One shots & Two boys

Blaffende honden bijten niet

'Ben jij niet ongelooflijk schattig?' vraag ik aan het hondje achter de tralies en hij likt zijn neusje af, kwispelt en blaft zachtjes.

Ik steek mijn arm om het hek op de grond zodat ik de kleine Maltezer kan aaien en meteen begint hij naar mijn vingers te grijpen met zijn mond.

Het is nog maar een jong hondje en ik kan niet begrijpen waarom hij hier al zit.

Ik ben op een opendeurdag van het hondenasiel, iets dat ze om de drie maanden organiseren in de hoop dat er hondjes verkocht worden die een nieuw en beter leven krijgen.

Meestal zijn er ook hapjes die je kan kopen en dat geld gaat dan naar een grotere weiden voor de honden of nieuwe speeltjes en knuffeltjes.

Ik heb me al vaak voorgesteld als vrijwilliger, maar helaas namen ze niemand aan onder de achttien ondanks dat ik verliefd ben op elk hondensnoetje.

'Ben je geïnteresseerd?' vraagt er dan een stem en snel laat ik het hondje los en veer recht.

'O nee, ik, euhm, houd gewoon van honden,' zeg ik en ik vind twee blauwe ogen die me geamuseerd aankijken wanneer ik verder stotter. 'Mijn ouders zijn ook, euhm, allergisch voor alles met haar dus al zou ik deze schattige hond willen meenemen, ik denk dat ik dan vooral voor last zou zorgen. Maar, euhm, ik heb wel al enkele koekjes gekocht.'

De jongen lacht en schudt zijn hoofd.

'Het is oké,' zeg hij en hij gaat met een hand door zijn blonde krullen. 'Ik dacht gewoon dat je hem mee naar huis zou nemen. Jullie leken een klik te hebben.'

Ik glimlach klein en kijk terug naar het hondje dat enthousiast in zijn ren staat te springen, hopend om opnieuw geaaid te worden.

Ik geef toe aan zijn schattigheid en hurk terug neer zodat ik achter zijn oor kan aaien.

'Helaas niet,' zeg ik zacht.

'Er is straks een wandeling,' zegt hij dan en ik kijk naar hem op.

Hij kan niet veel ouder zijn dan ik, maar mag hier duidelijk wel helpen dus hij zal wel achttien zijn.

'We gaan dan naar het ijssalon en het geld van de ijsjes vandaag, gaat naar het asiel,' gaat hij verder. 'Ik kan je inschrijven als je wilt?'

'O, dat mag wel, ja,' zeg ik en hij haalt zijn klembord onder zijn arm vandaan, haalt een pen uit zijn broekzak en begint met schrijven.

Het geeft me de kans om hem beter te bekijken en zie dat hij een T-shirt van het asiel aanheeft. Het is lichtblauw en er staat een donker blauw hondje op met daaronder de naam van het asiel.

Zijn short heeft dezelfde donker blauwe kleur en komt tot iets boven zijn knieën.

Het is vandaag dan ook een warme dag en de zon reflecteerd door zijn blonde krullen.

Dan begint het hondje te blaffen zodat hij weer mijn aandacht krijgt en ik hem weer aai.

'Ik kan je inschrijven met Chaplin,' zegt de jongen dan en ik kijk verward naar hem op. 'Het hondje.'

'Hij heet Chaplin?' vraag ik met grote ogen.

'Ja, de vorige eigenaren keek er vaak naar, maar is helaas na enkele maanden gestorven,' zegt hij met een spijtige glimlach.

'O,' zeg ik en ik kijk terug naaar het hondje, Chaplin. 'De naam past wel bij hem. Hij lijkt zelf wel zo uit een zwart-wit film te komen.'

'Ja,' lacht de jongen. 'Daar heb je gelijk in.'

Vervolgens komt er een meisje naar ons toe met een doos hondenbrokjes.

'Kom op, Jer, stop met flirten en help me de hondjes te voederen,' zegt ze met een speelse glimlach terwijl ze zich omdraait en achteruit wandelt.