DragonBlood

{Sinking in the deep}

Voor iedereen die niet weet wat pannenkoeken ijs is een foto.Enjoy

"Moeten we echt weer dat water op?" Vraagt Amber bang. "Ik vrees van wel." zucht ik terug. Als we terug gaan om de boot te gaan halen zien we niks. Het is al dag, maar praktisch nacht. De zon komt pas binnen een maand terug piepen. Het water is nog kouder als gister maar we zijn niet alleen, er is een begeleider meegekomen. Achter ons zie ik dat een boot ons achtervolgt, de creeps. We pendelen rustig verder en komen steeds meer stukken pannenkoeken ijs tegen, de mist wordt ook steeds dichter. Op een bepaalt moment stoppen we dan ook want we zien geen hand voor ogen. We turen maar zien niks. Ineens begint er in de verte voor ons een groen licht te flikkeren. "Daar, redding!" Zegt de beveiliger en begint te peddelen. Wij doen mee maar ik heb het gevoel dat er iets niet klopt. En ik heb gelijk, het zijn die enge creeps weer! Snel beginnen wij rechtsomkeert te maken en peddelen voor ons leven. Als er een kogel gelost wordt, beginnen wij nog harder te peddelen, de man voor ons begint te jammeren. Er vliegt een kogel rakelings langs mijn hoofd en ik krijg de kriebels, ik haat die venten. Weer vliegen er kogels langs onze hoofden en wij duiken weg, die mannen zijn echt niet bij zinnen te houden. Als we uit de mist zijn moeten we nog een paar, zo een 10 ofzo, kilometers afleggen. Ik kijk achter ons en zie dan ook letterlijk de mannen uit de mistbank komen, ze kijken ons gemeen aan. Als ik zie dat iemand de trekker overhaalt, en er geen kogels uitkomen zucht ik opgelucht, hun voorraad is op. Nu kijken ze zeer boos naar ons en beginnen sneller te roeien. Ik draai mij om. "Sneller!!!" Roep ik en wij gaan nog sneller. Als ik mijn armen stijf voel worden en nog altijd geen kust in beeld is begin ik mij zorgen te maken, want de creeps lijken nergens last van te hebben. Ze lijken eerder vooruit getrokken te worden. Ik kijk naar beneden het water in en zie 2 narwallen zwemmen. Aan hun hangt een zware metalen kettingen, zij trekken de bood vooruit. Ik gebruik mijn krachten en laat het metaal roesten rond hun nek. Uiteindelijk knakken ze en zwemmen de narwallen meteen weg. Ik kijk weer naar de mannen, ze zijn nog bozer dan ze al waren en geven mij dodelijke blikken. Ik schrik, gelukkig kunnen blikken niet doden. "Land in zicht!" Roept Amber vrolijk en ze begint weer te roeien, ik doe al even vrolijk mee. Als de creeps het land opmerken prevelt ene een spreuk, hun boot vliegt ineens voorbij, ons bootje kantelt gevaarlijk. Dan hoor ik een plons, het zal wel niks zijn denk ik. Ik staar de mannen na tot ze maar een klein zwart puntje zijn. Dan kijk ik naar voren, Amber is verdwenen. Verschrikt kijk ik naar het water en ja, daar ligt ze in te zinken. Ik leg mijn peddel in de boot. Ik hoor de man nog zeggen dat ik dood zal vriezen maar te laat, ik ben al achter Amber aangedoken. En nu zwem ik achter haar aan naar de diepte.
*******************************
Heey, sorry voor dit korte stukje. Ik ga volgende week op skivakantie dus het kan zijn dat ik niet update dan. Miss, overmorgen maar daarna zullen jullie mij moeten missen. Maar geen nood, daarna trakteer ik jullie op extra lange hoofdstukken, vergeven jullie mij dan? Tell me xx
Luf u all xxx