Taste of Hell

Chapter 3

Chapter 3

"Mabuti naman at nakinig ka sa payo ko na kumuha ng bodyguard sa ISPS. Dahil kung hindi ka talaga nakinig saakin malilintikan ka na sa akin." Eve glared at me at nakaamba pa ito na kukutusan ako.

I gave her a deadpan look before I shook my head.

"So kailan daw magiistart ang bodyguard mo?" tanong niya pagkalipas ng ilang segundo.

Speaking of that. Muli akong napabaling kay Eve. Nikov told me that everything is okay now and he can start anytime I want. Signal ko na lang daw ang hinihintay niya. And he can start to work as my bodyguard. That means buong araw niya akong babantayan? Magkakasama kami araw-araw. I wonder if that's okay? I mean...

I shook my head mentally. Ano ba 'tong mga iniisip ko. Of course he will be with me wherever I am. He is after all my bodyguard at isa pa may day off naman siya at sa Sunday iyon.

"Anytime. He is just waiting for my call then he can start." sagot ko sa kaniya na ikinatango naman niya.

"Then why are you not calling him now?" tinaasan niya ako ng kilay maya-maya pa.

"Uh... maybe because I don't need a bodyguard right now?" patanong na sagot ko naman sa kaniya.

"What do you mean you don't need a bodyguard right now?" she asked still raising her brow.

"Nandito lang naman ako sa bahay e. Balak kong next week na lang siya magsimula." I explained it to her.

"What! No. Call him now. Laya na ang taong iyon, Nevaeh, at hindi mo alam kung kailan ka niya aatakihin mas maganda na iyong sigurado. At isa pa I'll be out of the town for two weeks. At bukas na ang alis ko." she said.

"Ano? Wala kang nabanggit sa akin?" napanganga ako.

"Biglaan lang. Kanina ko lang nalaman. At mapapanatag lang ako na iwan ka dito kapag may bodyguard ka na kasama." she said, sighing.

"Fine. I'll call him. Pero mamaya na lang dahil nakacharge ang phone ko sa kwarto."

Kinabukasan naabutan ko si Eve na nasa kitchen, nakasandal ito sa may kitchen island habang umiinom ng kape nang makita na gising na ako ay binati niya ako.

"Morning," she smiled at me.

I smile back at her.

"Morning! Ngayon na ang alis mo?" tanong ko.

Tumango siya.

"Yes." tsaka nilapag niya sa table ang kape na hawak.

"Nasan na ang bodyguard mo?" she asked.

Oh shoot! Natigilan ako. Wala sa sariling napangiwi ako ng maalalang nakalimutan ko pala tawagan ang bodyguard ko kahapon.

"Let me guess...nakalimutan mo? Nanaman." she raised her brow. Nakahalukipkip sa akin.

I laugh nervously. Napakamot ako sa ulo tsaka muling sumulyap sa kaniya.

Iwinala ko ang usapan tungkol doon.

"Mamaya tatawagan ko. Huwag ka na masiyadong maistress sa akin, Eve. At magfocus ka na lang sa trabaho mo. Ayan nga at mamaya ay aalis ka na hindi ba?"

Napabuntong hininga na lang si Eve at hindi na nagsalita pa.

"Please contact your bodyguard. Hindi ako mapapanatag kung wala kang kasama rito." she said worriedly.

"I will. Kokontakin ko ang bodyguard ko pagkaalis na pagkaalis mo. Kaya huwag ka ng mag-alala pa. Ingat ka sa biyahe, Eve." I grin happily at her.

Ilang segundong nakatitig lang sa akin si Eve tsaka siya tumango at ngumiti sa akin.

"Ingat ka din, Eva."

She used to call me like that ever since we first met. Sabi niya para raw kaming soulmate. She's Eve and then she called me Eva. Siya ang nagbigay sa akin ng nickname na iyon. Dahil parehas kami ng pangalan madalas kaming pagkamalan ng mga tao na magkambal. Minsan nga ay napagpapalit pa nila ang pangalan naming dalawa. Ever since Eve came into my life I was named Eva. And I was actually happy with it. Ang mga taong nakapaligid sa amin noon ay nasanay ng tawagin akong Eva at halos nakalimutan ng Nevaeh ang buo kong pangalan. Sa pamamagitan ni Eve pakiramdam ko nabago ang buhay ko at nagkaroon ako ng pagkakataon na makapagsimula ulit. She is really a big part of what I am now.

Napailing ako at mahinang natawa sa sarili. Hindi ko alam kung bakit bigla akong naging emosyonal. Nakaalis na si Eve siguro ay mamimiss ko siya kaya ganito ako. Hindi kasi ako sanay na matagal nawawala sa bahay si Eve. Tatlong araw ang pinakamatagal niyang wala sa bahay. She hate traveling. Mahiluhin kasi iyon sa biyahe.

Speaking of Eve...naalala ko ang huling bilin nito kanina bago umalis.

"Call your bodyguard and send me a picture of him." she demanded, para siyang si miss Minchin.

I laugh at the back of my mind.

"Bakit naman? And how am I supposed to get a picture of him? Baka ano pa ang isipin nun." napasimangot ako.

Inirapan niya ako at umiling.

"Just do it. Para sigurado ako na andito talaga siya at may kasama ka. Huwag mong kakalimutan. Kapag kinalimutan mo kalimutan mo na rin na may bestfriend ka." pagbabanta niya.

"H-Hey! That's too much." I gulp nervously.

"Whatever. Aalis na ako." tsaka nagsimula na siyang maglakad. At sa hindi ko maipaliwanag na dahilan ay hinabol ko siya.

"Wait! Eve!" habol ko.

Huminto naman siya at nilingon ako. Nasa labas na ang sundo niya. Isang van. Siguro iyon ang gamit nilang sasakyan sa department niya.

"Bakit?" she asked.

"Take care, Eve. Pasalubong ah. Goodbye!" I smiled widely as I wave my hand goodbye.

Mahina siyang natawa tsaka lumapit at yumakap sa akin.

"Take care too, Eva. And see you next next week. Don't miss me too much." she joked.

Parehas naman kaming natawa tsaka tuluyan na siyang nagpaalam at umalis.

Bumalik ako sa kwarto at kinuha ang cellphone ko. I dialled his number. Isang ring lang at may sumagot na agad sa kabilang linya pero walang nagsasalita.

I fake a cough, "H-Hello..."

No response.

"Ah. It's me Nevaeh. Did I disturb you? Still sleepy? Maybe I'll just call la..."

"You took the whole day to call me? Kahapon pa ako naghihintay sa iyo." he sound like he is mad.

I bit my lower lips.

"Ha?" napatanga ako sa kausap ko. Nang matauhan ay ngali-ngali akong nagsorry sa kaniya at nagpaliwanag.

"Nakalimutan ko kasi. But h-hey I called you now. Puwede ka ng magsimula. A-ano can you come to my house today? Ako lang kasi ang tao rito. And my best friend was so worried about me."

"Five minutes." he answered huskily.

"Huh?"

"I'll be there in five minutes." pag-uulit niya.

"Oh," napatango naman ako, "Okay then. I'll be waiting...and...uh...ingat ka sa pagmamaneho huwag masiyadong mabilis."

Hindi ko alam kung guni-guni ko lang o narinig ko siyang mahinang tumawa.

"I'm a bodyguard." he told me as if that explained something.

Nahihiya naman akong napapikit ng mapagtanto ang punto niya. Of course he knows what he is doing. Hindi ko na siya kailangan paalalahanan. In fact that's his job.

"O-okay. Bye!" dali-dali kong binaba ang linya dahil sa hiya.