Closing Entries (Accounting Series #5)

Kabanata 24

Dahil nga isang linggo lang akong mananatili rito sa Pilipinas ay tinayak kong masusulit ko ang bawat araw kasama ang pamilya at mga mahal ko sa buhay. Alam ko kasing matatagalan pa ako bago muling makabalik dito o baka nga hindi na.

Hindi ko naman papabayaan sina Nanay at Tatay. Sa totoo nga niyan ay ilang beses ko na silang tinanong tungkol sa posibilidad nilang pagsunod sa akin doon. Oo, masaya ang buhay ko sa Korea at kaya ko nang tumayo sa sarili kong paa pero iba pa rin talaga sa pakiramdam 'yong may kasama kang pamilya.

Sa pangatlong araw na pananatili ko rito sa Pilipinas ay lumabas ako kasama si Shaeynna at Eloisa. Kagaya ng napag-usapan kahapon ay kaming tatlo lang ang lumabas. Tumungo kami rito sa Manila para mamasyal at nang mapagod ay dumiretso kami rito sa Cafe na pagmamay-ari ng ka-batchmate namin na si Bluie.

The food and beverages taste like heaven. Even the ambiance of the place was relaxing and a little bit aesthetic. An instagramable one. Earlier, as soon as we entered the Cafe, the aroma of coffee filled my nostril. Doubtlessly, everything here will make you feel at ease.

"Oo nga pala, binenta niyo na ba ni Jolo 'yong bahay niyo noon? Pati 'yong kotse at iba pa ninyong gamit?" Shaeynna sipped on her frappe.

Tumingala ako para mag-isip. "Hindi ko alam, eh."

That was the truth. Noong umalis ako ay pinigilan ko ang sarili kong alamin kung ano ang mga ginagawa ni Jolo. Para saan pa ang paglayo ko kung patuloy ko pa rin namang aalamin ang mga ganap niya sa buhay?

"At saka kung anumang gawin niya sa mga dati naming gamit, labas na ako ro'n. Iyong bahay at kotse naman ay sa kaniya nakapangalan kaya kung ibinenta man niya eh wala na akong say 'don. . ." paliwanag ko pa.

Kumunot ang noo ni Shaeynna. "Hindi ba't kayong dalawa ang bumili no'n? Pera niyo ang ginamit?"

I nodded my head in response. "Yes but all of those were named after him."

Nalaglag ang kaniyang panga at hindi na nagawa pang makapagsalita. Agad na sumabat sa usapan si Eloisa nang makabalik siya mula sa restroom. "Sa pagkakaalam ko ay hindi pa ginagalaw ni Jolo ang lahat ng iyon. Sinusubukan niyang mag-reach out sa'yo noon para humingi ng permiso mo na ibenta ang bahay, kotse at ibang pang gamit kaso hindi ka naman niya matawagan."

Bumagsak ang tingin ko sa aking baso at mapait na ngumiti. Kahit na nasaktan ko siya ng lubos ay hindi pa rin nawala ang respeto niya sa akin. Sa relasyon namin. Kahit kayang-kaya naman niyang bitawan at itapon ang lahat, hindi niya iyon ginawa. Instead, he still chose to reach out to me and ask for some permission. . . but unluckily, I was nowhere to be found.

"Eh kumusta naman 'yong pagkikita niyo kahapon? Okay ka lang ba? Pasensiya na ha, hindi kita masiyadong naasikaso."

Natawa ako sa sinabi ni Shaeynna at kaagad na umiling. "Ayos lang 'yon. Naiintindihan ko at saka okay lang naman ako. Masaya ako para kay Jolo."

"Hindi ka ba nagsisisi?" tanong ni Eloisa na matiim ang titig sa akin.

My lips formed into a faint smile as I stared at nothingness. Well, hindi naman masama kung isang beses ay magpapakatotoo ako sa sarili ko, 'di ba? At isa pa, kaibigan ko naman sila at tiyak na mapagkakatiwalaan.

Kahit ngayon lang. Kahit hanggang ngayon lang ay gusto kong maging totoo sa nararamdaman ko.

"I did. . ." I looked at them as my eyes started to water. "At hanggang ngayon punung-puno pa rin ng pagsisisi ang puso ko. Paano kung hindi ako nagpadala sa bugso ng damdamin ko? Paano kung hindi ako basta na lang nagdesisyon? Paano kung hindi ko siya binitawan? Paano kung. . . paano kung mas pinagkatiwalaan ko pa siya?"