KIRIK BEYAZ 2

19.Bölüm

 İTHAF:

@mericinkizii ♥

@Melisaayby

@geceninkabusu

@NisaCafarova

 Yavaşça ellerimizi ayırıp başımı iki yana salladım. Arkamı dönüp yürümeye başlarken tek bildiğim doğru yaptığımdı. Olmazdı. Biraz daha orada kalsaydım artık Nick ve Angel olmazdı....

 Ormandan çıkacakken kolumun tutulmasıyla arkamı döndüm. İstersem o an arkamdaki kişinin kolunu kırabilirdim ama kokusundan kim olduğunu anlamıştım.

 ‘’Ne istiyorsun ?’’

 ‘’Bir şeyler anlatmanı.’’

‘’İnanmadın değil mi? Sadece numara yaptın.’’

‘’Bir ara inanmıştım ama sonra konuşmalarınızı dinlemek için ağacın arkasına saklandım. Pek bir şey konuştuğunuz söylenemez. Daha çok sustunuz diyebilirim.’’

‘’Konuşmamızı gerektirecek bir konu değildi.’’

 ‘’Onun seni sevdiği doğru olabilir ama senin için aynı şeyi düşünmüyorum.’’

 Başımı onaylarcasına sağladım.’’ Haklısın.’’

Gözlerini büyütüp hala tuttuğu kolumu bıraktı. ‘’İnkâr etmeyecek misin yani?’’

‘’Hayır Alex. İnkâr etmeyeceğim. Onu seviyorum ama bu şekilde değil.’’

‘’Biliyordum. Bana baktığın gibi ona bakmıyorsun.’’

Kaşlarımı havaya kaldırıp Alex’in yüzünü inceledim. ‘’Sana nasıl bakıyormuşum ki ?’’

Başını öne eğip eliyle ensesini kaşıdı. ‘’Benden nefret etmeye çalışıyor gibisin ama sürekli gözlerinde bana bakarken anlık sevgiyi görüyorum.’’

Kollarımı göğsümde birleştirip dinlemeye devam ettim.

‘’İkilemde kalmış gibisin. Seni çok iyi tanımıyorum fakat içimde bir boşluk var. Sadece seni gördüğümde biraz daha dolu hissediyorum.’’

 ‘’Beni ne kadar tanıdığını bana değil kendine sormalısın belki de. Ne dersin?’’

 Bir adım atıp bana daha çok yaklaştı. Aramızda en fazla iki karışlık mesafe vardı.

‘’Ne kadar tanıdığımı bilmiyorum. O yüzden izin ver seni yeniden tanıyayım.’’

 Başımı iki yana salladım. ‘’ Bu sefer izin vermem.’’

 ‘’Ne demek bu sefer?’’ Kaşları çatılmıştı.

 ‘’Bak Alex.’’ Deyip Alex’e doğru bir adım da ben attım ve konuşmaya devam ettim. ‘’Sana bazı şeyleri unutturdum. Çünkü canımı yaktın. Evet, aramızda bir şeyler vardı. Aslında bir şeylerden daha fazlasıydı.’’

 Bakışlarımı gözlerine kilitlediğimde orada bir yerlerde hala kendimi görebiliyordum.

 ‘’Bunu kendime tekrar yapamam. Gururumu hiçe sayamam.’’

‘’Ben yapsam.’’ Ne dediğini anlamamıştım.

 ‘’Ne yapsan?’’ İki adım geriye çekildi. Geri çekilmesini istemeyen kalbime sus emrini verip söyleyeceği şeyi beklemeye başladım.

  Ellerini saçlarının arasından geçirdi. ‘’Ben gururumu hiçe saysam? Sana ne yaptığımı niye yaptığımı yemin ederim bilmiyorum. Yaptığım şey için özür dilesem, bir şans daha istesem çok mu gurursuz olurum? ‘’