Cherished Possession [Completed]

Part 22(End)

"မောင် အိမ်ပြန်ကြမယ်"

စကားအဆုံး လှည့်ကြည့်ပြီး တအံ့တဩဖြစ်နေတဲ့ မောင်ဟာ တကယ့်ခွေးပေါက်လေး..

"ဘယ်လိုခေါ်လိုက်တာ"

"တော်ပြီ မပြောတော့ဘူး"
တကယ်ပါ။ အဲ့ဒီနာမ်စားလေးကို ခေါ်လိုက်မိတဲ့ တဂ်‌တလေးမှာ နှလုံးခုန်နှုန်းတွေမြန်နေခဲ့သည်လေ။ နားရွက်ထိပ်လေးတွေ ရဲတွတ်နေမယ်ဆိုတာ Wonwooကိုယ်တိုင်လည်းသိသည်။

အရင်က တစ်ခါမှမစဉ်းစားကြည့်ဖူးတဲ့ မောင် ဆိုတဲ့ နာမ်စားလေးရဲ့ပိုင်ရှင်ဟာ Mingyuတစ်ယောက်တည်းပဲ။

"‌ပြန်ခေါ်ပါကွာ ကိုယ်ကြားချင်လို့"

"...."

"ရတယ်လေ မခေါ်တဲ့ အဲ့နှုတ်ခမ်းလေးကိုပဲ အပြစ်ပေးမှာပေါ့"

"မောင့်!"

ရုတ်တရက်ကြီး အနားကပ်လာပြီး အုပ်မိုးလာတဲ့ Mingyuကြောင့် လန့်ဖျန့်ကာ ခေါ်လိုက်မိသည်။

"ဟားဟား"
ရှက်တာကြောင့် ကားမှန်ဘက်အတင်းလှည့်ထားတဲ့ သူ့ကိုကြည့်ပြီး မောင်က သွားစွယ်လေးတွေပေါ်အောင် ရယ်နေသည်လေ။

အင်း မောင်ဒေါသတွေပြေလျော့သွားလို့တော်ပါသေးရဲ့

________________________________

ဒေါက် ဒေါက်

စာဖတ်နေတုန်း တံခါးခေါက်သံကြားမိတာကြောင့် လှည့်ကြည့်မိသော ပြုံးနေတဲ့ မောင်ပါလေ

"စာတွေတအားကြိုးစားနေတာပဲ မောင်ရှာကျွေးပါ့မယ်ပြောတာကို"

ပြောရင်းဘေးနားလာထိုင်တဲ့Gyuကြောင့် ဖတ်နေတဲ့စာအုပ်လေးကို ချလိုက်ကာ ကျယ်ပြန့်တဲ့ရင်ခွင်ထဲ Wonwoo အလိုက်သင့်လေး တိုးဝင်လိုက်သည်။

"မောင့်ကို ဒီဟာလေး ကူရွေးပေးပါအုံး"

"ဘာလဲ မောင်"

မောင် ပေးလာတဲ့ စာအိတ်လေးကိုဖွင့်ကြည့်တော့ ဖိတ်စာလေးတွေ...
အရောင်မျိုးစုံ ဒီဇိုင်းလှလှလေးတွေ ရွေးတတ်တဲ့ မောင်ဟာ တကယ့်ကို ပြိုင်စံရှား

"အင်း အကုန်လှနေတော့တာပဲ"
ခက်ခဲတဲ့ရွေးချယ်မှုတွေထဲကမှ မိုးပြာရောင်တောက်တောက်လေးကို Wonwoo လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။