TARAXACUM

part(10)Uni

တခါတလေ ကျွန်တော်တို့တွေက တချို့အရာတွေကို မသိတာကပိုကောင်းတယ်။
မသိတဲ့ကိစ္စမို့ အရာအားလုံးကို လိုက်ခံစားနေစရာမလိုတော့ပါ။သူ့အလိုလိုဖြစ်ပျက်သွားကြရော။

ဒါပေမဲ့ သိသွားတဲ့နောက်မှာတော့ တမြေ့မြေ့တွေးတောရခြင်းတွေနဲ့အတူ လိုက်ပါလာတဲ့ခံစားချက်တွေက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာနဲ့တကွစိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာကိုပါထိခိုက်လာစေနိုင်သည်လေ။

သိခြင်းနဲ့မသိခြင်းကြားမှာ ကျွန်တော် တကယ်ကိုလမ်းပျောက်နေပြီထင်ရဲ့...

🌱🍃🍃🍃🍃🍃🍃🍃🌱

အဂ္ဂါတို့အိမ်က ဝေးသည်။ကားနဲ့တင် ၆နာရီလောက်မောင်းရသည်။
အရင်က ဦးလေးဖြစ်သူလာကြိုလျှင် ကုလားသေကုလားမော အိပ်ပြီးလိုက်တတ်တဲ့ အဂ္ဂါက အခုတော့ ရတက် မအေးစွာ ငိုက်မြည်းဖို့တောင် အားမရှိပါ။

သူ့ဘေးခပ်လှမ်းလှမ်းတွင်ထိုင်နေတဲ့ Taraxacum က လမ်းဘေးတွင် တရိပ်ရိပ်ပေါ်နေတဲ့ အပင်တွေကိုကြည့်ရင်းသူ့ကိုတောင်မေ့နေဟန်ပဲ။
Taraxacum ကိုကြည့်ရင်း သူအတွေးများနေမိသည်။ဘာကြောင့်လဲ?ဆိုသည့်မေးခွန်းတွေက ထပ်တလဲလဲ? ဖြေသူမဲ့မေးခွန်းတွေမှာ တစ်ယောက်ထဲ တဝဲလည်လည်ဖြစ်နေပေမဲ့ ထုတ်မေးဖို့ထိ တော့ အဆင်မပြေလှချေ။

အတွေးများနေရင်းနဲ့ အိမ်ရှေ့ကိုပင်ရောက်လာသည်။

ဦးလေးဖြစ်သူက အိမ်ခွဲနေသူမို့ အဂ္ဂါတို့ကို အထဲလိုက်ပို့ပြီးသည်နှင့်ပြန်သွားလေသည်။

"အမေ..အမေရေ"

"ဟယ်ပြန်လာပြီလား!"

အဂ္ဂါ၏မိခင်က ပြေးထွက်လာကာ အပြုံးချိုချိုနှင့်ဆီးကြိုသည်။
Taraxacum ကိုမြင်တော့ အံ့ဩဟန်ဖြင့်
"သူလေးက..သားသူငယ်ချင်းလား..."

Taraxacum သည် ပြုံးပြလိုက်တော့ အဂ္ဂါရဲ့အမေကလည်း ချိုသာစွာပြန်ပြုံးပြရင်း

"Hello Nice To Meet You!"

Taraxacumသည် အဂ္ဂါ၏မိခင်ဖြစ်သူကို အတော်သဘောကျမိသည်။သူ့မျက်နှာက ကြည်လင်ပြီး အဂ္ဂါလိုအပြုံးမျိုးကိုပိုင်ဆိုင်ထားသည်။အဂ္ဂါကိုတော့ မမီပေမဲ့ပေါ့။