Ghosting || Yeonbin

X

Kiedy tylko Changmin wyszedł, Yeonjun poczuł ogromną ulgę. To nie tak, że miał dosyć swojego gościa. Przynajmniej częściowo nie tak. Nie obraziłby się, gdyby tamten mógł wyjść wcześniej, ale nie narzekał na jego odwiedziny. Ostatecznie gdyby nie one, nie miałby bladego pojęcia odnośnie do tego, co się dzieje z Soobinem. Za tę świadomość musiał mu kiedyś serdecznie podziękować.

Niemniej jednak nie zamierzał robić tego teraz. Koniec końców nie wspomniał o tym, co się stało. Nie miał zamiaru nikomu się z tego zwierzać dopóki sprawa się nie rozwiąże. Nie było to najlepsze podejście, ale nie miał zamiaru go zmieniać. Bał się do wszystkiego przyznać, a szczególnie do swoich myśli. Wolał je zachować dla siebie i ewentualnie podzielić się nimi ze swoim przyjacielem już później.

Nie wiedział dlaczego traktował to tylko jako ewentualność. Przecież jego celem miało być opowiedzenie o każdym szczególe. Nie mógł teraz się z tego wycofywać. Sam uważał to za zły pomysł, ale jednocześnie nie miał bladego pojęcia w jaki sposób chciałby wypowiedzieć absolutnie każdą myśl. Miał problemy z określaniem swoich uczuć i tak też było tym razem.

Dałby miliony za możliwość wypowiedzenia wszystkiego bez upewnienia się pięćdziesiąt razy czy to naprawdę jest prawda. Gdyby się to nie udało, musiałby przyznać się do błędu, czego pod żadnym pozorem nie chciał robić. Wolał tego uniknąć nawet kosztem zdrowia psychicznego Soobina z czym czuł się okropnie. Oczywiście, że o tym wiedział, ale nie potrafił zrobić nic szczególnego z tym faktem.

Od dawna chciał zmienić w sobie tę cechę, jednak wydawało się mu to być niemożliwe. Ponownie się nad tym zastanawiał i ponownie też nie potrafił dojść do żadnego rozwiązania. Zaczynał już w ten sposób denerwować samego siebie, a nie był to dobry objaw. Kiedy człowiek już zaczynał nie lubić siebie za konkretną rzecz, było to okropnie bolesne.

Jeszcze gorszy był fakt, że nie potrafił nic z tym zrobić mimo starań. Wtedy do mieszanki uczuć dochodziła jeszcze bezsilność. Ta potrafiła doprowadzać człowieka do okropnego stanu, zupełnie jakby była o wiele wyraźniejsza niż wszystko inne. Jej mocną stroną było to, że absolutnie każdą emocję dało się pod nią podciągnąć. Pojęcie to było bardzo szerokie, ale niestety zawsze wiązało się z negatywnymi uczuciami.

W przypadku Yeonjuna wynikała z tego niechęć do samego siebie. Uważał, że powinien dawać z siebie więcej, ale jednocześnie nie wiedział co takiego w ogóle oczekiwał. Przecież potrafił na raz robić niesamowicie wiele. Niemniej jednak nie umiał wydobyć z siebie tego, czego chciał najbardziej. Po prostu go to denerwowało. Był świadomy tej słabości. Nie wiedział już nawet czy to dobrze, czy też źle.

Z jednej strony mógł starać się dalej coś z tym zrobić, ale z drugiej kompletnie mu to nie wychodziło i pogrążał się w coraz większej bezsilności. Nic dziwnego, że nie podobał mu się ten stan. Nikt nie byłby z niego zadowolony. Jednocześnie też nie powinien towarzyszyć człowiekowi każdego dnia, a w tym momencie tak było.

Jeszcze gorsze dla Yeonjuna było to, że miał odpowiedź. Wiedział już dokładnie co czuje. Problemem był brak stuprocentowej pewności. Gdyby tylko miał odwagę zrobić pierwszy krok jeszcze bez niej to wszystko byłoby o wiele piękniejsze. Nie musiałby teraz się tak zadręczać ani tak bardzo martwić. Obecnie go to okropnie męczyło, bo odczuwał to już zbyt długo. Wszystko miałoby taki wpływ, gdyby trwało aż tyle.

Tym, co dodatkowo pogarszało sytuację, był stan Soobina. Teraz już oczywiste było to, że stał się niesamowicie poważny i nie dało się tego zakwestionować. Chociaż nic sobie jeszcze nie zrobił, było czuć, że to wisi już w powietrzu. Pozostawała tylko kwestia czasu. Trzeba było mieć nadzieję, że zajmie to jak najdłużej, ale nie wiadomo było na jak długi okres faktycznie można było liczyć.