Eklipse✔

Chapter 27 : The Eclipse

Until it felt like she's not here anymore.

So, i did it.

Nakabalik na ako.

I opened my eyes and i'm back as if nothing happened.

Foods on the table, opened television, opened curtains.

And the Eclipse.

Parang ang lahat ay isa lamang panaginip.

"I'll find you." My voice cracked.

Sabay ng pagbagsak ng aking luha ay ang paghina ng aking mga tuhod.

I let it all out, for hours.

I have no words.....

I grabbed my phone and dialed Jennie's number.

"Yes?" She answered.

"I had a bad dream." I said, "Umiiyak ka ba?" Tanong nito dahil sa aking boses.

"Bad dream." I repeated.

"Hmm?" Jennie hummed.

"See you, tomorrow." Inend ko na ang tawag at hindi ko na inantay ang sagot ni Jennie. Pinunasan ko ang aking luha at nagsimulang magligpit sa lamesa.

Seulgi POV

"Huh?" Bulong ko.

Nasa lugar ako kung saan lagi kaming namamasyal ng mga magulang ko dati.

"Well, namiss ko dito ah. Tagal na noong huli kong punta." Sabi ko habang tinitignan ang ganda ng araw, pero parang may kulang, parang may wala.

Tumayo ako at huminga muli ng malalim bago umalis.

Irene POV

Hindi lumilipas ang mga minuto nang hindi dumadaan sa isip ko ang mga mata mo noong una kitang nakita.

"Kamusta ka na kaya? Ano kayang nangyari? Sana ligtas ka." Sabi ko sa sarili ko.

Napagisipan kong isearch ang kaniyang pangalan sa google, at nabigla ako ng may lumabas na litrato niya.

"Huh?" I whispered.

Pinindot ko ito at ang nakalagay sa gilid ay

an Airplane incident that took 203 innocent lives. The CEO of one of the most famous company also died with his family.

Nasa likod ang isang matangkad na lalaki at sa harap niya ang dalawang babae na nakangiti rin.

Isa sa mga babae ay medyo matangkad, may singit na mata at may magandang ngiti.

It's you.

Nagsimula akong kabahan habang tinitignan ang litrato.

The picture looks so old, at medyo blurred.

1999?

She died on 1999?

Sumunod na taon pagkatapos kong mawala.

Then someone suddenly knock on my door.