Closing Entries (Accounting Series #5)

Kabanata 7

"Tara na? Saan mo ba gustong kumain–"

"Kim, sorry. Hindi na ako magpapaka-plastic pa, ha? But I think you should stop pursuing me," walang patumpik-tumpik kong saad habang hindi siya nilulubayan ng malamig na titig.

"W-What?" he asked, surprised yet I can already sense the anger in his tone. "Why?"

"Anong why?" I fired back. "Simple lang, hindi kita gusto at wala kang pag-asa sa akin."

His face darkened as his jaw clenched in an aggressive way. "What the fuck was that? Wala pa nga akong dalawang buwan na nanliligaw sa iyo. Ni hindi ko pa nga masiyadong napapatunayan ang sarili ko–"

"Hindi na kailangan," putol ko sa kaniya at nagpakawala ng tamad na buntonghininga. "You see, wala talaga akong nararamdamang romantic feelings sa'yo."

"Pero akala ko ba'y gusto mo sa mayaman? Ito na ako, oh? Trisha, nasa akin na ang hinahanap mo. . ." he frustratedly respond.

I shut my eyes tightly and pinched the bridge of my nose, getting irritated with this conversation. Jusko, naturang gwapo, mayaman at matalino pero iyong simpleng 'hindi kita gusto' ay hindi pa niya maintindihan. Huwag na sanang umabot sa puntong kinakailangan ko pang isulat sa papel at marahang ipabasa sa kaniya.

"Is this about the guy earlier? Iyong mukhang sanggano?"

I didn't answer and just stared at him using my weary eyes. He then poured out a mocking laugh.

"Huwag mong sabihing tama ako? For heaven's sake, Trish! Y-You've disappointed me."

Umangat ang kilay ko at palihim na kinuyom ang dalawang kamao sa sobrang pagtitimpi ng gigil. "Come again?"

"Ang sabi ko, you've disappointed me. Akala ko pa naman ay mataas ang standards mo pagdating sa pili ng lalaki–"

"Mataas talaga ang standards ko. Kaya nga hindi kita pinili, 'di ba?" I cut him off then smirk. "Alam mo, Kim. Wala akong panahon para makipag-paliwanagan pa sa kagaya mong siraulo. Saka mo na ako yabangan ng yaman mo kapag nakaya na ng pera mong bumili ng maganda at maayos na pag-uugali."

Humigpit ang kapit ko sa strap ng bag at mabilis na tinalikuran ang nakatulalang lalaki. "Dalawa na nga ang ulo, hindi pa ginagamit nang tama. Punyeta! Ganiyan ang napapala kapag nilalagay ang utak sa bayag!" maktol ko habang naglalakad palayo.

Mas lalo akong napasimangot nang bago ako tuluyang lumiko sa kanto ay narinig ko pa itong sumigaw ng 'gold digger'. I just rolled my eyes heavenwards and raised my middle fingers at him.

Kagaya nga ng plano ay dumiretso ako sa bahay ni Terrence at doon ako naglabas ng sama ng loob tungkol sa pangyayari kanina. Abala siya sa pagre-review ngunit nagagawa pa ring pakinggan ang mga walang kwentang rants ko.

"How can you expect a guy to have an insurance and life plan at a young age?" Mula sa binabasang libro ay nag-angat siya ng weirdong tingin sa akin.

My lips twitched. "Bata pa ang 24 years old? Ay mali, ang pagkakaalam ko 25 na rin 'yon this year, eh."

"And so?"

"Anong and so?" I said in disbelief. "Teh, dapat sa gano'ng edad, mayroon ka nang SSS man lang. Eh tingnan mo naman si Jolo, ang tanda na wala pa matinong trabaho."

"And that's out of your problem anymore, Trish. You don't know what his reasons are. And hindi mo naman mapipilit ang taong magkaroon agad ng mga gano'n lalo na't kung perang mayroon sila ay sapat lang para mabuhay sila sa araw-araw. You see, different people, different responsibilities. At isa pa, hindi mo dapat kinu-kwestyon ang mga bagay na kaya lang ibigay at ialok sa iyo ng ibang tao," seryosong pangaral niya kaya naman napanguso na lang ako at hindi na nakasagot pa.