazdı, daha yeniydi. Oraya gidip taştaki yazıya baktım ''Amanda Morgan''  Ayaklarım taşıyamadı artık beni. Mezarın yanına düştüm kendimi tutamadan.

''Benim yüzümden mi anne, gelemedim sana? Gelmeyecek diye mi gittin? Ama geldim. Sen nerdesin annem? Kalksana hadi... Yoksa tanımadan mı beni yine? Hani biricik kızındım bensenin. Nasıl tanıyamazsın anne, geldim işte. Buradayım. Kalksana ayağa hadi sarılsana artık. Küs müsün yoksa bana geciktim diye? Gelecektim yemin ederim gelecektim. Sadece... Sadece bazı şeyler oldu anne. Çok acı çektim. Yalnızdım. Sende yoktun. Unuttun beni. İnsan kızını unutur mu söylesene? Sizi görmek için geldiğimde hatırlamadın bile beni..''

     Gözlerimdeki yaşlardan önümü göremiyordum.

  ''Benden bu kadar mı nefret ediyorsun? Hiç mi sevmedin beni? Sevseydin gider miydin? Gitmek kolay peki ya kalmak? Arkanda bıraktıkların....Hiç acımada nasıl bırakabildin bizi. Babamı gördüm, eve geldiğimde o söyledi bana. Öldü annen  dedi.İnanamadım.Ama buradayız ikimizde bak.Anne....Babam çok özlemiş seni.Dağılmıştı üstü başı. Seni sevdiğini göstermezdi ya hiç, bugün gördüm ben gözlerinde seni.''

   Hıçkırıklarım konuşmamı zorlaştırıyordu.O kadar çok dolmuştum ki her şeyin üst üste gelemesi ve bu olay bana çok ağır gelmişti.

  ''Eğer biraz daha erken gelebilseydim babamın gözlerindeki senle yetinmeyecektim. Sana canımdan çok sevdiğim arkadaşımı, kardeşimi getirecektim annem. Diyecektim ki ''Bu çocuk var ya işte o herkes senin meleğini üzerken kızının yanındaydı, senin kızını o korudu. Kardeşi, yoldaşı oldu.'' diyecektim. Diyemedim... Onuda getiremedim anne. Özür dilerim. Affet beni. Yetişemedim sana. Nefret etme benden olur mu? Biliyorum duyuyorsun, görüyorsun... Sadece affet olur mu?  B..ben Seni...çok seviyorum.Veda etmiyorum geleceğim tekrar.Sadece babam....''