MR's DOCTOR

Part 16

Unicode

"ကျစ် .. သေစမ်း .. ဂျွန်ဂျောင်ဂု .. မင်း သေလိုက်တော့"

ကိုယ့်ကိုကိုယ်အလိုမကျစွာ ဆဲဆိုရေရွတ်ရင်း အခန်းထဲ ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန်လျှောက်နေမိသည်။

ဟိုဆရာဝန်တော့ လူကို ဘယ်လိုထင်သွားပြီလဲ မသိ။

ဘာလို့များ အားအားယားယား သူ့ Type က ဘာလဲလို့ သွားမေးမိလဲမသိတဲ့အပြင် "လူမသတ်တော့ဘူးဆိုရင်ရော" ဆိုတာပါ မေးမိခဲ့သွားသည်။

မေးပြီးမှ ကိုယ့်ဟာကိုယ်ပူထူသွားပြီး လှေကားပေါ်ပြေးတက်ပြီး အခန်းထဲပြေးဝင်ခဲ့မိသည်။

ဆရာဝန်ကတော့ ကြောင်အမ်းအမ်းနဲ့ကျန်ခဲ့လျက်။

စိတ်တွေယောက်ယက်ခတ်ကာ လူက မရိုးမယွဖြစ်နေမိသည်။ ဒီဆရာဝန်နဲ့တွေ့တိုင်းမှာ အဲ့လိုတွေ ဖြစ်နေရတာတော့ တကယ်မဟုတ်သေး။

နောက်နေ့မနက်ရောက်တော့လည်း သူနဲ့တိုးမှာစိုးလို့ အမြန်မနက်စာစားခဲ့ပေမယ့် သူက တည့်တည့်ကြီး ထမင်းစားခန်းထဲဝင်လာခဲ့သည်။

သူ့ကိုမြင်လိုက်တော့ အနည်းငယ်ရှို့တ်ိုးရှန်းတန်း ဖြစ်သွားပေမယ့် သူကတော့ ထိုစကားတွေကို ခေါင်းထဲတောင်ရှိပုံမရ။

သေချာကြည့်မိမှ သူ့မျက်နှာက အရင်နေ့တွေကထက် လန်းဆန်းနေသည်။

ပြီးတော့ လိုတာထက်ပိုပြုံးနေသည်။ သကာရည်လောင်းထားတဲ့မျက်နှာမျိုးလို ..။

သူ့နှုတ်ခမ်းတွေပြုံးနေတဲ့အဖြေကို အသည်းအသန်သိချင်မိသည်။

ဘယ်သူ့ကြောင့် ပြုံးတာလဲ ..။
ဘယ်ကောင့်ကြောင့် ပြုံးတာလဲ ..။
ဘယ်အရာကများ ပြုံစေနိုင်တာများလဲ ..။

အလ်ိုမကျစွာ သူ့မျက်နှာကို ကြည့်နေတုန်း သူက လူကို ကြည်ကြည်လင်လင် နှစ်လိုဖွယ်ကောင်းစွာ ပြုံးပြလာသည်။

"ဒုတ် ~"

နှလုံးခုန်သံတစ်ချက်က ထိုးထွက်လာသည်။

ဘာလဲ .. ဘာလို့ ရင်ခုန်သွားရတာလဲ ?

"မစ္စတာ .."

နူးညံ့စွာ လူကို ချွဲနွဲ့သလို ခေါ်လာလျှင် အသက်ရှုတောင် ရပ်တော့မလ်ို။