basit bir şekilde

vingt-deux

"Bu oyunun kazananı.... Ve Masterchef 2020'nin şampiyonu.... Olan kişi..... Serhat Doğramacı!"

Yanımda duran Serhat'a dönüp kocaman sarılmıştım. İstediğimiz gibi olmuştu, biz final oynamış ve ikimizden biri şampiyon olmuştu. Kupayı kimin aldığı bizim için pek de önemli değildi. Nasıl olda evimizde duracaktı.

Kafamı Serhat'ın omzuna koydum kollarımı belinden çekmeden.

"Tebrik ederim sevgilim."

Serhat boynumdaki kollarını omzuma getirip beni biraz kendinden uzaklaştırdı. Yüz yüze geldiğimizde ikimizde de kocaman gülümsemeler vardı.

Serhat kupa ona taktim edişince elimi tuttu ve kupanın diğer ucundan tutmamı işaret etti. İkimizde dışta kalan elimizle kupa kaldırırken içteki ellerimi hala birlikteydi.

Birkaç fotoğraf, çekiminden sonra artık sadece ikimizin yaşadığı masterchef villasına gittik. Orada ne de çok anımız vardı. İlk sevişmemiz, ilk öpüşmemiz, ilk kavgamız, ilk sarılışımız, ilk birlikte uyumamız, ilk hislerimiz, ilk kalp çarpıntılarımız.... Hepsi ve çok daha fazlası bu evde yaşanmıştı.

İçimdeki burukluk ve kalbimdeki ağırlıkla eve girdim. Yüzümde buruk bir gülümsemeyle banyoya girdim, her şeyin başladığı o banyoya. Kalbimin ilk defa onun için ritim değiştirdiği o banyoya. İlk defa ona aşık olabilir miyim ben tereddütü yaşadığım o banyoya. Seviştiğimiz o banyoya. Oranın her yerinde anılarımız vardı. Evin her yerinde anılarımız vardı.

Banyodan çıkınca salona girdim. Serhat horlamamdan rahatsız olmasın diye uyuduğum o salona. Serhat'ın beni Uğur'la benim onu Emir'le bastığım o salona. Hem kalp kırıklıkları hem mutluluk ve o huzur dolu o salona.

İlerledim salondan, yukarı çıktım. İlk kapı Uğurların odasıydı. Ne çok ağlamıştım burada Serhat için. Buradayken Furkan tatlı getirmişti bana, çok tatlıydı. Buradayken düşüncelerim kesinleşmişti hep. Yine buradaydım evlilik teklifi etmem gerektiğini düşünürken.

Sıradaki oda... Emirlerinki.. Buraya pek fazla gelmezdik. Ama bizim için belki de en önemli anılardan birine ev sahipliği yapıyordu, jakuzi anımıza. Çok güzel gündü be... Emir, Furkan için ağlarken de buradaydık, onu sakinleştirmek adına. İlk başta hırsa binip sırf bu oda için o ikisini elemeyi planlamıştık, sonra bir baktık iki kardeş kazanmışız, kanımızdan olmuşlar.

Sırada bizim odamız... Her şeye tanık olan o oda... Hemen hemen her kavgaya, her sevişmeye, her öpüşmeye, her sevince, her üzünde tanık olan o oda. Toplamıştık zaten eşyalarımızı, fiziksel olarak boştu oda, ama manevi olarak o kadar doluydu ki...

Pencere kenarına yaklaştım. Bu basit camda bile tonlarca anımız vardı, sigara içerken yaptığımız tüm o sohbetler -derin olsun olmasın- burada yapılmıştı. Son günlerde yaptığımız cam açık kalsın kalmasın kavgaları da hep burada olmuştu.

Gözlerim dolarken aşağı indim. Merdivenden inerken Serhat yanımdaydı. Tıpkı ilk tanışmamızda olduğu gibi. Aynı merdiven, aynı kişiler, farklı duygular. Deja vu oldum. Belki de ilk gün aynı merdivende olmasaydık hiçbir şey olamayacaktı...

Buruk bir gülümsemeyle Serhat'a döndüm. O kollarını bana, ben de benimkileri beline doladım. Güzeldik böyle. Hep de güzel olacaktık birlikte.

Ayrıldığımızda ellerimiz kavuştu. Birlikte yürüdük çıkış kapısına çünkü biz birlikte güçlüydük.

//////////////////////////////////////////

Bir sonraki bölüm ne yazıkki final.

Bu kitap benim için çok değerli. Adını bile bilmeden her konuda desteğini hissettiğim insanlarla bu kitap sayesinde tanıştım.

Yazarken bu bölümü göğüsüme bir şey oturdu. Yazamadım bir süre. İlk göz ağrım olduğu için mi bilmiyorum...

Masterchef Serhat'a özel video atmış kanala. Gerçekten diskalifiye olmuş olabilir mi? Nolur olmasın...

Benim için anlamı çok büyük bir şarkıyla yazdım bu bölümü (medya). Umarım hoşunuza gitmiştir.

Şimdi de klasik cümle:
Oy ve yorumlarınızı bekliyorum 💕