Our Delayed Dreams (Dream Series #1)

Chapter 31

Chapter 31: Ito na ba ang dulo?

"Siguro? Hindi ka ba sigurado sa desiyon mo? Sa nararamdaman mo?"

"Ewan ko, ayaw ko na. Gusto ko nalang magpahinga. Pagod na pagod na 'ko mamili ng desisyon. Bakit ba ako nalang palagi." I smiled painfully, wiping my tears.

"Magpahinga, there you said it. Kung ang pahinga mo ay ibig sabihin na kailangan mong bitawan ang dapat bitawan, bitawan mo na. Pero kung ang ibig sabihin ng pahinga mo ay ipagpatuloy na intindihin ang puso at nararamdaman mo para kay Axel, edi go. You don't have to make things so complicated, Kila."

But my life itself is complicated already. Funny how I thought back then after some time I'll be fine, doing my job because I already reached my dreams.

I thought I'll be finally happy with what I do. I am happy with my job, but there's this feeling that there's still something missing in me.

Hindi ko alam kung si Axel ba 'yon o 'yung sarili ko pa rin. Have I even chose myself at least once? Hindi ko na rin alam. I can't even remember if I treated myself right all these years.

"Paano kung gusto ko muna magpahinga? But what if the time that I have fully rested he already got tired of waiting for me? Paano nalang siya? Masasaktan nanaman siya, Lana."

"Stop." May awtoridad niyang sabi. "Stop thinking of that. No matter what decision you'll be choosing you will still end up hurting. It's either you or him. If you choose yourself he'll heal too, Kila. If you choose to be happy with him then you can heal together. But there's no assurance that that will work. Dahil merong iba na they heal better by themselves."

"He'll understand you, Kila whatever your decision will be. Kapag napagod siya, then that's both your faith. Tadhana can be both beautiful or disastrous." 

Yinakap niya ako nang mahigpit at pilit na pinapatahan sa mga masasakit kong iyak.

Sa kadahilanang napagod na 'ko kaiiyak, nakatulog na ako sa condo ni Lana. Pero kaagad din akong umalis kinaumagahan dahil may shift pa 'ko.

"Dok, okay lang po ba kayo?" Bigla akong napabalik sa wisyo nang tanungin ako ng isa sa mga residents.

"Oh, yeah." Sagot ko nalang at pinagpatuloy na ang pagiimput ng information ng mga pasyente sa computer.

Para akong patay na nagtratrabaho. Andito 'yung katawan ko sa ospital pero 'yung buong pagkatao ko wala. Parang bumalik nanaman 'yung oras na nawala ko 'yung sarili ko. Ayaw ko ng bumalik doon, ayaw ko ng pagdaanan ulit 'yon.

After thirty minutes natapos na rin ako sa ginagawa ko sa computer. Napage pa 'ko sa buong ospital dahil sa emergency patient na parating ngayon. I'm just praying na hindi sana severe pero sino bang niloloko ko? Emergency patient nga, ee.

I collected myself before I walked inside the ER, kailangan ko 'yung sarili ko ngayon, kailangan kong bumalik sa wisyo dahil buhay ang nakasalalay dito.

"Any updates?" I asked the resident.

"8 years old, male, unconscious. Suspected to have nerve damage." The resident said.

Fucking shit, bata nanaman. I love my job but sometimes I hate it, another kid is undergoing a life or death situation. This is making me feel sick.