Game On // Vincent Marcos (3)

CHAPTER 48

Isang linggo ang nakalipas nung nagpa-MRI ako at lumabas agad yung resulta. Low grade gliomas or pilocytic astrocytoma. Hindi siya aggressive pero it can cause a range of symptoms, many similar to faster-growing gliomas. Such as panlalabo ng mata, sakit ng ulo, pagsusuka, pagkahilo, panghihina ng isang parte ng katawan, pagka manhid, at pagkawala ng memorya. Undecided pa rin ako if itutuloy ko ba yung surgery dahil kinakabahan ako if magiging success ba or hindi.

"Please, Ezra. You have to do this. Kailangan mo mabuhay. Think of Jane." yan palagi ginagamit na panakot ni Borgy sakin everytime nag mamatigas yung ulo ko at sinusuway ko sila ni Calvin.

"Pag di ka kumain, tatawagan ko ying kapatid mo at sasabihin ko sakanya yung nangyayari sayo." banta ni Calvin at kinuha agad ang cellphone nuya sa bulsa para tawagan si Jane.

"Ito na! Ito na, kakain na. Kakain na ako." taranta kung sagot at ako na mismo kumuha sa kutsara at tinidor para simulan na kumain. Nawawalan kasi ako ng gana kumain dala ng mga gamot na iniinom ko tapos yung mga kinakain ko ay naisusuka ko din naman.

"Kakain ka din pala eh. Bro, did you make sure na walang sumusunod sayo before going here?" tanong ni Borgy. Palitan silang nag babantay sakin dito kahit sinabi ko na kaya ko ang sarili ko. May kanya-kanya silang trabaho tapos binabantayan nila ako. Feel ko pabigat ako kasi nadadamay na sila sa problema ko.

"Yup. You have nothing to worry. Wala din naman mag hahanap sakin dahil sanay sila na pasulpot lang ako bigla. I know what I'm doing, bro." sagot naman ni Calvin. "You. Stop listening and eat your food." duro niya sakin. Maka-utos ito parang magulang lang.

"Oo na. Ito na. Ohh see?" sabay pakita ko ng sinusubo kung pagkain. "Kumusta na pala kapatid ko? Hindi naman niyo naman talaga siguro sinabi sakanya yung nangyayari sakin, diba?" paniniguro ko dahil sa lagi nilang pagbabanta everytime sinusuway ko sila ay feeling ko nagsusumbong talaga sila sa kapatid ko.

"No, we don't. As you said na wag sabihin sakanya. We are trying our best para gumaling ka, Ezra. Please fight also. We need your decision if magpapa-opera ka ba talaga or not. We can't waste any time or else God forbid, maging malignant yan." pag-aalala ni Borgy. Alam kung ginagawa nila ang lahat ng makakaya nila para kumbinsihin ako na may pa opera. Pumayag naman ako at first eh pero nung may dumaan na patay na naka stretcher sa harapan ko tapos ang cause of death is nagpa-opera, kinabahan ako.

"Let her decide, Bro." saway ni Calvin. Chill lang siya lagi, nahahandle niya lahat ng maayos while Borgy is the bigger person here, parang kuya material dahil gusto yung ikabubuti mo. "After you eat, punta tayo rooftop. I'll be the one to look after you since Borgy will be out later for his meetings." paliwanag pa niya.

"About that. Aalis muna ako to run some errands. Take time to make decisions, Ezra. We really need your answer ASAP." aniya.

"Okay lang. Mag-iingat ka sa lakad mo, lampa ka pa naman minsan." tatawa na sana siya pero naging poker face agad yung mukha niya.

"That was half insult but thanks for your concern. Mag-iingat ako. Promise."

"Tsk! Finish your food na." Calvin looks so done with me. Panay yan reklamo na ambagal ko daw kumain tas nakikipag-daldalan pa ako kai Borgy minsan.

"Wait lang naman. Ayoko biglain yung tiyan ko dahil baka mag-suka na naman ako." depensa ko. Naisusuka ko lang kasi lahat ng kinakain ko eh kaya medyo di ako comfortable kumain ng madami at nag mamadali.

"Reasons. Tapusin mo na yan ha. I'll just go to the comfort room." pagpapaalam niya at pumasok na sa banyo nung maka-alis na din si Borgy. Dahil bored ako ay nag on nalang ako ng tv at nag hanap ng channel, palipat-lipat na ako ng channel nung mahagip ko yung balita habang ini-interview si Vinny. Biglang kumabog ang dibdib ko at automatic siyang nakilala kahit hindi na ganon kalinaw ang mga paningin ko. Hindi ako naka-focus sa mga sagot niya sa bawat taning na ibinabato sakanya dahil diretso lang ang tinigin ko sakanya. He looks happy at gwapo sa suot niyang tuxedo. He looks like a fine man while talking to the press and smiling to the people na nakakasalubong niya. My Vinny, we're so close to reaching that famous happy end and almost believing that was not pretend, but I was daydreaming for we know, we are so close and still so far. "AHA! Your not eating!" muntik na tumalon yung remote na hawak ko sa pangugulat ni Calvin nung makalabas ng banyo.

"Gagi ka! Mamatay ako sa ataki sa puso kesa sa tumor eh!"

"Oh sorry, sorry."

"Di ko na kayang ubusin ito. Punta na tayong rooftop. Gusto ko makita yung sunset eh." pang-iimbeta ko sakanya. Inalis niya muna yung plato sa pinag kainan ko saka tinulungan akong makatayo at maka-upo sa wheelchair. Di naman ito kailangan eh dahil kaya ko mag-lakad pero sabi nila baka mag collapse na naman ako tas ang bigat ko daw pag binubuhat nila. Ang sasama talaga. Nakarating kamis sa rooftop at sakting nag sunset na talaga. Nakaupo lang kami sa bench dito dahil may mini park yung rooftop perk wala naman masaydong tao.

"Do you love him???" nagulat ako sa biglaan niyang taning at kunot-noong tinignan siya.

"Huh? Sino?"

"Vincent." sagot niya. Ibinalik ko ang aking tingin sa papalubog ng araw.

"Hmm... ewan."

"What do you mean 'ewan'? What kind of answer is that?" napabuntong hininga nalang ako sa tanongan niya.

"I do love him. Pero may mga tao lang siguro na tinadhanang makilala natin pero never magiging atin." Totoo naman kasi.

"How'd you say so?" pareho na kaming nakatingin sa araw at pinagmamasdan ang nalalapit na paglubog nito.

"Diba sabi ng iba, our life is like a book. May mga tao lang siguro tayong ma memeet to give plot twist in our story. May magiging malaki silang gampanin sa storya ng buhay mo at ikaw naman ay meron malaking gampanin sa storya ng buhay nila. We cannot force our destiny to give that person to us. Siguro, pinagtagpo lang talaga kami ni Vinny pero hindi itinadhana."

"How are you so sure na hindi kayo ang itinadhana?"

"Dahil may mahal na siyang iba." parang may kirot sa puso ko habang sinasabi ko ang mga katagang iyon. "But I will still love him hanggang sa maubos ako." kasabay nang paglubog ng araw nung binitawan ko ang mga katagang iyon.