Eklipse✔

Chapter 16 : I'm sorry,

"Alam mo, sobrang yaman niyan nila Seulgi." Wendy said.

Nasa loob sila ngayon ng kotse at papunta sa office.

"Yung mga magulang niya owns two restaurant tapos si seulgi is handling a clothing company." Dagdag ni Wendy.

"Wow." Irene replied.

"Sa lahat ng mga pinsan niya, ako talaga pinakamalapit sa kaniya. Ayaw niya kasi yung ugali ng ibang pinsan namin." Banggit ni Wendy at si Irene naman ay tumatango lang habang nakikinig.

"Malapit na tayo." Wendy smiled at her.

Lumiko sila at nagpark si Wendy.

"Tara." Wendy said as she opens the door for Irene.

While walking, Irene cling onto Wendy's arms.

Wendy bowed at the employees kaya ginaya siya ni Irene.

Pumasok sila sa loob ng elevator,

Ting!

Bumukas ang elevator at lumabas sila pareho. Lahat ay halos nakatingin sa kanila, "Bakit ganyan sila makatingin?" Tanong ni Irene. "Bawal nga kasi magpapasok tsaka baka kaya sila tumitingin kasi ang ganda mo." Wendy said making Irene smile.

"Dito ka lang muna, sasabihin ko lang kay Seulgi na andito ka." Wika ni Wendy at iniwan si Irene na nakatayo sa tapat ng pinto.

"Sobrang awkward." Irene said to herself.

_________________________________________

IRENE POV

Lahat ng mata ay nakatingin sa akin,

"Irene!" Tawag sa akin ni Wendy, dali dali akong lumapit at pumasok sa kwarto kung nasaan si Seulgi.

Tinignan namin pareho si Wendy na papaalis na,

"YOW LODICAKES!" Sigaw ko pagkatapos isara ni Wendy ang pinto.

"What? Lodicakes?" Seulgi respond, umiling laman ako habang pinipigilan ko ang sarili ko sa pagtawa.

"Bakit ka andito?" Seulgi asked, seriously. "Wala akong magawa don." Mabilis kong sagot. "Wala ka din gagawin dito, bakit ka andito?" Sagot niya.

"Napakasunget ah!" I said loudly.
"Bakit ka nga kasi andito?" Tanong niya uli. "Wala nga akong gagawin don." Sagot ko at lumapit sa kaniya, "Hindi ko inakalang bagay pala sayo kahit mga white t-shirts lang." I smiled.

"Bagay talaga sakin lahat," banggit niya at proud na proud pa siya. "Pati ikaw." Sabi niya sabay kindat.

ANG KAPAL!

"Yuck! Di bagay sa'yo!" Sigaw ko at kunyaring sasapakin siya. "Kunyari ka pa." Seulgi smiled, ibinalik niya ang kaniyang mga mata sa computer na nasa harap niya.

Napagisipan kong lumabas, bubuksan ko na sana ang pinto ngunit nagsalita siya, "Saan ka pupunta?" Tanong niya. "Wala, iikot lang ako." Sabi ko, tumango siya at lumabas na ako sa kwarto.

"Uuwi ka na?" Tanong ni Wendy na nakaupo sa gilid ng pinto. "Hindi pa naman, iikot lang ako." Sagot ko.

"Gusto mo hanap kita ng maglilibot sayo?" Tanong ni Wendy, "baka magalit pa si Seulgi, nanggugulo na nga ako dito eh." I answered.

May biglang lumapit sa amin at nagsalita, "Ako, samahan kita. Libot tayo dito." Pagpresenta ng isang lalaki.

"I'm Suho." Pakilala niya. "Irene." Sabi ko.

Bigla niya akong inakbayan na kahit si Wendy ay nagulat.

"Kayang kaya kitang ilibot dito, kabisadong kabisado ko na 'tong building na 'to." He smirked, tinanggal niya ang pagkakaakbay niya sa akin.

Bumukas ang pinto sa likod namin at tatlo kaming napalingon,

It was Seulgi, looking at us.

"Seulgi!" Bati ni Suho kay Seulgi at niyakap siya. "Ah! My father can't come, so ako muna papalit sa kaniya." He smiled.

"Secretary mo ba yon? I think i like her." Bulong ni Suho ngunit sinadya niya ata na marinig ko.

"Halos isang minuto mo palang nakikita tapos gusto mo na?" Seulgi coldly said.

"Ang ganda kasi talaga tsaka para namang hindi tayo magpinsan." He said.

Pinsan? Ngayon, alam ko na gustong sabihin ni Wendy

"Ang landi mo" Seulgi said nonchalantly.

"I really like her." Sagot muli ni Suho.

"Baby, come here." She said.

Ako? Baby? I hate you, Seulgi.

"Ako?" I said then laughed awkwardly.

"Yes baby, sino pa ba?" Sabi niya na may nangaasar na tono.

I walked towards her, she quickly wrapped her arms around my waist then kiss my forehead.

"I'm sorry pero hindi ko lang siya secretary, she's my girlfriends kasi . Tell your father that you're not welcome here anymore." She said, tumalikod kami pareho at pumasok sa office niya.

She is unbelievable.