Cherished Possession [Completed]

Part {11}

မနက်ပိုင်းအတန်းချိန်ပြီးတော့ အတန်းထဲမှာသာ စာရေးနေရင်း တစ်ယောက်သောသူကစောင့်ခိုင်းထသည့်အတွက် Wonwooထိုင်စောင့်နေလိုက်သည်။

"Wonwoo မသွားသေးဘူးလား"
အခန်းပေါက်ဝမှာ လက်ပိုက်ရင်းမေးလိုက်တဲ့ Jeonghan hyungကိုကြည့်လိုက်ရင်း

"အင်း hyung Minghaoကိုခေါ်ပြီးအရင်သွားနှင့်လိုက်ပါလား ဟိုကျွန်တော်က.."
မျက်နှာလေးရဲလျက်ပြန်ပြောတဲ့ Wonwooကိုကြည့်ကာ ရယ်လိုက်ပြီး

"ဟုတ်ပါပြီကွာ စောင့်လိုက်ပါအုံး ပြီးမှတွေ့မယ်"
လက်ပြကာ ထွက်သွားတဲ့ jeonghan hyungကိုကြည့်လိုက်ပြီး လူကအငွေ့ပျံချင်သွားသည်။

ဘာလို့ ရိုးရိုးတန်းတန်းစကားပြောတာကိုရှက်နေတာလဲ..

"စောင့်နေတာကြာသွားလား"
ကိုယ့်အတွေးနဲ့ကိုယ် နစ်မျောနေတုန်း ကြားလိုက်ရတဲ့အသံလာရာကိုကြည့်လိုက်တော့..

"ဟင့်အင်း မကြာပါဘူး ရပါတယ်"

"လာ သွားကြမယ်"
နွေးထွေးတဲ့ လက်ဖဝါးတစ်စုံက နုဖက်နေတဲ့ လက်ဖြူဖြူသွယ်သွယ်လေးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ကန်တင်းဆီထွက်လာခဲ့သည်။
_____________________________________
"Mingyu ထမင်းစားမှာလား Wonwooကိုစားမှာလား"
ဘေးနားက စားနေတဲ့ အဖြူကောင်လေးကိုပဲ မေးထောက်ကာကြည့်နေသည်မို့ Seungcheolက တမင်ရွဲ့မေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်

"Wonwoo hyungကိုစားမှာ"
ခပ်တည်တည်ပဲဖြေလိုက်တဲ့ Mingyuကြောင့် ကာယကံရှင်တော့ ဘယ်လိုနေမလဲမသိ Junရေတွေသီးကုန်သည်။
"အဟွတ်..အဟွတ်"

"အဲ့တာကြောင့်ပြောတာ ဘာတွေတွေးနေမှန်းမသိ ဖြေးဖြေးသောက်ပါဆို"
ကျောကုန်းကို ခပ်ဖွဖွပုတ်ပေးလာတဲ့ Minghaoကို jeonghanစိုက်ကြည့်နေလိုက်တော့..

"ဘာလဲ hyung ဘာကြည့်နေတာတုန်း"

"ငါ သိတဲ့ ခပ်ချေချေHaoက မြေလျှိုးမိုးပျံသွားတာများလား"

ရယ်သံများနဲ့လွှမ်းခြုံသွားတဲ့ စားပွဲဝိုင်းလေးကို တစ်ခြားသူတွေဝိုင်းကြည့်နေသော်လည်း
သူတို့ကတော့ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို ဂရုမစိုက်ပဲ ပျော်ရွှင်စရာကောင်းတဲ့ကိုယ်ပိုင်ဘဝလေးမှာသာ...
________________________________________
"Mingyu အတန်းချိန်မစခင်ပြန်သွားရမှာနော်"